Podróże i wrzodziejące zapalenie jelita grubego

Jeśli masz wrzodziejące zapalenie okrężnicy lub chorobę Crohna (dwie główne formy zapalenia jelit lub IBD) możesz niepokoić się podróżami. Zmiana klimatu, wody i żywności może wpłynąć na czyjeś wnętrzności.

podrozowanie

Wielu chorych po 4 miesiącach we wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego notuje trwałą remisję po zastosowaniu protokołu DLS → czytaj więcej

Mogą wybrać się na krótkie wczasy lub długie wakacje trwające kilka tygodni lub miesięcy. Dzięki starannemu planowaniu, podróżowanie do większości miejsc nie powinno stanowić problemu. Przed wyjazdem porozmawiaj z lekarzem na temat planu wycieczki. Dowiedz się co zrobić, jeśli objawy IBD pogorszą się podczas podróży. Ten arkusz informacyjny ma na celu odpowiedzieć na niektóre z pytań, które mogą wystąpić podczas planowania wakacji lub podróży służbowej. Obejmuje on również propozycje dla ludzi, którzy mają stomię lub przeszli operację.

Wielu chorych po 4 miesiącach we wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego notuje trwałą remisję po zastosowaniu protokołu DLS → czytaj więcej

Ubezpieczenie


Jeśli trzeba skorzystać z pomocy medycznej podczas pobytu za granicą, istnieje wiele krajów, w których trzeba za to zapłacić. Dobrym pomysłem jest więc zorganizowanie ubezpieczenia podróżnego w celu pokrycia kosztów opieki zdrowotnej.

Zwykle warto jest wspomnieć o IBD firmie ubezpieczeniowej. Jeśli nie poinformuje się o tym odpowiedniej organizacji, może się okazać, że ubezpieczenie jest nieważne. Może się okazać, że niektóre firmy ubezpieczeniowe nie obejmują istniejącego stanu, takiego jak IBD. Czasami trzeba potwierdzić, że nie podróżuje się wbrew zaleceniom lekarza. Trudniej jest uzyskać ubezpieczenie, jeśli przebyta została niedawno operacja, jeśli chory został przyjęty do szpitala w ciągu ostatniego roku lub czeka na wyniki testów.

Warto spojrzeć do naszego arkusza informacyjnego: Ubezpieczenia a IBD, w którym widnieje lista firm ubezpieczeniowych. Jest on dostępny na naszej stronie internetowej lub na naszej linii informacyjnej.

Jeśli nie zachoruje się podczas podróży i chce się roszczenie na ubezpieczenie, trzeba zachować paragony za wszystko, m.in za przejazdy taksówką do szpitala.

 

Szczepienia


Mogą być konieczne lub zalecane podczas podróży do niektórych krajów. Skonsultuj się z lekarzem, czy powinieneś mieć szczepienie. Niektóre szczepienia muszą być wykonane dwa lub trzy miesiące przed podróżą, więc warto dowiedzieć się o tym kilka miesięcy wcześniej. For W celu uzyskania więcej informacji można skontaktować się z biurem podróży.

Podczas pakowania należy pamiętać, aby zabrać ze sobą świadectwo szczepień, ponieważ niektóre kraje będą sprawdzić te dokumenty w urzędzie celnym i mogą odmówić wjazdu ludziom, którzy nie mają odpowiedniego szczepienia. Jeśli zażywasz niektóre leki na IBD, może się okazać, że nie możesz mieć niektórych szczepień. Dzieje się tak, ponieważ niektóre z leków przepisywanych na IBD mogą osłabiać układ odpornościowy.

Te leki obejmują steroidy, leki immunosupresyjne (takie jak azatiopryna, 6-merkaptopuryna i metotreksat) oraz środki biologiczne (takie jak infliksimab i adalimumab). Jeśli zażywasz którykolwiek z tych leków, unikaj żywych szczepionek, w tym na żółtą gorączkę. Podczas podróżowania warto mieć zwolnienie lekarskie – pismo od lekarza stwierdzające, dlaczego nie można mieć szczepienia. Jednak nawet z takim listem można mieć problemy z wjazdem do niektórych krajów.

Ponadto, jeśli podróżuje się do kraju, gdzie istnieje ryzyko żółtej gorączki, a nie ma się szczepień, urzędnicy imigracyjni mają prawo do poddania osoby kwarantannie. Więcej informacji na temat państw, w których występuje ryzyko żółtej febry, szukaj na stronie Światowej Organizacji Zdrowia. Jeśli przestało się przyjmować leki immunosupresyjne można być w stanie przyjąć żywą szczepionkę po odczekaniu 3 miesięcy. Jeśli niedawno miałeś żywą szczepionkę i masz zamiar rozpocząć terapię lekami immunosupresyjnymi, zaleca się odczekać co najmniej 3 tygodnie przed rozpoczęciem leczenia. Standardowe szczepionki, np. na zapalenie wątroby typu A lub B oraz szczepionki inaktywowane, np. na polio i dur brzuszny są uważane za bezpieczne, ale mogą nie być tak skuteczne, gdy bierze się leki immunosupresyjne. Porozmawiaj o tym ze swoim lekarzem.

Najnowsze badania dowodzą, iż L-formy bakterii są przyczyną choroby

Malaria


Podczas podróżowania do krajów, gdzie występuje ryzyko malarii, zaleca się branie leków przeciw malarii. Większość tabletek powinna być zażywana tydzień lub więcej przed podróżą i kontynuowana przez cztery tygodnie po powrocie. Jak przy stosowaniu każdego leku, mogą wystąpić skutki uboczne, co może mieć wpływ na IBD.

Mogą wystąpić również szkodliwe interakcje między niektórymi przeciwmalarycznymi lekami, a niektórymi lekami immunosupresyjnymi na IBD. Omów ze swoim lekarzem, które tabletki przeciw malarii są odpowiednie dla Ciebie.

Zapobieganie ukąszeniom komarów jest tak samo ważne, jak przyjmowanie leków. Komary gryzą zwłaszcza pomiędzy zmierzchem a świtem, chociaż w niektórych krajach mogą gryźć w ciągu całego dnia, warto więc rozważyć ochronę całodniową. Możesz chronić się poprzez noszenie lekkich, kolorowych, luźnych ubrań zakrywających ręce i nogi oraz stosowanie środków odstraszających komary. Krem do opalania może nie być skuteczny, jeśli stosuje się środek odstraszający owady, więc, gdy trzeba użyć obu kremów, w pierwszej kolejności należy zastosować krem do opalania. Więcej informacji można znaleźć na stronie Centrum Zdrowia.

Najnowsze badania dowodzą, iż L-formy bakterii są przyczyną choroby

Dokumentacja medyczna


Podczas podróży warto mieć przy sobie pewne dokumenty i informacje medyczne. Przykłady obejmują:

• List od lekarza rodzinnego lub konsultanta, potwierdzający, że można podróżować.

• Podsumowanie medyczne stanu pacjenta, historii choroby i wszelkich alergii. Porozmawiaj z lekarzem o tym przed wyjazdem. Być może zechcesz otrzymać podsumowanie medyczne przetłumaczone na język docelowego kraju, zwłaszcza, jeśli angielski nie jest powszechnie rozumiany w tym kraju.

• Lista leków, w tym nazwy rodzajowe leków oraz kopie recepty.

• Lista kluczowych słów i fraz na temat swojej choroby

• Jedna z kart „Nie mogę czekać” w języku docelowego kraju. Dzwoniąc na naszą infolinię można uzyskać więcej informacji na ten temat

• Kontakt do swojego lekarza, w tym numer telefonu oraz adres email – jako środek ostrożności.

• Jeśli to możliwe, nazwisko i dane kontaktowe lekarza, którego chcesz odwiedzić w razie problemów. Możesz znaleźć szczegółowe informacje dotyczące pracowników służby zdrowia na stronie internetowej

• Jeśli jesteś na sterydach, warto mieć kartę steroid czy bransoletkę „MedicAlert „. Możesz otrzymać taką kartę lub bransoletkę w każdej aptece. Zobacz: inne organizacje, w celu uzyskania dalszych informacji.

• Jeśli jesteś na ścisłej diecie, zabierz ze sobą karty żywieniowe w różnych językach.

 

 

Leki


Jeśli to możliwe, staraj się zabrać tyle leków, by wystarczyło podczas całej podróży, a także w przypadku opóźnienia, aby upewnić się, że ich nie zabraknie. Jeśli lek musi być przechowywany w lodówce, można go przechowywać w małej torbie chłodzącej lub w portfelu chłodzącym „Frio”. Gdy wyjeżdża się na dłuższy okres czasu, może być konieczne uzyskanie nowych zapasów leku. Staraj się zaplanować to. Wykonaj pełną listę swoich leków, a następnie skontaktuj się z odpowiednią firmą farmaceutyczną aby się dowiedzieć, czy Twoje leki są łatwo dostępne w krajach, które zamierzasz odwiedzić. Jeśli lek nie jest dostępny tam dokąd jedziesz, można poprosić lekarza o receptę prywatną.

Możesz zabrać ze sobą wszystkie leki, których używasz, takie jak środki przeciwbiegunkowe (np Imodium, Lomotil), przeciwskurczowe (np Buscopan, Colofac) saszetki nawadniające (np Dioralyte, Electrolate , Rehidrat) oraz leki przeciwbólowe (np paracetamol). Jednak środki przeciwbiegunkowe nie są zalecane przy nagłym pogorszeniu IBD. Podróżując za granicę należy zachować leki w oryginalnym opakowaniu wraz z ulotką informacyjną, aby w razie czego przedstawić to w urzędzie celnym.

Może być również konieczne pokazanie listu od lekarza rodzinnego. Przechowywanie leków w bagażu podręcznym podczas lotu samolotem jest szczególnie polecane, ponieważ bagaż może zaginąć. Jeśli w bagażu podręcznym masz więcej niż 100 ml leku, ze względu na ograniczenia bagaży trzeba będzie pokazać list od lekarza stwierdzający potrzeby medyczne. Warto skontaktować się z linią lotniczą przed wylotem, w celu dowiedzenia się, czy istnieją inne ograniczenia, które mogą wpłynąć na podróżowanie z lekami. Będzie to szczególnie konieczne, jeśli trzeba wziąć strzykawki do bagażu podręcznego.

Można rozważyć zakup pojemnika podróżnego, którego można się pozbyć po przylocie na miejsce. Można następnie zgłosić się do lokalnego centrum medycznego i pokazać tam list od swojego lekarza lub konsultanta. Jeśli jest to krótka podróż, możesz zabrać strzykawki w pojemniku na ostre przedmioty. Niektóre kraje wprowadziły ograniczenia na wniesienie leków na własny użytek. Można skontaktować się z ambasadą odwiedzanego kraju, aby uzyskać więcej informacji na ten temat.

Wiele leków przepisywanych specjalnie przy IBD nie jest szczególnie kontrolowanych. Jednak niektóre osoby z IBD mogą przyjmować inne leki, takie jak kodeina i morfina, gdzie oba zawierają narkotyki. Jeśli nie jesteś pewien, czy konieczne jest uzyskanie licencji, skontaktuj się z organizacją antynarkotykową. Pozwolenia osobowe są wydawane tylko wtedy, jeśli opuszczasz kraj na 3 miesiące lub dłużej. Wniosek trzeba złożyć co najmniej 10 dni wcześniej, aby upewnić się, że wszystko będzie załatwione przed wyjazdem. Jeśli podróżujesz w różnych strefach czasowych możesz mieć obawy co do czasu przyjmowania swojego leku. Porozmawiaj o tym ze swoim lekarzem.

 

Żywienie do jelitowe


Jeśli jesteś na żywieniu do jelitowym (płynna dieta) może się okazać, że bardziej przydatne będą produkty w proszku zamiast ciecze. Są łatwiejsze do przenoszenia i zajmują mniej miejsca w bagażu. Jednak trzeba będzie uzyskać zgodę na zamianę produktów płynnych na te w postaci proszku. Decydując się na produkty w proszku upewnij się, że woda jest wystarczająco wysokiej jakości lub używaj wody butelkowanej.

 

Transport


Można podróżować na wakacjach samochodem, autobusem, pociągiem, promem lub samolotem. Niezależnie od tego czym się podróżuje, mogą wystąpić problemy. Jeśli podróżujesz samochodem, sprawdź lokalizacje dostępnych toalet przy planowaniu trasy. Można je często znaleźć w takich miejscach jak centra informacyjne, supermarkety i restauracje fast food, a także na stacjach benzynowych. Można także pobrać aplikację map dostępnych toalet w danym kraju. Można dostać klucz do brytyjskich toalet dla niepełnosprawnych.

Klucz do toalet dla osób niepełnosprawnych w Niemczech i kilku innych krajach europejskich można kupić od CBF Darmstadt. Szczegółowe informacje na temat obu tych organizacji znajdziesz poniżej. Podczas podróży autobusem, pociągiem czy samolotem sprawdź, czy jest dostępna toaleta na pokładzie, a jeśli to możliwe, zarezerwuj miejsce blisko niej. Podczas lotu samolotem, zazwyczaj można wstępnie zorganizować wymagane posiłki dla jakichkolwiek szczególnych wymagań żywieniowych, takich jak nabiał lub jedzenie o niskiej zawartości tłuszczu.

W kabinie może być bardzo suche powietrze, należy więc pić dużo wody i unikać alkoholu i kofeiny, aby zapobiec odwodnieniu. Jeśli lot ma być długi, warto wcześniej rozważyć podjęcie środków przeciwbiegunkowych. Nie są jednak zalecane, jeśli występuje nagłe pogorszenie IBD.

 

 

Podróżowanie ze stomią


Jeśli masz ileostomię lub kolostomię możesz szczególne niepokoić się przed podróżą. Jednak dzięki starannemu planowaniu, stomia nie powinna powstrzymać Cię przed wyjazdem. Prawdopodobnie będziesz zmuszony zmienić dietę. Będziesz musiał wziąć więcej zapasów niż myślisz – niektórzy ludzie sugerują brać dwa razy tyle co zwykle. Można sprawdzić, czy dostawca oferuje usługi zagraniczne. Jeśli podróżujesz samolotem, biorąc swoje zapasy do bagażu podręcznego upewnisz się, że w razie zaginięcia bagażu wszystko będziesz mieć przy sobie.

W celu uzyskania szczegółowych informacji na temat podróżowania ze stomią można skontaktować się z IA lub związkiem kolostomii. W przypadku podróży za granicę, zarówno związek kolostomii, IA, jak i inne niektóre firmy, dostarczają Certyfikaty turystyczne wyjaśniające podstawowe potrzeby w wielu różnych językach. Może to być szczególnie przydatne podczas odprawy na lotnisku lub przechodzenia przez służby ochrony lotniska.

 

Podróżowanie po zabiegu


Po jakiejkolwiek operacji, lekarze zazwyczaj zalecają odwlekanie każdej podróży, dopóki chory nie będzie w stanie chodzić i wygodnie siedzieć podczas trwania podróży. Ludzie odzyskują zdrowie indywidualnie w różnym tempie. Może to nastąpić po 3-4 tygodniach, ale może trwać dłużej lub krócej, w zależności od rodzaju zabiegu i ogólnego stanu pacjenta.

Jeśli wykonana została chirurgia jamy brzusznej, a pacjent zamierza prowadzić, może zostać poproszony o odczekanie okresu kilku miesięcy. Ubezpieczenie samochodu nie działa, dopóki kierowca nie będzie w pełni sił. Jeśli podróżujesz samolotem, może na Ciebie mieć wpływ sprężone powietrze w kabinie, które powiększa ilość gazów w organizmie. Po ostatnim zabiegu, może to spowodować ból i rozciągnąć ranę. Zgodnie z radą brytyjskiego Urzędu Lotnictwa Cywilnego, wiele linii lotniczych ogranicza podróże lotnicze na okres do 10 dni po zabiegu, w zależności od rodzaju zabiegu.

Niektóre urządzenia stomijne mają filtr powietrza, który zapobiega kłopotliwym zapachom, które mogą wystąpić podczas lotu. Jeśli nie ma się stomii, warto skontaktować się z firmą, aby sprawdzić, czy jest ona dostępna na miejscu. Jesteś również narażony na zwiększone ryzyko zakrzepicy żył głębokich po zabiegu. Zobacz następny rozdział w celu uzyskania dalszych informacji na ten temat.

 

Unikanie zakrzepicy żył głębokich (DVT)


DVT lub skrzepy krwi mogą stanowić zagrożenie dla każdego, kto długo siedzi podczas podróży. Najczęściej zakrzepy krwi powodują długie loty trwające ponad 4 godziny lub długie podróże samochodem, autobusem lub pociągiem. Ludzie z IBD mają zwiększone ryzyko powstawania zakrzepów krwi. Jeszcze większe zagrożenie występuje po niedawno przebytej operacji. Można zmniejszyć to ryzyko w trakcie podróży przez:

• Noszenie luźnej, wygodnej odzieży

• Picie dużo płynów, ale unikanie napojów alkoholowych i napojów zawierających kofeinę przed podróżą • Unikanie palenia

• Regularne obracanie kostek i zginanie kolan

• Wykonywanie regularnych głębokich oddechów

• Spacer w regularnych odstępach wokół kabiny samolotu lub podczas postoju

• Noszenie skarpet / pończoch. Możesz powiedzieć swojemu lekarzowi o ryzyku wystąpienia zakrzepicy żył głębokich i spytać, czy należy nosić pończochy uciskowe lub brać leki przeciwkrzepliwe.

 

Awaryjny zestaw podróżny


Zawsze warto mieć przy sobie zestaw podróżny zawierający potrzebne do czyszczenia przedmioty, w przypadku gdy masz wypadek. Taki zestaw może zawierać:

• Pieluchy, spodnie, bezalkoholowe, mokre chusteczki, worki na odpady sanitarne, rękawiczki

• Małe lusterko

• kilka ubrań na zmianę

• Aerozol neutralizujący w celu zamaskowania zapachu

• Jeśli pacjent ma skłonność do odparzeń, to krem, taki jak cynk i olej rycynowy

• Papier toaletowy – jeśli podróżujesz samolotem zestaw może być zapakowany w bagażu podręcznym. Jeśli masz spray neutralizujący w aerozolu, należy sprawdzić u przewoźnika, czy możesz go wnieść na pokład.

 

Nocleg


Należy się upewnić, że rezerwowane przez Ciebie zakwaterowanie posiada dostęp do łazienki. Biuro podróży powinno wiedzieć, czy warto skontaktować się z hotelem i poprosić o pisemne potwierdzenie. Niektórzy ludzie martwią się, że z dala od domu sobie nie poradzą. Dla bezpieczeństwa i komfortu można wziąć ręcznik i umieścić go pod tobą w łóżku lub zażądać pokrycia materaca. Można także wcześniej ustalić, czy jest łatwy dostęp do pralni. Jeśli trzeba zrobić pranie ręczne, warto mieć przy sobie składany wieszak oraz środki piorące.

 

Biegunka podczas podróży


Biegunka jest definiowana jako trzy lub więcej luźnych stolców w ciągu 24 godzin, którym często towarzyszą inne objawy, takie jak gorączka i wymioty. Jest to zwykle spowodowane przez bakterie, pasożyty i wirusy w skażonej żywności i wodzie. Każdy wyjazd za granicę jest ryzykiem zachorowania na biegunkę, zwłaszcza w krajach mniej rozwiniętych. Mając IBD trzeba być szczególnie ostrożnym podczas higieny żywności oraz wyboru jedzenia i picia.

Następujące wskazówki mogą pomóc zmniejszyć ryzyko biegunki rozwijającej się u turystów:

• przed jedzeniem myj ręce wodą z mydłem i wysusz powietrzem lub czystym ręcznikiem. Miej zapas antybakteryjnych chusteczek jednorazowego użytku

• Obieraj wszystkie owoce i skorupki jaj samodzielnie. Obejmuje to zwłaszcza pomidory.

• Unikaj żywności od ulicznych sprzedawców i z kiosków oraz jakiejkolwiek innej żywności, która mogłaby mieć kontakt z muchami.

• Unikaj niepasteryzowanych produktów mlecznych.

• Unikaj surowych warzyw i żywności, które mogą być niedogotowane

• Unikaj skorupiaków, ponieważ mogą one być zanieczyszczone.

• Pij wodę mineralną lub przegotowaną. Należy pamiętać, że na dużych wysokościach wodę gotuje się dłużej. Sterylizujące tabletki to alternatywny sposób oczyszczania wody. Zabijają większość bakterii.

• Użyj mineralnej albo sterylizowanej wody do czyszczenia zębów, a także podczas przygotowywania posiłków.

• Unikaj lodu w napojach, chyba że masz pewność, że jest wykonany z czystej wody.

• Unikaj połykania wody podczas pływania.

Do poprawy biegunki może się przyczynić spożywanie mdłego jedzenie, takiego jak banany, tosty, zwykły gotowany ryż, zupy, kurczak i ziemniaki. Unikaj produktów zawierających mleko, nawet kilka dni po minięciu biegunki. Powinno to pomóc Ci poczuć się lepiej. Podczas podróży można wziąć anty-biegunkowe leki, aby powstrzymać objawy. Nie jest to jednak zalecane, jeśli masz nagłe pogorszenie IBD.

Krwawa biegunka może być spowodowana przez nagłe pogorszenie IBD lub zakażenie bakteryjne, które wymaga leczenia antybiotykami. Przy takiej infekcji, lekarze zwykle zalecają kurację antybiotykową cyprofloksacyną przez co najmniej pięć dni. Jeśli występuje podejrzenie amebiazy (zakażenie pasożytnicze) może być przepisywany metronidazol (Flagyl). Porozmawiaj z lekarzem, jeśli czujesz, że możesz być zagrożony biegunką podróżną. Sprawdź, co należy zrobić, gdy gorączka lub inne objawy związane z IBD wystąpią gdy będziesz daleko. Aby uzyskać więcej wskazówek na temat radzenia sobie z biegunką, zobacz nasz arkusz informacyjny: Biegunka i zaparcia.

 

Odwodnienie


Podczas upałów lub po biegunce trzeba zadbać o to, by się nie odwodnić. Objawy odwodnienia to pragnienie, suchość w ustach, bóle głowy, ciemne zabarwienie moczu oraz zmęczenie. Pomaga unikanie forsownych ćwiczeń podczas najgorętszych godzin i picie dużej ilości płynów bezalkoholowych (co najmniej 8-10 razy dziennie). Więcej informacji o tym, jak uniknąć i leczyć odwodnienie, podano w artykule: odwodnienie.

 

Ekspozycja na słońce


Choć ważne jest, aby każdy chronił się przed działaniem słońca, należy podjąć jeszcze większe środki ostrożności, jeśli jesteś na immunosupresyjnej terapii lekowej IBD. Do takich leków należą: azatiopryna, metotreksat i merkaptopuryna, z których każdy będzie czynił skórę bardziej wrażliwą na uszkodzenia słoneczne i może zwiększać ryzyko zachorowania na raka skóry. Należy użyć wysokiej ochrony przeciwsłonecznej o współczynniku ochrony SPF 30 lub wyższym.

 

Diagnostyka wrzodziejącego zapalenia jelita grubego

Wyniki tych badań mogą pomóc w zapewnieniu, że podano prawidłową diagnozę. Ponieważ procedury szpitalne mogą się różnić, ten artykuł zawiera tylko ogólne wskazówki do testów i badań. W celu uzyskania bardziej szczegółowych informacji na temat testów, należy skonsultować się z lekarzem lub specjalistycznym zespołem IBD.

diagnostyka

Wielu chorych po 4 miesiącach we wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego notuje trwałą remisję po zastosowaniu protokołu DLS → czytaj więcej

Powinni oni być gotowi do pomocy w razie jakichkolwiek pytań lub wątpliwości. Szpital lub klinika posiada także własne arkusze informacyjne dotyczące konkretnych testów i procedur.

 

Jakie badania będą konieczne?


Prawdopodobnie potrzebne będą tylko niektóre testy wymienione w niniejszym arkuszu informacyjnym. Jednakże będzie konieczne powtarzanie niektórych badań od czasu do czasu lub wykonanie dodatkowych badań.

Wielu chorych po 4 miesiącach we wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego notuje trwałą remisję po zastosowaniu protokołu DLS → czytaj więcej

Badania krwi


Istnieje kilka badań krwi, które są wykorzystywane w celu potwierdzenia diagnozy IBD lub monitorowania skutków IBD. Próbki krwi są zwykle pobrane z żyły ramienia, przy użyciu igły przymocowanej do strzykawki lub pojemnika zbiorczego. Do niektórych specjalistycznych badań trzeba pościć (unikać jedzenia) przez całą noc lub na kilka godzin przed pobraniem próbki. Lekarz lub pielęgniarka poinformuje, jeśli będzie to konieczne. Niektóre badania krwi stosowane najczęściej w IBD są opisane poniżej:

FBC – mierzy poziom trzech głównych typów komórek krwi (krwinek czerwonych, krwinek białych, płytek krwi). Liczba białych ciałek krwi może wskazywać na wystąpienie jakichkolwiek stanów zapalnych lub infekcji w organizmie. Wzrost liczby płytek krwi (małe komórki biorące udział w procesie krzepnięcia krwi) może być również objawem zapalenia. Poprzez pomiar poziomu hemoglobiny (cząsteczki w krwinkach czerwonych, które przenoszą tlen w organizmie) można wykryć anemię.

Niektóre z leków podawanych przy IBD, takie jak azatiopryna i merkaptopuryna, mogą mieć wpływ na szpik kostny i redukcję poziomu czerwonych i białych krwinek oraz płytek krwi. Ludzie zażywający te leki są zwykle poddawani regularnym badaniom FBC, które pomagają monitorować ich poziom krwinek.

Znacznik stanów zapalnych – może zwiększać poziom niektórych rodzajów białek w krwi. Testy składników krwi, np. białka C-reaktywnego (CRP) i OB (ESR) mogą być wykorzystywane do wykrywania stanów zapalnych, poprzez mierzenie poziomu tych białek.

Próby wątrobowe – mogą pomóc sprawdzić, czy wątroba pracuje prawidłowo. Mogą być również stosowane do diagnozowania niektórych rzadkich powikłań wątroby, takich jak IBD czy pierwotne stwardniające zapalenie dróg żółciowych. LFT mierzy poziom określonej grupy białek i enzymów, występujących we krwi. LFT zwykle bada także białko zwane albuminą, występujące w surowicy. Niski poziom tego białka może być oznaką stanu zapalnego. Niektóre leki stosowane przy IBD, na przykład azatiopryna, metotreksat i niektóre leki 5ASA (takie jak mesalazyna), mogą mieć wpływ na wątrobę.

Badanie mocznika i elektrolitów – mierzą poziom mocznika, kreatyniny i elektrolitów (sole rozpuszczone, takie jak sód i potas) we krwi. Zazwyczaj są one przeprowadzane w celu oceny pracy nerek. Test ten może być również stosowany do sprawdzenia odwodnienia (efekt ostrej biegunki). Regularne badania są często zalecane dla ludzi cierpiących na IBD.

Badanie ferrytyny – niedobór żelaza jest jedną z głównych przyczyn niedokrwistości i częstym powikłaniem IBD. Objawy anemii to zmęczenie, bóle głowy i duszność. FBC lub pełna morfologia krwi (jak opisano wcześniej) jest jednym ze sposobów wykrywania niedoboru żelaza. Lekarze mogą również sprawdzić poziom ferrytyny lub wysycenia transferyny. Ferrytyna jest białkiem we krwi, który ma tendencję do zwiększania swojej ilości wraz ze stanem zapalnym, dzięki czemu może być stosowany jako marker stanu zapalnego. Przechowuje on również żelazo, dlatego niski poziom ferrytyny jest zazwyczaj dobrym wskaźnikiem niskiego poziomu żelaza. Transferyna jest innym białkiem krwi, wiążącym się z żelazem. Test nasycenia transferyny pokazuje jak wiele żelaza jest przenoszone z transferyną w organizmie. Niski odczyt wysycenia transferyny jest kolejnym objawem niedoboru żelaza.

Najnowsze badania dowodzą, iż L-formy bakterii są przyczyną choroby

Badanie witaminy B12 i kwasu foliowego – Te ważne witaminy współpracują w celu utworzenia zdrowych krwinek czerwonych. Witamina B12 jest absorbowana do strumienia krwi z jelita krętego (końcowej części jelita cienkiego, tuż przed okrężnicą). Jeżeli jelito kręte ma stan zapalny, jest uszkodzone lub zostało usunięte chirurgicznie, organizm może nie być w stanie wchłonąć wystarczającej ilości witaminy B12, w którym to przypadku może być ona podana dożylnie. Niski poziom kwasu foliowego może być spowodowany złym odżywianiem lub złym wchłanianiem w jelicie cienkim. Niektóre leki na IBD, takie jak metotreksat i sulfasalazyna, mogą mieć również wpływ stężenie kwasu foliowego.

Najnowsze badania dowodzą, iż L-formy bakterii są przyczyną choroby

Inne badania krwi pomocne w IBD obejmują:


Badanie na obecność wapnia i fosforanów. Oba te minerały są ważne dla kości. Poziom witaminy D może być również mierzony w przypadku podejrzenia utraty masy kostnej.

Sprawdzenie magnezu. Magnez jest potrzebny dla zdrowych mięśni i kości. Biegunka może spowodować niski poziom magnezu, więc aby to sprawdzić, może być konieczne badanie krwi.

Badanie mikroelementów, takich jak cynk, selen, chrom występujących zwykle w małych ilościach we krwi zdrowych ludzi. Testy te są zalecane po karmieniu dożylnym lub długotrwałym leczeniu żywieniowym.

Badanie TPMT – Ten test może pomóc przewidzieć, kto jest bardziej narażony na skutki uboczne leków na bazie tiopuryny, takich jak azatiopryna lub merkaptopuryna. Jednak nie można zidentyfikować każdego, kto jest zagrożony

Badania przesiewowe. Przed rozpoczęciem zażywania określonych leków immunosupresyjnych lub anty-TNF, takich jak infliksymab lub adalimumab, konieczne może być badanie pod kątem chorób zakaźnych, takich jak zapalenie wątroby typu B lub C, gruźlica, HIV czy ospa wietrzna.

 

Badania kału


Takie próbki mogą być badane w celu sprawdzenia, czy choroba rzeczywiście jest spowodowana przez zakażenie. Tego typu badania nazywa się badaniem mikroskopowym kału. Testy można przeprowadzić w poszukiwaniu bakterii, takich jak Salmonella, Campylobacter i Clostridium.

Jeśli pacjent niedawno odbył podróż za granicę, mogą być konieczne dodatkowe badania. Testy kału mogą być również wykorzystywane do wykrywania zwiększonego poziomu specyficznych białek w stolcu, które mogą być oznaką aktywnego stanu zapalnego. Lekarze coraz częściej korzystają z tego typu badania, aby wstępnie rozpoznać IBD i monitorować chorobę oraz postęp niektórych zabiegów.

 

Endoskopia


To ogólna nazwa dla testów, które pozwalają specjaliście, lekarzowi lub pielęgniarce patrzeć bezpośrednio do wnętrza układu pokarmowego za pomocą endoskopu. Istnieje kilka różnych typów endoskopu, w zależności od badanej części ciała. Na ogół, endoskop jest długi, zazwyczaj bardzo cienki i ma kształt elastycznej rury ze światłem i kamerą dołączoną do końca. Endoskop może być włożony przez usta, aby spojrzeć na górną część układu pokarmowego albo przez odbyt, by obejrzeć okrężnicę i odbytnicę.

Kamera przekazuje obraz do ekranu na zewnątrz ciała i pozwala uzyskać czysty wgląd w części jelita, które są badane. Endoskopista może również wykonać biopsję za pomocą endoskopu. Polega na wyskrobaniu komórek z błony śluzowej jelit, które mogą być następnie badane pod mikroskopem w celu uzyskania więcej informacji. Lekarz przekaże szczegółowe instrukcje, jak przygotować się do endoskopii, a także powinien być w stanie odpowiedzieć na wszelkie pytania. Główne rodzaje endoskopii są następujące:

Endoskopia żołądkowo-jelitowa lub gastroskopia – Ten typ endoskopii stosuje się w celu zbadania górnej części układu pokarmowego – przełyku, żołądka i dwunastnicy (pierwszej części jelita cienkiego). Metoda ta może być pomocna, aby wykluczyć chorobę Crohna podczas diagnozowania UC.

Endoskop stosowany do tego typu badania jest zwykle znany jako gastroskop. Delikatnie wprowadza się go przez usta w dół przełyku, do żołądka i pierwszej części jelita cienkiego. Patrz rysunek na następnej stronie.

Żołądek musi być pusty, aby można było uzyskać jasny obraz, więc użytkownik zostanie poproszony, aby nie jeść nic przez co najmniej 6 godzin przed zabiegiem. Niektórzy lekarze mogą rozpylać środek miejscowo znieczulający na tylnej części gardła albo dać pastylkę do ssania. Może być również oferowany środek uspokajający, a dzieci poniżej 16 roku życia mogą wymagać znieczulenia ogólnego. Jeśli masz sedację, znajdź kogoś, kto zabierze cię do domu po endoskopii, nie należy także prowadzić przez 24 godzin po sedacji.

Kolonoskopia jest endoskopią jelita grubego. Kolonoskopie są często wykorzystywane do oceny stopnia i nasilenia UC i choroby Crohna jelita grubego. Regularne kolonoskopie mogą być również zalecane w kierunku dysplazji (nieprawidłowych zmian komórkowych, które mogą być wczesnym objawem raka jelita grubego) u osób z wieloletnim i rozległym UC lub chorobą Crohna. Aby uzyskać więcej informacji na temat raka jelita grubego, zobacz naszą ulotkę: Rak jelita i IBD.

To bardzo wąska i elastyczna rurka, wystarczająco długa, aby zbadać całą okrężnicę oraz, jeżeli jest to konieczne, dolny odcinek jelita cienkiego. Jest włożona przez odbyt. Niektóre ośrodki używają specjalnego barwnika, aby łatwiej było zauważyć zmiany błony śluzowej jelita grubego (ta technika nazywa się chromoendoskopia). Odbytnica musi być całkowicie czysta do tego badania, więc można zostać poproszonym o unikanie niektórych pokarmów i o wypicie specyficznego środka przeczyszczającego dzień przed badaniem. Być może trzeba będzie przerwać stosowanie niektórych leków – szpital da szczegółowe instrukcje.

Oferowana może być sedacja, aby poczuć się sennym i spokojnym. Dzieci są zwykle poddane znieczuleniu ogólnemu. Doświadczenia ludzi z kolonoskopią mogą się różnić. Kolonoskopia nie powinna być bolesna, ale może być niewygodna. Jeśli jesteś szczególnie zaniepokojony lub odczuwasz lęk, porozmawiaj z personelem szpitala. Podobnie jak w przypadku sedacji – do endoskopii górnego przewodu pokarmowego trzeba przyjechać z kimś, kto odwiezie cię do domu

Sigmoidoskopia jest podobna do kolonoskopii, lecz rozpatruje esicę (odcinek w dolnej części jelita grubego) i odbytnicę. Typ endoskopu używanego do tego celu może być elastyczny lub sztywny. Elastyczny sigmoidoskop jest dłuższy niż sztywny oraz umożliwia lekarzowi wejść dalej do okrężnicy. Jeśli masz elastyczny sigmoidoskop, prawdopodobnie zostaniesz poproszony o wykonanie lewatywy opróżnieniającej jelita przed wyjazdem do kliniki lub po przyjeździe. Badanie to zazwyczaj odbywa się bez sedacji. Ponieważ powietrze jest stosowane w celu rozszerzenia okrężnicy, można czuć pewien dyskomfort. Sigmoidoskopia jest najbardziej przydatna przy IBD ograniczonego do lewej strony okrężnicy.

Proktoskopia – proktoskop jest bardzo krótkim endoskopem, który jest stosowany do badania kanału odbytu. Jest to skuteczny sposób na sprawdzenie wewnętrznych hemoroidów, szczelin oraz przetok (nieprawidłowych kanałów łączących różne części jelita).

Enteroskopia dwubalonowa. Jest to badanie jelita cienkiego, które wykorzystuje specjalny rodzaj endoskopu z dwójką małych balonów na jego wierzchołku. Dzięki temu można mieć wgląd jeszcze do jelita cienkiego. Może być umieszczony przez odbyt, jak podczas kolonoskopii. Można go stosować do badania i biopsji całej długości jelita cienkiego. Zazwyczaj podawane jest znieczulenie ogólne lub środek uspokajający dla DBE.

Kapsułka – zostaniesz poproszony do przełknięcie niewielkiej torebki galarety wielkości fasoli. Kapsułka zawiera kamerę, która wykonuje serię zdjęć, gdy przechodzi przez układ pokarmowy. Te zdjęcia są wysyłane do małego rejestratora noszonego wokół talii. Kapsułka jednorazowego użytku powinna wyjść z organizmu w sposób naturalny podczas wypróżnienia. U małych dzieci, kapsuła może być umieszczona w jelitach za pomocą endoskopu. Kapsuła nie jest dostępna we wszystkich szpitalach i nie jest odpowiednia dla każdego, na przykład dla osób ze zwężeniami (wąskie odcinka jelita).

 

 

RTG jamy brzusznej


• Zwykły rentgen brzucha może nie pokazać tak dużo szczegółów układu pokarmowego, jak niektóre z innych technik obrazowania. Jednakże, może być stosowany w sytuacjach awaryjnych lub w początkowej diagnozie podejrzewania ciężkiego IBD.

• DEXA (Dual Energy X-Ray Absorpcjometria) – skanery DEXA wykorzystują małą dawką promieni rentgenowskich do pomiaru gęstości kości, zwykle w kości udowej lub kręgosłupie. To bezbolesny test, który trwa około 20 minut. Może pokazać, czy gęstość kości jest normalna oraz czy kości stają się cieńsze i słabsze – stan znany jako osteoporoza.

Ludzie z IBD mają zwiększone ryzyko rozwoju osteoporozy, szczególnie jeśli leczyli się sterydami lub mają niski poziom wapnia. Aby uzyskać więcej informacji, zobacz nasz arkusz informacyjny: kości a IBD.

• Pomiar baru układu trawiennego. Nie wszystko jest zawsze widoczne na prześwietleniach, można więc wykonać pomiar baru, aby pomóc stworzyć jaśniejszy obraz sytuacji. Są to nieszkodliwe biała, które nie są absorbowane do organizmu, a zamiast tego tworzą tymczasową powłokę na wewnętrznej powierzchni jelit. Zapewnia to wyraźniejszy zarys jelit niż badanie rentgenowskie. Może to być wprowadzone do jelit na kilka różnych sposobów. W tym teście użytkownik zostanie poproszony o przełknięcie nieprzezroczystej, białej cieczy zawierającej bar.

Metoda ta daje lepszą jakość obrazu w górnej części przewodu pokarmowego – przełyku, żołądku i dwunastnicy. Może być także podany gazowany napój lub proszek. Test pozwala lekarzom zbadać zarówno jelito cienkie jak i górną część przewodu pokarmowego. Prawdopodobnie będziesz poproszony o zażycie środków przeczyszczających dzień przed badaniem. Następnie pije się napój z baru i wykonuje serię zdjęć rentgenowskich.

Ponieważ prędkość, z jaką to się dzieje, może być różna, badanie może potrwać kilka godzin. Podczas badania mała, cienka rurka jest wkładana przez nos lub usta do żołądka i dwunastnicy. Ułatwia to przepływ cieczy baru bezpośrednio do jelita cienkiego. Można zostać poproszonym o zażycie środków przeczyszczających. Aby połknięcie rurki było bardziej komfortowe, wykorzystuje się środek znieczulający w sprayu do gardła lub paraliżującą galaretkę. Zdjęcia mogą być wykonane dopiero, gdy bar znajdzie się w jelitach.

W celu rozszerzenia jelita cienkiego i uzyskania wyraźniejszego obrazu, może być pompowane powietrze. Rzadko wykorzystywane są lewatywy, aby dać jaśniejszy obraz okrężnicy. W tym teście, miękka, plastikowa rurka umieszczana jest w odbytnicy, przez którą płyn przepuszcza się do odbytnicy i okrężnicy. Można otrzymać zastrzyk w celu rozluźnienia mięśni okrężnicy. Powietrze może być również pompowane w celu rozszerzenia okrężnicy i uzyskania wyraźniejszego obrazu. Podczas wykonywania serii zdjęć, pacjent może zostać poproszony o przyjmowanie różnych pozycji. Wlew cieczy nie może być bolesny, ale może być niewygodny, zwłaszcza jeśli stosuje się przy tym powietrze. Po badaniu odchody będą mieć kredowy wygląd, a wypróżnianie może sprawiać trudność przez dzień lub dwa.

 

Powszechnie stosowane skany


CT (tomografia komputerowa) lub CAT (skomputeryzowana tomografia osiowa)

Skaner CT jest specjalnym urządzeniem, które wykorzystuje szereg wiązek rentgenowskich, aby zbudować szczegółowy obraz ciała. Skaner wygląda jak gigantyczny pierścień. Podczas badania pacjent leży na ruchomym łóżku, które powoli wsuwa się w środek skanera. Promienie rentgenowskie są wysyłane pod różnymi kątami, wytwarzając obraz 2D (dwuwymiarowy) przekroju ciała. W niektórych tomografach obrazy są trójwymiarowe.

Możesz otrzymać zastrzyk z barwnikiem przez kroplówkę, dzięki czemu tkanki, takie jak naczynia krwionośne w całym jelicie będą jaśniejsze. Możesz być również poproszony o połknięcie napoju z baru lub o wykonanie lewatywy. CT okrężnicy jest czasami określane jako kolonografia lub „VC”.

Obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego MRI
Jest używane do wytworzenia poprzecznych przekrojów ciała. Jest coraz częściej wykorzystywane w celu zbadania IBD, zwłaszcza u dzieci, ponieważ unika się stosowania promieniowania rentgenowskiego. Zamiast tego stosuje się silne pola magnetyczne i fale radiowe, aby utworzyć obrazy z wnętrza ciała. Skaner MRI ma wygląd długiej rury lub tunelu, a pacjent zostanie poproszony o położenie się na ruchomym stole, który przesuwa się powoli wewnątrz tego tunelu.

W przypadku tomografii komputerowej, nadal można stosować barwnik w kroplówce lub wypić specjalny płyn zawierający taki barwnik. Badanie MRI jest głośne, więc należy być wyposażonym w zatyczki do uszu. Ważne jest, by leżeć nieruchomo podczas skanowania, ponieważ inaczej obrazy mogą się zatrzeć. Skanowanie może trwać od trzydziestu minut do ponad 1,5 godziny. Oznacza to, że niektórzy ludzie mogą uznać badanie za niewygodne, zwłaszcza jeśli cierpią na klaustrofobię (lęk przed zamkniętymi pomieszczeniami).

Jednak w przypadku badań na IBD, gdzie skanuje się wyłącznie brzuch, głowa nie musi znajdować się całkowicie wewnątrz skanera podczas trwania badania. MRI ma tę zaletę, że nie wykorzystuje promieniowania rentgenowskiego i jest dobrym sposobem na obserwowanie zarówno tkanek miękkich, takich jak mięśnie i jelita, jak również narządów, takich jak wątroba. Jest to szczególnie skuteczne w wykrywaniu przetok (nieprawidłowych kanałów łączących różne części jelita), ropni i bliznowaceń. Niektórzy ludzie mogą mieć wykonane MRCP.

Jest to specjalny rodzaj MRI wykorzystywany w celu obejrzenia wątroby, trzustki, dróg żółciowych i pęcherzyka żółciowego. Może być stosowany do poszukiwania PSC (pierwotne stwardniające zapalenie dróg żółciowych). Ponieważ podczas tego badania używa się magnesów, MRI nie jest odpowiednie dla osób z rozrusznikami serca lub niektórymi implantami metalowymi. Otrzymasz szczegółowe informacje na ten temat dzień przed skanowaniem.

USG jest inną formą skanowania pomocną w IBD. USG może być używane przy kamieniach żółciowych i kamieniach nerkowych. To dobra metoda na wykrywanie płynów i stanów zapalnych części ścian jelit. Ultradźwięki mogą również wykryć ropnie i przetoki (nieprawidłowe kanały łączące różne części jelita). Skanery ultradźwiękowe działają za pomocą fal dźwiękowych o bardzo wysokiej częstotliwości, które tworzą obraz.

Czujnik podręczny jest przesuwany po powierzchni skóry, następnie wysyła sygnały fali dźwiękowej, która „odbija” się od narządów wewnętrznych jak echo. Skaner następnie odbiera te echa i przetwarza je na obraz. USG jest bezpieczniejsze niż promieniowanie rentgenowskie i właśnie dlatego jest często stosowany u kobiet w ciąży, aby śledzić rozwój nienarodzonego dziecka. Niektóre osoby z IBD mogą mieć endoskopowe USG (EUS).

Wykorzystuje ono specjalny rodzaj endoskopu z małym przetwornikiem ultradźwiękowym w końcówce. Wprowadza się go przez usta, aby zbadać górną część układu pokarmowego, albo przez odbyt w celu zbadania okrężnicy i jelita krętego. Metoda może wykryć takie problemy jak przetoki i ropnie.

Skany PET (pozytonowa tomografia emisyjna)
Maszyna do badania PET jest podobna do tomografu komputerowego. Przy skanowaniu PET, niewielka ilość radioaktywnego „wskaźnika” chemicznego jest dołączona do substancji chemicznej, która występuje naturalnie w organizmie, takiej jak glukoza. Następnie jest wtryskiwana do strumienia krwi. Emituje energię w postaci pozytonów (naładowane dodatnio cząstki). Skaner wykrywa te cząstki i wykorzystuje te informacje do uzyskania trójwymiarowego obrazu ciała.

Test białych krwinek – szuka zapalenia lub zakażenia w organizmie. Na początku zostanie pobrana mała próbka krwi. Białe krwinki zostają wydzielone, a następnie mieszane z niewielką ilością radioaktywnego „wskaźnika” chemicznego. Przywiązuje się on do komórek, dzięki czemu zostają one naznaczone. Znakowane krwinki białe są następnie wtryskiwane z powrotem do organizmu przez żyły. Białe krwinki gromadzą się w organizmie w miejscu infekcji lub zapalenia. Skaner odbiera promieniowanie wydzielane przez znaczniki i tworzy obraz pokazujący położenie stanu zapalnego lub infekcji.

SeHCAT – to badanie to specjalny typ skanowania służący do testowania, jak dobrze organizm wchłania sole żółciowe. Złe wchłanianie kwasu może powodować biegunkę. Przed skanowaniem zostaniesz poproszony o połknięcie kapsułki zawierającej syntetyczne sole żółciowe, które są lekko radioaktywne. Skaner jest następnie używany do pomiaru ilości syntetycznych soli żółciowych absorbowanych przez organizm. Następnie powtarza się całe badanie w następnym tygodniu. Ilość syntetycznych soli żółciowych w organizmie po tygodniu może wykazywać zaburzenia wchłaniania kwasów żółciowych.

Życie z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego

Choroby zapalne jelit, które zawierają: chorobę Crohna i wrzodziejące zapalenie jelita grubego (UC), są bardzo indywidualne. Objawy są bardzo zróżnicowane i chociaż niektórzy ludzie dążą do umorzenia ich, co skutkuje przez długi czas, inni mają częste nawroty. Życie z długotrwałą chorobą jak wrzodziejące zapalenie jelita grubego może wpływać na chorego zarówno fizycznie jak i emocjonalnie. Ten artykuł opisze czynniki, które mogą pomóc.

 

Radzenie sobie ze swoimi uczuciami


• Pogodzenie się z posiadaniem wrzodziejącego zapalenia jelita grubego

Szokiem może być usłyszenie, że ma się przewlekłą (długotrwałą) chorobę, zwłaszcza, gdy nikt nie może powiedzieć z całą pewnością, co było jej przyczyną i jak będzie się ona rozwijać. Nie musisz czuć się wyłącznie bezradny i niepewny. Możesz także czuć się źle i być zdenerwowanym, zwłaszcza po diagnozie. Niektórzy ludzie początkowo wolą udawać, że wcale nie są chorzy. Inne osoby wolą spędzać czas samotnie przez jakiś okres. Choć nikt nie może udawać, że nie jest łatwo pogodzić się z chorobą taką jak wrzodziejące zapalenie jelita grubego, pomocne może być dokonanie zmian w życiu. Na przykład należy wypoczywać podczas nawrotów choroby. Podczas remisji choroby można być w stanie podejmować się nowych projektów i żyć pełnią życia.

 

• Zrozumienie ludzi z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego

Im więcej chorzy dowiedzą się o ich stanie i sposobie kontrolowania choroby, tym bardziej czują się w pełni życia. Jednak każdy jest inny. Wykonujemy szereg arkuszy informacyjnych i broszur o aspektach IBD, które mogą okazać się przydatne. Wszystkie nasze publikacje można pobrać z naszej strony internetowej i są one dostępne w naszym biurze. Posiadamy również serwis informacyjny. Dane kontaktowe i inne nasze usługi wsparcia są podane na końcu tego artykułu.

Czy mam powiedzieć o chorobie moim przyjaciołom i rodzinie?


To twoja decyzja. To od Ciebie zależy, komu powiesz o swojej chorobie i jak wiele szczegółów podasz. Wiele osób uważa, że rozmowa z rodziną i przyjaciółmi jest bardzo przydatna. Rozmowa o wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego może być kłopotliwa na początku, ale z czasem staje się to mniej stresujące. Nie trzeba tłumaczyć, na przykład, gdy chce się opuścić pokój w pośpiechu, aby pilnie skorzystać z toalety. Ludzie mogą wykazać większe zrozumienie, jeśli rozumieją chorobę i wiedzą więcej o wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego.

 

Mówienie o swoich potrzebach sprawi, że rodzina i przyjaciele zaoferują Ci ten rodzaj wsparcia, który naprawdę potrzebujesz. Początkowo najwygodniej jest rozmawiać z konkretną osobą, z którą czujesz się najbardziej swobodnie. Możesz także zadzwonić do naszego serwisu wspomagającego poprzez słuchanie i poinformować bliskich za jego pośrednictwem. Szczegóły dotyczące tej usługi znajdują się na końcu tego artykułu.

 

Niektórzy rodzice mogą chcieć utrzymać swój stan w tajemnicy i uważają, że tak jest lepiej dla ich dzieci, w szczególności, jeśli choroba jest łagodna. Inni rodzice mogą zdecydować się na rozmowę z dziećmi, zwłaszcza, jeśli czują, że ich dzieci są wrażliwe na napięcie i stres. Przeczytaj artykuł na temat rozmowy z dzieckiem o wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego, zawarte tam są informacje, które mogą pomóc w podejmowaniu decyzji, czy warto porozmawiać z dziećmi na temat choroby i w jaki sposób można to zrobić

 

Czy mam powiedzieć o chorobie mojemu pracodawcy?


Zasadniczo nie ma prawnego wymogu ujawnienia stanu zdrowia, chyba, że zostanie się o to poproszonym w osobistej rozmowie o pracę. Jednak próby ukrycia objawów w miejscu pracy mogą być trudne. Rozmowa o wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego może przynieść ulgę. Ponadto, jeżeli pracodawca wie o stanie zdrowia pracownika, powinien dokonać odpowiednich korekt, aby pracownikom było wygodnie.

 

Współpraca z zespołem lekarzy 


• W pierwszej kolejności należy regularnie chodzić na wizyty do lekarza. Dobre stosunki z pracownikami służby zdrowia zapewniają najbardziej odpowiednie leczenie dla pacjenta i mogą również zachęcić chorego do kontrolowania swoich objawów. Otwarta rozmowa z pracownikami służby zdrowia o swoich objawach pomoże im zrozumieć Twoje potrzeby, a także wszelkie obawy i wątpliwości.

Zespół lekarzy leczących wrzodziejące zapalenie jelita grubego na co dzień informuje ludzi z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego o problemach związanych z ich chorobą i jej wpływie na życie codzienne. Jest to bardzo ważną częścią dnia dla nich. Chorzy mogą czuć się zakłopotani, ale staramy się rozmawiać z nimi o objawach, bo dzięki temu można uzyskać odpowiednie leczenie. Jeśli masz kontakt z pielęgniarką, możesz łatwiej rozmawiać z nią o problemach. Personel medyczny oczekuje pytań, więc nie bój się pytać wszystko, co chcesz wiedzieć na temat swojej choroby, badań i leczenia.

Pomocne może się okazać:

• Zrobienie listy pytań, które chcesz zadać i zabrać ją ze sobą, gdy idziesz na wizytę

• Pisanie notatek o tym, co zostało powiedziane

• Poproszenie członka rodziny lub znajomego, aby poszedł z tobą.

 

Przyjmowanie leków


• Czy naprawdę muszę zażywać tabletki?

Kiedy po raz pierwszy diagnozuje się chorobę, to zazwyczaj są przepisywane leki, które mają pomóc kontrolować objawy. Gdy czujesz się lepiej, możesz ulec pokusie, aby przerywać stosowanie leku, myśląc, że nie jest to już potrzebne. Wiele osób ma dość konieczności zażywania pigułek. Inni martwią się o skutki uboczne stosowania leków.

Są to zrozumiałe obawy, ale wiele badań wykazało, że leczenie podtrzymujące (ciągłe branie leków, nawet jeśli pacjent ma się dobrze) zmniejsza szanse na chorobę. Na przykład, 5-ASA aminosalicylany, takie jak mesalazyna, są szczególnie skuteczne jako formy leczenia podtrzymującego, aby utrzymać wrzodziejące zapalenie jelita grubego w remisji. Leki te działają poprzez tłumienie procesów zapalnych, a więc leczą uszkodzone tkanki.

Leki immunosupresyjne, takie jak azatiopryna, mogą również pomóc w zapobieganiu nawrotom zarówno UC jak i choroby Crohna. Kontynuowanie przepisanej terapii podtrzymującej w regularnych odstępach czasu może zmniejszyć prawdopodobieństwo konieczności przyjmowania dodatkowych leków, takich jak sterydy. Istnieją również dowody, że 5-ASA, np. mesalazyna, mogą zmniejszyć nieco zwiększone ryzyko zachorowania na raka jelita grubego w przypadku niektórych ludzi z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego. Jeśli nie chcesz przyjmować przepisanych leków, najlepiej skonsultuj się z lekarzem. Aby uzyskać więcej informacji na temat tych i innych leków, zobacz nasze konkretne arkusze informacyjne na temat leczenia.

 

Co zrobić, jeśli zapomnę zażyć lekarstwa?


Na ulotce informacyjnej lekarstwa powinno być napisane, co zrobić, jeśli pominie się dawkę leku. Jeśli nie możesz tego znaleźć, skontaktuj się z GP, lekarzem specjalistą lub pielęgniarką. Pamiętanie o braniu leków może być problemem dla niektórych osób, zwłaszcza gdy pacjent czuje się dobrze. Jeśli zdaża Ci się zapominać, spróbuj uczynić zażywanie leków częścią codziennej rutyny. Na przykład, zawsze można jeść tabletki podczas posiłków lub bezpośrednio po szczotkowaniu zębów. Oto kilka wskazówek, które mogą pomóc:

• Przechowuj pigułki w pudełku zorganizowanym na przedziały

• Używaj telefonu komórkowego lub komputera, aby pamiętać o dawce. Istnieje szereg aplikacje medycznych dostępnych w Internecie, które mogą w tym pomóc. Możesz też kupić różnego rodzaju alarmy

• Napisz notatkę, a także umieść kartę przypominającą na tylnej części drzwi, aby pamiętać, że masz przy sobie leki kiedy wychodzisz na zewnątrz.

• Prowadź tygodniowy harmonogram leków
Jeśli trzeba zażyć wiele tabletek w ciągu jednego dnia, można porozmawiać z lekarzem o przyjmowaniu większych dawek pigułek, ale rzadziej. Istnieje obecnie wersja mesalazyny, tak samo skuteczna zażywana dwa razy dziennie, jak inne tabletki dla UC.

• Co o skutkach ubocznych?
Większość leków może mieć skutki uboczne. Nie każdy jednak będzie mieć skutki uboczne, a jeśli wystąpią, to mogą być tylko tymczasowe, jednak niektóre z nich mogą być denerwujące. Mogą również oznaczać, że inny lek będzie dla ciebie lepszy. Jeśli jesteś zaniepokojony skutkami ubocznymi lub masz jakiekolwiek inne wątpliwości co do leków, powiedz o tym swojemu lekarzowi rodzinnemu, lekarzowi specjaliście lub pielęgniarce. Musisz wiedzieć, czy leczenie jest przyczyną problemów, a jeżeli tak, to czy istnieją alternatywne leki.
• Nieprzewidywalność zaostrzeń może być jednym z bardziej kłopotliwych aspektów IBD. Pomocne może być planowanie z lekarzem co zrobić, aby nie mieć nawrotów choroby. Może to obejmować dostosowanie lekarstw. Biorąc aktywny udział w swojej opiece medycznej można poczuć się bardziej pod kontrolą.

 

Dbanie o siebie


• Szczepienia i inne lekarstwa

Jeśli przyjmujesz niektóre leki, takie jak sterydy i leki immunosupresyjne, możesz być bardziej podatny na łapanie infekcji. Dzieje się tak dlatego, że leki te osłabiają układ odpornościowy. Staraj się unikać ludzi z kaszlem, przeziębieniem i grypą. Pracownicy służby zdrowia zdecydowanie polecają coroczną szczepionkę przeciw grypie, jeśli jesteś na terapii lekami immunosupresyjnymi. To pozwoli uniknąć infekcji przewodu pokarmowego, należy także zachować ostrożność z higieną podczas przygotowywania i gotowania żywności.

Trzeba też zachować szczególną ostrożność w przypadku podróży za granicę i odwiedzaniem krajów z większym ryzykiem zakażenia żywności. Zobacz naszą ulotkę: podróże i IBD, aby uzyskać więcej informacji i sugestii na temat bezpiecznego podróżowania przy UC lub chorobie Crohna. Jeśli trzeba wziąć leki, najlepiej unikać ibuprofenu i diklofenaku. Są to leki znane jako NLPZ lub niesteroidowe leki przeciwzapalne, a badania sugerują, że mogą one wywołać nawrót choroby.

Niektórzy ludzie mogą mieć nawroty objawów podczas zażywania aspiryny, więc do uśmierzania bólu najlepiej stosować paracetamol, który jest bezpieczniejszą opcją. Jeśli okaże się, że ból nie mija, należy skonsultować się z lekarzem.

• Zdrowe jedzenie

Wyważona i odżywcza dieta jest ważna dla dobrego ogólnego stanu zdrowia. Niemniej jednak, niektóre osoby z IBD mogą uważać to za niezwyke trudne. Niektóre produkty mogą mieć wpływ na chorobę, więc trzeba ich unikać, szczególnie jeśli występuje nawrót choroby.

Te produkty dają nieprzyjemne objawy w krótkim okresie czasu. Spróbuj jeść inne pokarmy, które nie dają takich samych objawów. Ponadto, jeśli masz chorobę Crohna w jelicie cienkim, możesz mieć problemy z absorbcją niektórych witamin i minerałów. Biegunka jest bardzo częstym objawem IBD. Zobacz nasz artykuł na ten temat. Jeśli trzeba jednak zrezygnować z niektórych pokarmów, należy upewnić się, że dieta nadal pozostała zrównoważona.

Być może trzeba będzie podjąć suplementy diety w celu uzupełnienia ewentualnych niedociągnięć. Często przydatne jest uzyskanie specjalistycznej pomocy i porady dotyczącej diety, szczególnie jeśli występuje choroba Crohna. Można poprosić o skierowanie do dietetyka w ramach NHS. Nasza broszura zawiera więcej informacji i wskazówek na temat zdrowego odżywiania przy IBD.

• Przyjmowanie wystarczającej ilości płynów jest również kluczowym czynnikiem kuracji.

Osoba z IBD jest bardziej narażona na odwodnienie, zwłaszcza jeśli doświadcza biegunki lub miała operacje. Poniżej znajduje się więcej szczegółów na temat sposobu unikania lub leczenia odwodnienia. Utrzymanie równowagi płynów może być szczególnie trudne, jeśli masz ileostomię.

• Żywienie dojelitowe

Wiele osób z chorobą Leśniowskiego-Crohna wykorzystuje żywienie dojelitowe (specjalnie zaprojektowane ciekłe pokarmy) jako część programu leczenia. Istnieje kilka typów dojelitowego żywienia, lecz wszystkie zawierają wysoki poziom składników odżywczych i mogą być wykorzystane zamiast żywności albo w mniejszych ilościach, jako dodatek. Ta metoda jest najczęściej stosowana do leczenia dzieci z chorobą Crohna, ponieważ może promować wzrost i pomaga unikać zażywania sterydów. Liczne badania wykazały, że przy użyciu tej metody, choroba Crohna u dorosłych może pozostać w remisji. Potrzebne są jednak dalsze badania, aby to potwierdzić.

• Prebiotyki i probiotyki

Prebiotyki i probiotyki pomagają ludziom pozostać w dobrym stanie. W jelitach występują miliardy bakterii, z których niektóre są dobre dla naszego zdrowia, inne są szkodliwe. Prebiotyki powstają na skutek fermentacji węglowodanów, które mogą stymulować wzrost potencjalnie dobrych bakterii w jelitach. Mogą one być traktowane jako dodatki i zwykle muszą być zażywane w sposób ciągły, aby utrzymać skuteczność.

Rola prebiotyków w wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego nie jest w pełni zrozumiała i jak dotychczas nie ma wystarczających dowodów aby wykazać, że istnieją korzyści związane z przyjmowaniem prebiotyków. Probiotyki są żywymi mikroorganizmami lub „przyjaznymi” (korzystnymi) bakteriami, które mogą być również traktowane jako dodatki w celu zwiększenia ilości bakterii w jelitach. Niektóre badania sugerują, że niektóre probiotyki, takie jak VSL # 3 mogą być pomocne w UC. W szczególności, jeśli pacjent przebył operację UC i ma woreczek, VSL # 3 mogą być szczególnie pomocne. Jak dotąd niewiele jest dowodów na to, że probiotyki są przydatne osobom z tą chorobą. Należy wykonać więcej badań na temat ogólnej skuteczności prebiotyków i probiotyków, warto także omówić te dodatki ze swoim lekarzem, specjalistą lub dietetykiem.

• Palenie

Jeśli masz chorobę Crohna i jesteś palaczem, jednym z najbardziej skutecznych sposobów, aby poprawić swoje zdrowie jest rzucenie palenie. Choroba Crohna może stać się wtedy mniej surowa i może wystąpić mniejsze ryzyko operacji. Sytuacja jest nieco mniej jasna przy wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego. Istnieją pewne dowody na to, że ludzie z UC, którzy palą, mają tendencję do łagodniejszej formy choroby, choć nie jest to jednoznaczne. To nie znaczy, że palenie będzie poprawiać objawy UC. Należy nie zapominać o innych chorobach związanych z paleniem, takich jak rak, choroby serca i płuc.

Negatywne skutki palenia zdecydowanie przewyższają ewentualne korzyści dla UC. Tak więc, niezależnie od typu wrzodziejącego zapalenia jelita grubego, palenie nie jest zalecane.

• Stres, odpoczynek i relaks

Stres jest częścią życia i nikt nie może uniknąć go całkowicie. Wszelkiego rodzaju wydarzenia życiowe, takie jak ślub lub rozwód, utrata bliskich, problemy z pracą, przeprowadzki, a nawet po prostu rodzinne spotkania, mogą podnieść poziom stresu. Pewna ilość stresu może być stymulowaniem, ale zbyt wiele może wpływać na samopoczucie. Chociaż stres nie jest przyczyną IBD, zbyt wiele stresu może pogorszyć objawy choroby. Uświadomienie sobie, co powoduje stres jest często pierwszym krokiem w zwalczaniu go. Możesz być w stanie uniknąć pewnych sytuacjach stresowych, a jeśli nie, planuj, w jaki sposób możesz radzić sobie z nimi. Inne pomysły na zmniejszenie stresu przedstawiono poniżej.

• Bądź realistą. Nie bierz na siebie zbyt dużo obowiązków i nie czuj się winnym mówiąc „nie”.

• Znajdź czas na relaks i wypoczynek każdego dnia. Możesz spróbować głębokich oddechów i ćwiczeń relaksacyjnych mięśni lub aromaterapii, refleksologii czy jogi. Nawet siedzenie cicho i słuchanie muzyki lub czytanie książek może być bardzo relaksujące.

• Poświęć trochę czasu, aby zjeść posiłek. Jedz regularnie i powoli, co najmniej pół godziny jeden posiłek.

• Ćwicz.

• Jeśli możesz, jedź na wakacje. Wystarczy zmiana otoczenia przez długi weekend

• Spróbuj porozmawiać z kimś, komu można zaufać i podziel się swoimi uczuciami. Spisuj swoje uczucia w dzienniku lub blogu. Jeśli czujesz stres i niepokój, należy zwrócić się do lekarza lub pielęgniarki. Może również okazać się pomocny kontakt z doradcą. Twój lekarz może pomóc Ci znaleźć poradnię. Zobacz: Inne organizacje

• Gimnastykuj się. Możesz czuć, że ćwiczenia są ostatnią rzeczą, którą chcesz zrobić. Możesz czuć się zbyt zmęczony. Chociaż odpowiedni odpoczynek jest niezbędny, pozostanie nieaktywnym przez dłuższy czas może prowadzić do problemów, takich jak osłabienie mięśni i sztywność stawów. Może to również zmniejszyć motywację i powodować trudności z koncentracją. Regularne ćwiczenia poprawią ogólny stan zdrowia. Może to pomóc złagodzić zmęczenie powszechne w wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego. Aktywność fizyczna pomaga również wzmocnić kości, co jest szczególnie ważne, ponieważ ludzie z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego mają wyższe niż zwykle ryzyko rozwoju osteoporozy (rozrzedzenie kości).

Ruch pozwala utrzymywać zgrabne ciało i ewentualnie pomaga uniknąć innych problemów, regularne ćwiczenia pomagają także psychicznie. Ćwiczenia pomagają w wydzielaniu endorfin, substancji chemicznych w mózgu, które dają poczucie szczęścia i działają jak naturalni zabójcy bólu. Jeśli nie można się przekonać do regularnych ćwiczeń, można spróbować począwszy od chodzenia jako ćwiczenie. Zacznij od krótkiego spaceru kilka razy w tygodniu, a następnie stopniowo zwiększaj czas i odległość spaceru. Wychodzenie z domu na świeże powietrze może pomóc poczuć się lepiej.

 

Palenie a wrzodziejące zapalenie jelita grubego

Jeśli masz wrzodziejące zapalenie jelita grubego (UC) lub chorobę Crohna – dwie główne postacie zapalenia jelit (IBD) – i jesteś palaczem, możesz się zastanawiać, czy palenie ma wpływ na chorobę. Przyczyny IBD są złożone.

palenie-tytoniu

Wielu chorych po 4 miesiącach we wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego notuje trwałą remisję po zastosowaniu protokołu DLS → czytaj więcej

Liczne badania wykazały, że ludzie którzy palą, są bardziej narażeni na chorobę Leśniowskiego-Crohna, a badania sugerują, że palenie zwiększa nasilenia choroby. Palenie wydaje się zmniejszać nasilenie wrzodziejącego zapalenia jelita grubego (UC), chociaż nadal niesie ono wiele innych zagrożeń dla zdrowia. Ten artykuł informacyjny rozpatruje różne skutki palenia tytoniu oraz co może to oznaczać dla ludzi z IBD. Analizowane są także sposoby, które pomogą Ci rzucić palenie.

Wielu chorych po 4 miesiącach we wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego notuje trwałą remisję po zastosowaniu protokołu DLS → czytaj więcej

Palenie a choroba Crohna


Czy nie palenie wpływa chorobę Crohna? W licznych badaniach, połowa lub więcej osób dorosłych z chorobą Leśniowskiego-Crohna byli palaczami, kiedy zostali zdiagnozowani. Ludzie, którzy palą, są bardziej narażeni na chorobę Crohna, niż Ci, którzy nie palą. Palenie może także pogorszyć chorobę Crohna. Ludzie z chorobą Crohna, którzy palą, mogą uznać, że:

• występują u nich poważniejsze objawy i powikłania, takie jak zwężenia i przetoki

• częściej mają nawroty choroby

• zażywają więcej sterydów i silniejsze leki, takie jak środki immunosupresyjne i biologiczne. Czasami te leki nie są skuteczne u ludzi, którzy palą

• istnieje większe prawdopodobieństwo, że będą potrzebować operacji

• istnieje większe prawdopodobieństwo, że będą potrzebować dalszych operacji. Niektóre badania sugerują, że kobiety, które palą, są bardziej narażone na rozwój choroby Leśniowskiego-Crohna i częściej wymagają operacji niż mężczyźni, którzy palą. Wykazano również związek palenia z lokalizacją choroby. Palacze mają zazwyczaj chorobę Crohna w jelicie cienkim, a nie w okrężnicy (jelito grube).

Wyjaśnić to mogą podstawowe różnice w budowie jelita cienkiego i grubego. Jak palenia wpływa na podatność na chorobę Crohna? Tego nie wiemy, choć istnieje wiele teorii. Dym tytoniowy zawiera ponad tysiąc różnych substancji chemicznych, w tym nikotynę, tlenek węgla i wolne rodniki. Istnieje kilka sposobów wpływu palenia na jelita – może obniżyć floty obronne w jelitach, zmniejszyć przepływ krwi w jelitach lub powodować zmiany w układzie odpornościowym, które doprowadzą do zapalenia.

A co z ryzykiem biernego palenia?


Badania nad wpływem biernego palenia na chorobę Leśniowskiego-Crohna są niejednoznaczne. Jednak niektóre badania sugerują, że dzieci i nienarodzone dzieci narażone na bierne palenie mogą być bardziej narażone również na rozwój choroby. Palenie podczas choroby Crohna w czasie ciąży nie jest zalecane z powodu ryzyka dla nienarodzonego dziecka.

Najnowsze badania dowodzą, iż L-formy bakterii są przyczyną choroby

Jeśli jestem palaczem, czy warto zrezygnować z nałogu?


Zarówno badania jak i pracownicy służby zdrowia zgadzają się, że rzucenie palenia jest korzystne dla osób z chorobą Leśniowskiego-Crohna. Brytyjskie i europejskie wytyczne dla osób z chorobą Leśniowskiego-Crohna zalecają, by ludzie z chorobą Crohna nie palili. U niepalących, choroba Crohna wydaje się mieć łagodniejszy przebieg. Po zatrzymaniu palenia na okres jednego roku, szanse na nawrót choroby mogą być tak niskie, jak u kogoś, kto nigdy nie palił.

Jedno z badań wykazało, że ludzie, którzy nadal palili, mieli ponad dwukrotnie częściej nawrót choroby, w porównaniu do ludzi, którzy przestali palić. Palacze również wydają się mieć większe zapotrzebowanie na niektóre z silniejszych form leczenia, np. leki immunosupresyjne. Ludzie, którzy rzucili palenie, są mniej narażeni na potrzebę wielokrotnych zabiegów chirurgicznych w porównaniu z ludźmi, którzy kontynuują palenie po zabiegu.

Nawet zwykłe zmniejszenie ilości dymu tytoniowego może mieć pozytywny wpływ na objawy. Niedawne badania wykazały, że nałogowi palacze mają częściej zwężenia i są bardziej skłonni do resekcji niż ludzie, którzy tyle nie palą. Sugeruje to, że chociaż całkowicie zaprzestanie palenia ma najlepszy wynik, zmniejszenie palenia również może pomóc. Jednak nawet okazjonalni palacze z chorobą Crohna mają aktywniejszą chorobę.

Najnowsze badania dowodzą, iż L-formy bakterii są przyczyną choroby

Jak palenie wpływa na wrzodziejące zapalenie jelita grubego?


Badania naukowe wykazały, że UC jest mniej powszechne u palaczy niż u osób niepalących. Sugeruje to, że palenie może opóźnić lub zapobiec UC, jak również zmniejszyć nasilenie choroby. Istnieją również badania, które pokazują, że palacze z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego wydają się cierpieć na łagodniejszą postać choroby. Zaostrzenia, częstość hospitalizacji, konieczność brania doustnych sterydów lub leków immunosupresyjnych oraz kolektomia są zgłaszane rzadziej u pacjentów, którzy palą. Jednak nie wszystkie badania się z tym zgadzają.

Na przykład, w jednym z badań stwierdzono, że osoby z UC, które paliły, miały zwiększone ryzyko zachorowania problemy ze skórą. Ogólnie rzecz biorąc, pracownicy służby zdrowia rozważają ryzyko palenia, które mocno przewyższa wszelkie korzyści widoczne w UC i zdecydowanie zniechęcają do palenia we wszystkich, niezależnie od tego, czy mają IBD. Dlaczego palenie może mieć działanie ochronne przy wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego? Nie wiemy, dlaczego palenie ma działanie ochronne przy tej chorobie.

Uważa się, że z licznych substancji chemicznych występujących w tytoniu, to nikotyna najprawdopodobniej na to wpływa. Stwierdzono, że osoby, które mają UC, mogą mieć cieńszą warstwę śluzu w lewej części jelita grubego i w odbycie, w porównaniu z osobami zdrowymi. Możliwe jest, że nikotyna zwiększa wytwarzanie śluzu. Nikotyna może również hamować system immunologiczny i zapobiegać zapaleniu okrężnicy.

Inna teoria mówi, że tlenek azotu może zmniejszyć aktywność mięśni w jelicie grubym, a więc zmniejsza on konieczność udania się do toalety w trybie pilnym.

 

Muszę więc rzucić palenie?


Może to być kuszące, aby kontynuować lub nawet zacząć palenie, aby pomóc przy UC. Jednak nie wszystkie badania na temat palenia i IBD doszły do podobnego wniosku. Palenie zwiększa ryzyko zachorowania na przewlekłe zapalenie oskrzeli, raka płuc i innych chorób serca, a nie jest to zalecane przez pracowników służby zdrowia, nawet dla osób z UC. Istnieje wiele metod leczenia znacznie bezpieczniejszych niż palenie, które mogą być skuteczne.

Jeszcze nie doszło do badań nad wpływem używania elektronicznych papierosów na wrzodziejące zapalenie jelita grubego. The British Medical Association twierdzi jednak, że papierosy elektroniczne powinny być używane tylko przez ludzi, którzy chcą rzucić palenie lub zmniejszyć ilość palenia, a nie przez ludzi, którzy chcą zacząć palić. Dodatkowo elektroniczne papierosy nie są obecnie regulowane, więc nie możesz być pewien, ile jest w nich nikotyny i czy są jakieś inne składniki. Nie ma również wyraźnych dowodów na to, czy są one bezpieczne.

 

Czy nikotyna pomaga leczyć UC?


Odnotowano wiele badań na temat skutków plastrów nikotynowych, gum do żucia lub samej nikotyny w leczeniu wrzodziejącego zapalenia jelita grubego. Przy łagodnym lub umiarkowanie aktywnym UC plastry nikotynowe lub gumy mogą czasem pomóc. Jednak nie wszyscy tolerują nikotynę. W kilku badaniach, ludzie, którzy próbowali nikotyny przy leczeniu IBD, cierpieli na skutki uboczne, takie jak zapalenie skóry, nudności, bóle głowy lub zaburzenia snu.

Choć pojawiły się produkty z nikotyny, aby pomóc w aktywnej chorobie, to nie wydają się być one korzystne w przypadku podawania ich przy leczeniu podtrzymującym lub aby zapobiec nawrotom. Badania wykazały również, że nikotyna jest mniej skuteczna niż kilka bardziej tradycyjnych leków przeciwko IBD, takich jak 5ASAs i steroidy. Jeśli chcesz spróbować leczenia nikotyną, omów to z lekarzem.

 

Czy mogę uzyskać pomoc w rzuceniu palenia?


Lekarz lub inny pracownik służby zdrowia powinien również być w stanie pomóc. Może pomóc nikotynowa terapia zastępcza (NRT), która zawiera gumy, pastylki do ssania i inhalatory. NRT dostarcza nikotynę do krwiobiegu bez konieczności palenia i bez skutków ubocznych. Leki, takie jak bupropion lub wareniklina, mogą być używane do kontrolowania objawów odstawienia nikotyny. Można rozważyć doradztwo w ramach programu „rzucić palenie”. Badania wykazały, że kombinacja leków i poradnictwa, może być bardziej skuteczna niż jedno z rozwiązań.

Seks i wrzodziejące zapalenie jelita grubego

Stosunki seksualne są dla wielu z nas bardzo ważną częścią naszego życia. Nawet wtedy, gdy nie jesteśmy w związku, nasza seksualność zwykle pozostaje kluczową częścią tego, kim jesteśmy i jak decydujemy się żyć. Jeśli masz chorobę Crohna lub wrzodziejące zapalenie okrężnicy (dwie główne postacie zapalenia jelit – IBD) może się okazać, że choroba wpływa na ciebie na wiele sposobów.

seks

Wielu chorych po 4 miesiącach we wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego notuje trwałą remisję po zastosowaniu protokołu DLS → czytaj więcej

Częstym powodem do niepokoju, choć ludzie nie zawsze lubią o tym rozmawiać, jest potencjalny wpływ IBD na stosunki seksualne.

 

Objawy IBD i ich efekty


Uczucie skrajnego zmęczenia jest bardzo częstym objawem IBD. Biegunka, bolesne skurcze mięśni, niedokrwistość oraz brak apetytu i problemy absorbowania substancji odżywczych mogą osłabić i pozbawić energii. W rezultacie, można się czuć po prostu zbyt zmęczonym na seks, zwłaszcza podczas nawrotów choroby. Jeśli to możliwe, warto porozmawiać ze swoim partnerem na temat zmęczenia. Nie zawsze zrozumienie zmęczenia spowodowanego IBD jest łatwe dla ludzi w dobrym stanie zdrowia. W tej sytuacji może być przydatny nasz arkusz informacyjny o zmęczeniu podczas IBD.

Najnowsze badania dowodzą, iż L-formy bakterii są przyczyną choroby

Obejmuje on propozycje sposobów radzenia sobie ze zmęczeniem. Warto też porozmawiać z lekarzem o swoich objawach. Zmęczenie może być trudne do leczenia, ale można je zmniejszyć przez zmianę leku lub przez zażywanie dodatkowego żelaza lub witamin. Jeśli czujesz się bardzo zmęczony w nocy, być może warto pomyśleć o seksie w ciągu dnia, gdy jesteś mniej zmęczony. Można także poszukiwać innych sposobów bycia w bliskości z partnerem. Ludzie z IBD, szczególnie Ci z chorobą Leśniowskiego-Crohna, mogą rozwijać ropnie, przetoki lub bliznowacenie skóry wokół odbytu lub wokół pochwy.

Powikłania te mogą być kłopotliwe i mogą sprawić, że stosunki płciowe będą bardzo bolesne, a nawet chwilowo niemożliwe. Jeśli masz bliznowacenie skóry, ropnie lub przetoki, możesz smarować wejście do pochwy woskiem pszczelim. Należy unikać seksu analnego, jeśli występuje zwężenie odbytu lub ropnie czy przetoki. Upewnij się, że lekarz jest świadomy tego, że masz przetoki lub ropnie. Lekarz lub pielęgniarka będą również w stanie doradzić, w jaki sposób radzić sobie z przetokami na co dzień, pomogą dobrać praktyki seksualne, które są bezpieczne. Głównym powodem do strachu dla wielu ludzi z IBD jest to, że mogą mieć „wpadkę” (na przykład atak biegunki) podczas seksu.

Nawet jeśli to nie nastąpi, stałe martwienie się o to może być bardzo odpychające. U mężczyzn, niepokój może powodować trudności z uzyskaniem erekcji. Chodzenia do toalety i opróżnianie jelit przed seksem może zapewnić poczucie większej pewności. Biorąc przed seksem przeciwbiegunkowe leki, takie jak loperamid (Imodium / ARRET) można kontrolować pracę jelit. Środki przeciwbiegunkowe nie są odpowiednie dla każdego z IBD, więc należy skontaktować się z lekarzem przed zakupem. Można także czuć się pewniej uprawiając seks w porach dnia, gdy jelita są mniej aktywne. Jeśli jesteś szczególnie zaniepokojony oddawaniem moczu podczas stosunku, należy zwrócić się do lekarza. Będzie mógł poinformować Cię o innych sposobach radzenia sobie z tym problemem.

Najnowsze badania dowodzą, iż L-formy bakterii są przyczyną choroby

Ból brzucha


IBD może powodować przewlekłe (trwające) bóle brzucha. Jeśli ten problem dotyczy Ciebie, możesz wypróbować różnych pozycji seksualnych. Dzięki temu może być łatwiejsze kontrolowanie poziomu ruchu i penetracji podczas seksu. Porozmawiaj ze swoim lekarzem na temat sposobów kontrolowania bólu i użyteczności leków przeciwbólowych. Niektóre rodzaje leków przeciwbólowych, takie jak niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), które obejmują aspirynę, ibuprofen i diklofenak nie są zalecane dla osób cierpiących na IBD.

Rozmowa z pracownikami służby zdrowia


Czas rozmowy z pracownikami służby zdrowia, takimi jak GP i zespół szpitalny IBD, będzie zależeć od ciężkości IBD i reakcji pacjenta na leczenie. Jeśli jesteś lesbijką, gejem, biseksualistą i transseksualistą, możesz martwić się o interakcje z personelem lekarskim i pielęgniarskim, zwłaszcza jeśli nie znają oni Twojej orientacji seksualnej. Działacze zawodów medycznych, w tym pielęgniarki, otrzymują wskazówki na temat potrzeb lesbijek, gejów, osób biseksualnych i transpłciowych, więc powinni zrozumieć, w jaki sposób można pomóc.

Możesz czuć się zdenerwowany podczas otwartej rozmowy o praktykach seksualnych lub orientacji seksualnej. Jednakże otwartość na początku swojej relacji z pracownikami służby zdrowia może uczynić przyszłe doświadczenia łatwiejszymi. Niezależnie od preferencji seksualnych, może się okazać, że obecność partnera w czasie wizyt może pomóc i wesprzeć, a partner może przypominać później, co zostało powiedziane.

 

Efekty chirurgiczne


Chirurgia IBD często może obejmować usunięcie części jelita cienkiego lub części bądź całego jelita grubego i odbytnicy. Może to prowadzić do ileostomii lub kolostomii, a w przypadku wrzodziejącego zapalenia okrężnicy – do tworzenia wewnętrznego woreczka ileoanalnego (IPAA). Aby uzyskać więcej informacji na ten temat, zobacz nasze artykuły: Chirurgia choroby Leśniowskiego-Crohna i chirurgia wrzodziejącego zapalenia jelita grubego. Bardzo typowe dla ludzi mających operację stomii jest martwienie się o to, jak to może mieć wpływ na ich relacje partnerskie. Każdy związek jest inny, więc przyzwyczajenie się do życia ze stomią może zająć trochę czasu.

Stopniowo stanie się to częścią życia. Worek stomijny nie powinien być barierą aktywnego życia seksualnego. Wiele osób ze stomią nie ma życia seksualnego. Pod warunkiem, że worek stomijny jest prawidłowo podłączony, nie powinno to mieć wpływu na pozycję seksualną. Istnieją również różne typy i rozmiary dostępnych toreb, niektóre są bardziej dyskretne niż zwykłe. Pielęgniarka będzie mogła pomóc dając wsparcie, porady i praktyczne wskazówki na temat pielęgnacji stomii. Porady te mogą obejmować, na przykład, upewnienie się, że woreczek jest pusty przed seksem czy zamiana torby na mniejszą. Warto również zwrócić się do specjalistycznej organizacji, takiej jak Grupa Wsparcia (IA) lub Stowarzyszenie kolostomii.

Trwają badania nad wpływem stomii na poprawę libido i satysfakcji seksualnej osób z IBD – pewnie dlatego, że ludzie ze stomią nie mają już wielu uciążliwych objawów IBD. Niektóre badania nad IPAA lub „chirurgią woreczka” wykazały, że może on mieć nawet korzystny wpływ na funkcjonowanie seksualne. Jednakże inne badania wykazały, że operacja może na przykład prowadzić do zwiększenia czułości w ścianie brzusznej lub w obszarze odbytnicy. Może on także zmieniać położenie narządów miednicy. Może to uczynić seks bardziej nieprzyjemnym, a nawet bolesnym. Jak wspomniano wcześniej, może wówczas pomóc zmiana pozycji seksualnej.

Chirurg może być w stanie udzielić Ci cennych rad. U mężczyzn, szczególnie tych po pięćdziesiątce, chirurgiczne usunięcie całości lub części jelita może czasami spowodować lub pogorszyć problemy z erekcją i wytryskiem. Niewielka liczba mężczyzn z IBD może doświadczyć tego rodzaju problemu nawet bez operacji. Trudności te mogą być tylko tymczasowe i mogą przeminąć z upływem czasu. Wtedy należy się leczyć, na przykład za pomocą leków (takich jak Viagra) lub wstawić implant prącia. Dla niektórych osób, usunięcie odbytnicy może mieć wpływ na ich preferowane działania seksualne, takie jak seks analny. Aby uzyskać więcej informacji na ten temat, czytaj niżej. Operacja może mieć wpływ nie tylko na kondycję fizyczną i działanie ciała, ale również na sposób myślenia o sobie. Zobacz następną stronę, aby uzyskać więcej informacji w tej kwestii.

 

IBD a seks oralny lub analny


Seks analny może być praktykowany zarówno przez mężczyzn jak i przez kobiety, przy użyciu palców, zabawki lub penisa. Ze względu na IBD, po operacji lub w wyniku obecności przetok odbytu, można przerwać tę praktykę. Obecnie nie ma żadnych badań wskazujących na to, że seks analny może na przykład wywołać nawrót choroby. Istnieje też trochę wskazówek na temat tego, jak długo trzeba czekać po operacji na seks analny. Chirurg powinien być w stanie udzielić rad na ten temat. Może również skierować na wsparcie do specjalistycznych doradców.

Niektórzy ludzie decydują się wkładać palce, zabawki lub penisa do stomii. Nie jest to zalecane. Penetracja stomii może doprowadzić do poważnego uszkodzenia jelit. Niektórzy ludzie praktykują seks oralny lub oralno-analny. Jest to zalecane wówczas, gdy można się obawiać reakcji ze strony jelit. Zastosowanie ślinochronu (mały kwadrat z winylu umieszczony nad sromem i odbytem) stanowi barierę dla bezpieczniejszego seksu i może złagodzić obawy podczas seksu oralnego. Zespół badaczy IBD jest w stanie udzielić informacji, gdzie można kupić te rzeczy.

 

Efekty leków stosowanych przy IBD


U większości leków stosowanych w IBD nie stwierdzono wpływu na popęd seksualny i wydajność. Istnieją dowody na to, że sterydy mogą wpływać na zadowolenie seksualne. Mogą również powodować zmiany nastroju i depresję, która może doprowadzić do utraty zainteresowania seksem. Inne skutki uboczne stosowania sterydów to przyrost masy ciała, zaokrąglenie twarzy i trądzik. Porozmawiaj z lekarzem, jeśli masz te objawy. Zmiana sterydów czy zmiana w sposobie zażywania leków może pomóc zmniejszyć skutki uboczne. Niektóre osoby z IBD mają depresję i biorą antydepresanty. Leki te mogą powodować problemy z impotencją. Metotreksat, lek immunosupresyjny często przepisywany przy IBD, jest również związany z impotencją.

Niewielka liczba leków często stosowanych w leczeniu IBD, włączając metotreksat, może wpływać na płodność oraz / lub rozwój płodu. Dlatego też jest bardzo ważne, by metotreksat nie był podejmowany przez żadnego z partnerów, gdy próbuje się zajść w ciąże lub kobieta jest już w ciąży. Aby uzyskać więcej informacji na ten temat można zobaczyć nasze artykuły: płodności i IBD oraz ciąża i IBD.

Niektóre leki brane przy IBD mogą wpłynąć na seks. Wpływają one na dolną część okrężnicy i odbytnicy, Mesalazyna i sterydy mogą być podawane do miejscowego leczenia jako lewatywy lub czopki, które wpływają bezpośrednio na obszar w jelicie dotknięty chorobą. Lewatywy wykorzystują odpowiednio zaprojektowany aplikator (zawierający lek w postaci cieczy lub piany), który jest wprowadzany do odbytu i sięga aż do jelita grubego. Czopki to małe kapsułki leku wprowadzane do odbytnicy przez odbyt. Lekarze mogą sugerować branie ich tuż przed pójściem spać. Stosunki seksualne nie mają wpływu na przyjmowanie leków. Porozmawiaj ze swoim lekarzem, jeśli masz jakiekolwiek wątpliwości co do tego jak i kiedy brać leki i jakie skutki uboczne mogą wystąpić.

 

Uczucia i emocje


IBD i jego leczenie może mieć także emocjonalne i psychologiczne skutki w sferach osobistych i seksualnych. Niektóre osoby z IBD walczą ze złym obrazem swojego ciała (na przykład nie są zadowoleni ze swojej wagi). Jeśli miały operację, mogą czuć się zakłopotani z powodu blizn. Należy jeszcze pogodzić się ze stomią. Czucie się atrakcyjnym może być trudne, jeśli ktoś nie jest zadowolony z tego jak wygląda.

Martwienie się o to co powie partner może jeszcze bardziej utrudniać akceptację siebie samego. Co zrobić, jeśli potrzeba skorzystania z toalety wystąpi podczas seksu? Lub wystąpią niewłaściwe dźwięki i zapachy? Jeśli wystąpi uczucie frustracji lub podrażnienia? Nawet w najsilniejszych relacjach, partnerzy mogą czasem powiedzieć lub zrobić „coś złego”, co będzie się wiązało z zażenowaniem. Takie uczucia mogą być szkodliwe.

Popęd seksualny czasami może nie wystąpić – albo z powodu objawów IBD albo dlatego, że nie czuje się pożądania. Tego rodzaju sytuacja jest bardzo częsta i może sprawić, że ludzie czują się zestresowani, zwłaszcza jeśli dodatkowo czują się winni. Jedyną rzeczą którą należy zrobić, aby czuć się komfortowo, to pogodzić się ze skutkami IBD, co nie jest łatwe. Brak radości z praktyk seksualnych może mieć wpływ na związek. Uwzględniając indywidualne poradnictwo pary mogą pogodzić się ze wszelkimi zmianami. Można mieć dostęp do poradnictwa ze specjalistą za pośrednictwem lokalnego NHS: Zobacz: kliniki NHS.

 

Depresja


Niektóre osoby z IBD mają depresję, która może wpłynąć na zainteresowanie seksem. Mężczyznom cierpiącym na depresję często trudniej osiągnąć erekcję, a zarówno u mężczyzn jak i u kobiet można zauważyć zmniejszenie satysfakcji seksualnej. Lęk i depresja są częste u osób z IBD, co nie jest zaskakujące, jeśli wziąć pod uwagę zakłócenia, które mogą być spowodowane przez nieprzewidywalny i zmienny charakter choroby. Jeśli boisz się, że możesz mieć depresję, skonsultuj się z lekarzem.

Skuteczne mogą być leki przeciwdepresyjne. Jednak niektóre leki antydepresyjne mogą zmniejszyć popęd płciowy lub spowodować problemy seksualne, takie jak trudności w utrzymaniu erekcji lub przeżywaniu orgazmu. W przypadku wystąpienia tych lub innych efektów ubocznych antydepresyjnego leku, należy skontaktować się z lekarzem aby sprawdzić, czy można zażywać alternatywny lek.

 

Rozmowa z partnerem


Jednym z najlepszych sposobów radzenia sobie z tego rodzaju lękami jest rozmowa o nich. Nie jest to łatwe. Wiele osób uważa, że bardzo trudno jest mówić otwarcie o sprawach seksualnych, niezależnie od tego, czy ma się choroby takie jak IBD. Omawiając swoje lęki i obawy z partnerem często można złagodzić wiele niepokojów i znacznie poprawić wzajemne zrozumienie.

Ponadto, im więcej jesteś w stanie mówić o swoich obawach, tym bardziej będziesz zrelaksowany. Może to pomóc złagodzić obawy. Jeśli będzie się unikać rozmowy z partnerem o tym, co się myśli i czuje, może on poczuć się odrzucony lub może stwierdzić, że zrobił coś złego. Dzielenie się swoimi uczuciami może go uspokoić.Może się zdarzyć, że preferencje i potrzeby uległy zmianie z powodu objawów IBD lub zabiegów. Być może działania, które kiedyś przynosiły przyjemność, obecnie są niewygodne i bolesne. Porozmawiaj ze swoim partnerem na ten temat – a także o tym, co chcesz zrobić, by nadal czuć się dobrze. Omawianie takich drażliwych kwestii może być trudne na początku, ale z czasem będzie stawało się oraz łatwiejsze i powinno zwiększyć więź emocjonalną między partnerami.

Niektóre pary uważają, że szczególnie pomocne jest poczucie humoru. Choć ważne jest, aby być wrażliwym i opiekuńczym, czasami można w tym stanie dostrzec zabawną stronę rzeczy, a śmiech może złagodzić sytuację.

Może okazać się przydatna rozmowa z lekarzem. Również pielęgniarki są często bardzo pomocne. Jeśli okaże się, że naprawdę trudno jest mówić o uczuciach i obawach ze swoim partnerem, można szukać pomocy u specjalisty czy doradcy związku. Doradca z doświadczeniem w pracy z osobami przewlekle chorymi może być szczególnie pomocny. Aby uzyskać więcej informacji o tym, jak znaleźć dobrego doradcę, zobacz naszą ulotkę informacyjną: Poradnictwo i IBD

 

Intymność


Jeśli jesteś w związku, możesz okazywać uczucia na wiele różnych sposobów. Nie trzeba skupiać się tylko na stosunku seksualnym i na tym, aby dawać i otrzymywać przyjemności seksualne. Można dogadać się ze swoim partnerem, aby unikać czynności seksualnych, które nie sprawiają przyjemności. Znajdź czas, aby wypróbować wielu różnych rzeczy. Może to być na przykład związane ze zmysłem dotyku, a także spędzaniem większej ilości czasu właśnie na tych doznaniach. Można spróbować się zrelaksować przy użyciu aromatycznych olejków do masażu, tworząc intymną atmosferę przy muzyce i świecach. Innym pomysłem jest spróbowanie wspólnej kąpieli. Głównym celem jest znalezienie działań, które przyniosą obojgu partnerom zaspokojenie.

 

Rozpoczęcie nowego związku


Ludzie mogą czuć się zniechęceni do tworzenia nowych relacji gdy maja IBD. Podejmowanie decyzji, kiedy i co powiedzieć nowemu partnerowi, nie jest łatwe. Niektórzy zastanawiają się, ile tak naprawdę należy powiedzieć drugiej osobie. Czy powiedzieć o wszystkim na początku związku, zanim dojdzie do zbliżeń, czy poczekać, aż relacja będzie bardziej ustalona? Co zrobić, jeśli nie ma się odwagi poinformować partnera o IBD ze względu na strach, zahamowania i wstyd? Kiedy rozwijamy relacje z kimś innym, staramy się czuć przy tej osobie dobrze. Takie poczucie poprawia pewność siebie. To z kolei daje bardziej pozytywne wrażenie. Spróbuj jasno i zwięźle mówić o swojej chorobie i unikać przepraszania.

Bycie kochanym i posiadanie poczucia własnej wartości nie zależy od ciała. Rozmowa o IBD z nowym partnerem może być trudna, ale warto to zrobić jak najwcześniej, aby się przekonać, czy partnerowi nie będzie przeszkadzał ten kluczowy fakt. Jeśli partner będzie negatywnie nastawiony, zawód powinien być mniejszy na początku relacji. Rozmowa z partnerem będącym gejem, lesbijką, biseksualistą czy transseksualistą jest tak trudna, jak rozmowa o orientacji seksualnej lub tożsamości płciowej. Z drugiej strony, jeśli rozmawiałeś wcześniej o orientacji seksualnej z partnerem, masz już doświadczenie w rozmowie i możesz użyć tych samych technik, aby powiedzieć partnerowi o IBD.

Jeśli partner źle reaguje i sprawia, że czujesz się niechciany, należy rozważyć, czy jest on rzeczywiście osobą, z którą chcesz spędzić życie. Należy pamiętać, że nawet jeśli są chwile, kiedy czujesz się przytłoczony i zawstydzony z powodu IBD, jest to tylko część tego, kim jesteś. Ty, jako osoba, masz wiele innych aspektów.

Ciąża i wrzodziejące zapalenie jelita grubego

Jeśli masz chorobę zapalną jelit – a myślisz o urodzeniu dziecka, możesz obawiać się o swój stan lub o to, czy zabiegi mogą wpływać na ciążę. Możesz także martwić się o to, czy urodzenie dziecka wpłynie na IBD. Dobrą wiadomością jest to, że jeśli IBD jest pod kontrolą, większość kobiet z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego (UC) i chorobą Leśniowskiego-Crohna (dwie najbardziej powszechne formy IBD) może spodziewać się normalnej ciąży i zdrowego dziecka.

ciaza

Wielu chorych po 4 miesiącach we wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego notuje trwałą remisję po zastosowaniu protokołu DLS → czytaj więcej

Ponadto, u większości kobiet, urodzenie dziecka nie pogarsza IBD. Ważne jest, aby omówić ciążę z lekarzem. Być może trzeba będzie zachować szczególną ostrożność stosując pewne aspekty ciąży – np. nieznaczna zmiana leczenia. Ten artykuł informacyjny odpowie na niektóre z najczęściej zadawanych pytań na temat ciąży i IBD, a także płodności.

Najnowsze badania dowodzą, iż L-formy bakterii są przyczyną choroby

Jak IBD może wpłynąć na płodność?


Jeśli masz nieaktywne IBD, wrzodziejące zapalenie jelita grubego lub chorobę Crohna, szanse na zajście w ciążę są mało prawdopodobne i nie mają wpływu na chorobę. Jeśli masz aktywne IBD lub chorobę Crohna, szanse na zajście w ciążę są również mniejsze. Ciężkie zapalenie jelita cienkiego może wpływać na jajowody i utrudniać zajście w ciążę. Istnieją pewne dowody na powiązanie chroby Crohna z „rezerwą jajnikową” (jaja zdolne do zapłodnienia) u kobiet powyżej 30 roku życia. Chirurgia w wyniku IBD, zwłaszcza „operacja woreczka”, może wpływać na płodność , więc jeśli planujesz ciążę porozmawiaj o tym ze swoim specjalistą lub zespołem chirurgicznym.

Większość leków przepisanych na IBD nie wpływa na płodność, ale istnieje kilka wyjątków, takich jak sulfasalazyna czy leki 5-ASA. Powodują one zmniejszenie płodności u ludzi. Efekt ten jest zwykle przemijający i dostępne są dobre alternatywy, które mogą zostać podjęte w zamian. Sulfasalazyna nie wpływa na płodność u kobiet. Metotreksat, lek immunosupresyjny, nie powinien być podejmowany przez żadnego z partnerów, gdy próbuje się zajść w ciążę. Może to powodować wady wrodzone lub poronienia, a także może wpływać na tworzenie się plemników.

W jaki sposób ciąża wpływa na IBD?


Przeprowadzona została duża liczba badań obserwujących działanie IBD w ciąży, ale nie wszystkie wyniki były spójne. Istnieją pewne dowody na powiązanie IBD z problemami takimi jak przedwczesny poród, niska masa ciała u dzieci i rzadziej poronienia. Mimo to, wielu ekspertów uważa, że aktywność choroby może być ważnym czynnikiem. Liczne badania wykazały, że większość kobiet z IBD, które jest w stanie remisji lub ma tylko łagodną formę w momencie poczęcia, będzie miało normalną i nieskomplikowaną ciążę. U osób, u których choroba pozostaje w stanie remisji, ryzyko problemów takich jak poronienia jest w przybliżeniu takie same jak u kobiet bez IBD. (Niestety szacuje się, że około jedna piąta wszystkich ciąż zakończy się poronieniem.)

Najnowsze badania dowodzą, iż L-formy bakterii są przyczyną choroby

Bardziej prawdopodobne jest utrzymanie ciąży, jeśli objawy choroby są pod kontrolą. Dlatego też, jeśli myśli się o zajściu w ciążę, większość lekarzy zaleci w pierwszej kolejności kontrolowanie IBD. Jak wspomniano powyżej, badania sugerowały, że czynna choroba w momencie poczęcia lub zaostrzenie choroby podczas ciąży może sprawić, że bardziej prawdopodobne będzie przedterminowe rodzenie lub niska wagą urodzeniowa dziecka. Ciężka choroba Leśniowskiego-Crohna lub ciężkie wrzodziejące zapalenie jelita grubego mogą narazić matkę i dziecko na większe ryzyko. Ważne jest, aby pamiętać, że nie zawsze tak się dzieje – wiele kobiet, które poczęły gdy choroba była aktywna ma normalne i zdrowe niemowlę. Zdecydowanie lepsze dla matki i dziecka jest jednak utrzymanie choroby w stanie remisji podczas ciąży. Tak więc, jeśli objawy IBD nie zaczną się pogarszać, należy jak najszybciej skonsultować się z lekarzem.

 

Powinnam kontynuować przyjmowanie leków podczas ciąży?


Ogólnie rzecz biorąc, dowody sugerują, że aktywna choroba Crohna lub UC może wyrządzić więcej szkód w rozwijającym się dziecku niż większość leków na IBD. Tak więc większość kobiet powinna kontynuować przyjmowanie leków w czasie ciąży. Jest to szczególnie ważne, jeśli pacjent przebył niedawno nawrót choroby. Istnieje jednak mała liczba leków na IBD, które nie są zalecane lub nie powinny być w ogóle stosowane przez kobiety w ciąży. Oznacza to, że jeśli jesteś lub planujesz być w ciąży, powinnaś skontaktować się z lekarzem. Więcej szczegółowych informacji na temat najbardziej popularnych leków na IBD poniżej.

 

Jak bezpieczne są leki w czasie ciąży?


Aminosalicylany (5-ASA)

• Sulfasalazyna (Salazopyrin)

• Mesalazyna (Asacol, Ipocol, Mesren, Octasa, Pentasa, Salofalk),

• Olsalazyna (Dipentum)

• Balsalazyd (Colazide)

Leki te są stosowane w leczeniu łagodnych i umiarkowanych zaostrzeń IBD oraz utrzymaniu remisji. Zostały one przetestowane przez kobiety w ciąży i są ogólnie uważane za bezpieczne. Sulfasalazyna może zmniejszyć zdolność organizmu do absorpcji kwasu foliowego, witaminy ważnej dla rozwoju płodu. Tak więc podczas ciąży i brania sulfasalazyny, należy brać suplementy.

Kortykosteroidy (steroidy)

• Prednizolon

• Budezonid (Entocort)

Sterydy te są szeroko stosowane w leczeniu nawrotów IBD. Takie sterydy mogą przenikać przez łożysko, ale są szybko metabolizowane, dlatego są zwykle uważane za bezpieczne w czasie ciąży. Niektóre wcześniejsze badania związane z leczeniem prednizolonem wskazywały na nieznacznie zwiększone ryzyko wystąpienia rozszczepu podniebienia, ale nowsze badania nie poparły tego wniosku. Badania nad zastosowaniem budezonidu u kobiet ciężarnych z IBD są obecnie bardzo ograniczone, ale nie wykazały żadnych szkodliwych skutków. Steroidy są często przepisywane do podjęcia miejscowego w postaci wlewu lub w postaci czopków. Są również bezpieczne w czasie ciąży.

Leki immunosupresyjne

• Azatiopryna (Imuran)

• Merkaptopuryna (6-MP) (Purinethol)

Leki immunosupresyjne stosowane są po to, aby układ odpornościowy organizmu był mniej elastyczny. Ma to wpływ na zmniejszenie zapalenia typowego dla IBD. Jednak mniej czuły układ odpornościowy może sprawić, że organizm będzie bardziej podatny na infekcje. Azatiopryna i merkaptopuryna przenikają przez łożysko, jednak nie ma wielu badań ich skutków ubocznych. Większość badań wykazała, że te leki są bezpieczne, chociaż istnieje sugestia, że mogą zwiększać ryzyko przedwczesnego porodu.

Ogólnie rzecz biorąc, większość lekarzy zaleca dalsze stosowanie azatiopryny i merkaptopuryny w okresie ciąży, a ryzyko z powodu brania leku jest zwykle znacznie niższe niż ryzyko jeśli matka ma IBD. Jeśli występują jakiekolwiek wątpliwości, należy zwrócić się do specjalisty po poradę na temat możliwych zagrożeń i korzyści.

Methotrexat może zwiększać ryzyko wystąpienia wad wrodzonych lub poronienia, jeśli jest przyjmowany przez kobiety w ciąży lub w trakcie poczęcia. Może on mieć również wpływ na tworzenie się plemników. Dlatego jest bardzo ważne, aby metotreksat nie był podejmowany przez żadnego z partnerów, gdy próbuje się zajść w ciążę. Ponieważ ślady metotreksatu mogą pozostać w tkankach ciała przez jakiś czas, parom zaleca się stosowanie skutecznej antykoncepcji podczas leczenia metotreksatem i unikanie zajścia w ciążę przez co najmniej 3-6 miesięcy od zaprzestania leczenia tym lekiem.

Jeśli okaże się, że jesteś w ciąży albo decydujesz się na dziecko, porozmawiaj o tym z lekarzem. Z lekarzem należy skonsultować się również wtedy, kiedy partner bierze ten lek

Mykofenolan to lek immunosupresyjny mogący także powodować poronienia lub wady wrodzone, jeśli jest przyjmowany w czasie ciąży. Kobiety leczone tym lekiem zazwyczaj są proszone o odstawienie leku co najmniej 6 tygodni przed zapłodnieniem.

Cyklosporyna to silny środek immunosupresyjny zwykle przepisywany osobom z aktywnym wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego, u których sterydy nie poskutkowały. Może być bardzo skuteczny i przyczyniać się do zmniejszenia lub uniknięcia konieczności interwencji chirurgicznej. Cyklosporyna jest znana z tego, że przenika przez łożysko. Badania nad zastosowaniem leku w ciąży oraz u pacjentów po przeszczepach sugerują, że cyklosporyna nie szkodzi nienarodzonemu dziecku. Jednak może mieć bardzo poważne skutki uboczne, w tym nadciśnienie tętnicze (wysokie ciśnienie krwi). Dlatego też cyklosporyna nie jest zwykle zalecana w ciąży, chyba że istnieje realne ryzyko, że bez tego leku matka będzie potrzebować pilnej kolektomii (chirurgiczne usunięcie jelita).

Tacrolimus to inny lek immunosupresyjny pierwotnie stosowany w leczeniu pacjentów po przeszczepach. Obecnie istnieje niewiele dowodów na temat jego bezpieczeństwa dla kobiet w ciąży z IBD. Jeśli pacjent przyjmuje takrolimus, a jest w ciąży lub planuje ciążę, najlepszym rozwiązaniem jest konsultacja z lekarzem.
Leki biologiczne:

Infliksymab (Remicade)

Adalimumab (Humira)

Leki te znane są również pod nazwą „leki anty-TNF”, ponieważ celem są białka zwane TNF-alfa. Są one coraz częściej wykorzystywane do leczenia umiarkowanego lub ciężkiego IBD. Zarówno infliksymab jak i adalimumab przenika przez łożysko do dziecka od około 6. miesiąca ciąży. Obecnie prowadzone są badania nad ewentualnymi skutkami tych leków branych przez kobiety w ciąży. Liczne badania wykazały, że wyniki urodzeń kobiet z IBD podczas terapii anty-TNF były bardzo podobne do wyników tych kobiet, które nie stosują anty-TNFs.

Istnieje coraz więcej dowodów, że leki te wykazują niskie ryzyko w czasie poczęcia i powinny być ograniczane przez przynajmniej pierwsze dwa trymestry (do 6 miesięcy). Obecnie producenci infliksymabu i adalimumabu nadal zalecają ostrożność i stosowanie antykoncepcji w celu uniknięcia ciąży.

Jednak wielu lekarzy uważa teraz, że jeśli leczenie anty-TNF utrzymuje w ryzach IBD, dobrze jest kontynuować ciążę przynajmniej w okresie pierwszych sześciu miesięcy. W niektórych przypadkach lekarz może zalecić kontynuowanie anty-TNFs podczas trwania całej ciąży. Wytyczne wskazują, że lekarze powinni omówić ryzyko i korzyści wynikające z przyjmowania tych leków z każdą kobietą na zasadzie indywidualnej rozmowy. Może się okazać, że warto porozmawiać o tym z wybranym specjalistą od IBD. Ważne jest, aby dzieci kobiet, które otrzymały infliksymab lub adalimumab w okresie ciąży, nie były poddawane szczepieniu w wieku do lat sześciu. Lekarz będzie w stanie podać więcej informacji na ten temat.

 

Antybiotyki


Metronidazol

Ciprofloxacin

Leki te są czasami stosowane w leczeniu zakażeń związanych z chorobą Leśniowskiego-Crohna lub po operacji IPAA. Metronidazol jest powszechnie uważany za lek niskiego ryzyka u kobiet w ciąży po pierwszym trymestrze (miesiące 1-3). Najnowsze badania sugerują, że może być także bezpieczny do stosowania na początku ciąży. Ciprofloxacin jest rodzajem lekarstwa testowanym na zwierzętach i nie wiąże się z problemami kości. Chociaż nie wykazano szkodliwego działania antybiotyku u ludzi, niektórzy lekarze odradzają przyjmowanie go w czasie ciąży, zwłaszcza w pierwszym trymestrze ciąży.

 

Leki przeciwbiegunkowe


Cholestyramina (Questran) to lek wiązania soli żółciowych często stosowany w leczeniu biegunki związanej z chirurgią choroby Crohna. Lek jest uważany za bezpieczny do podjęcia w czasie ciąży.

Difenoksylat (Lomotil)

Loperamid (Imodium, Arret)

Istnieją pewne dowody, że loperamid może być związany z wadami wrodzonymi, jeśli jest przyjmowany w pierwszym trymestrze (miesiące 1-3). Wytyczne wskazują, że difenoksylat należy stosować z dużą ostrożnością. Na ogół najlepiej jest skontaktować się z lekarzem przed podjęciem któregokolwiek z tych leków w czasie ciąży.

 

Leki przeciwskurczowe


Hioscyna (Buscopan) to lek, którego najlepiej unikać w czasie ciąży. Aby uzyskać więcej informacji na temat leków na IBD, zobacz nasze ulotki.

Co można powiezieć o terapii opartej na odżywianiu?
Niektóre osoby z chorobą Crohna używają pierwiastkowej lub polimerowej diety (dwa główne rodzaje) jako część leczenia. Obie te diety mogą być bezpiecznie stosowane w okresie ciąży do leczenia nagłego pogorszenia choroby lub jako suplement diety.

 

Jakie testy mogę mieć wykonywane w czasie ciąży?


Upewnij się, że jesteś lub możesz być w ciąży. Niektóre rodzaje testów muszą koniecznie być opóźnione aż do momentu porodu. Badania ultrasonograficzne, a po pierwszym trymestrze ciąży także badania MRI, są uznawane za bezpieczne. Gastroskopia, kolonoskopia i sigmoidoskopia mogą być bezpiecznie przeprowadzone w ciąży, chociaż wytyczne sugerują, że te rodzaje badań powinny być wykonywane tylko wtedy, gdy jest to bezwzględnie konieczne.

Wytyczne zalecają także, że o ile to możliwe, kobiety powinny mieć wykonywane te testy w drugim trymestrze (miesiące 4-6) – nie wcześniej i nie później. Badań które dotyczą promieniowania rentgenowskiego zwykle należy unikać podczas ciąży, chyba że są absolutnie niezbędne. Obejmuje to skanowanie CT, skanowanie PET i badania rentgenowskie.

 

Jestem w ciąży – co mam myśleć o operacjach?


Mało prawdopodobne jest, że operacje będą zalecane podczas ciąży. Badania sugerują, że jeśli operacja na IBD zostanie przeprowadzona w czasie ciąży, ryzyko jest najmniejsze, jeśli dochodzi do tego w połowie trymestru (miesiące 4-6) lub jeśli nie jest to wtedy możliwe – pod koniec ciąży.

 

Jak mogę zwiększyć prawdopodobieństwo posiadania zdrowego dziecka?


Jeśli choroba jest pod kontrolą podczas ciąży, istnieje większe prawdopodobieństwo urodzenia zdrowego dziecka. Dlatego ważne jest, aby przestrzegać planu leczenia, aby być możliwie jak najzdrowszym przed i w trakcie ciąży. Porozmawiaj z lekarzem o jakichkolwiek objawach podczas ciąży. W szczególności należy poinformować lekarza, jeśli wystąpi nagłe pogorszenie IBD lub występują kłopoty z przybraniem na wadze. Dla każdej kobiety w ciąży ważna dla rozwoju dziecka jest zbilansowana i zróżnicowana dieta z odpowiednią ilością kalorii, witamin i składników mineralnych.

Artykuł zawiera szereg informacji o tym jak dbać o zdrowie podczas ciąży, a w tym informacje na temat diety. Mamy też broszury na temat żywność przy IBD, które obejmują zdrowe odżywianie dla każdego z UC lub chorobą Crohna. Mając IBD występują zwiększone potrzeby żywieniowe, co może oznaczać, że trzeba uzupełnić dietę, zwłaszcza jeśli ma się niedowagę lub aktywną chorobę. Może się okazać, że warto porozmawiać z dietetykiem na ten temat. Zalecany może być kwas foliowy.

Kwas foliowy – (znany także jako witamina B9) może zmniejszyć ryzyko wad wrodzonych, takich jak rozszczep kręgosłupa. Wszystkim kobietom w ciąży obecnie zaleca się przyjmowanie suplementów kwasu foliowego w pierwszych 12 tygodniach ciąży. Zwykle zaleca się 400 mikrogramów na dobę.

Zapalenie w jelicie cienkim oraz niektóre leki na IBD mogą wpływać na to, jak dobrze absorbuje kwas foliowy. Tak więc, jeśli bierzesz sulfasalazyny, masz chorobę Crohna w jelicie cienkim lub przeszedłeś operację usunięcia części jelita cienkiego, możesz być zmuszony do przyjmowania większej dawki kwasu foliowego, na przykład do 5 mg dziennie. Skonsultuj się z lekarzem w kwestii dobrania odpowiedniej dawki kwasu foliowego. Konieczne może być również dodatkowe zażywanie witaminy B12, zwłaszcza jeśli bierze się dodatkowy kwas foliowy. Nie należy przyjmować dodatkowo witaminy A w czasie ciąży, chyba że zaleci to lekarz. Badania sugerują, że zbyt duża ilość witaminy A może być szkodliwa dla dziecka i że większość kobiet w ciąży może uzyskać wymaganą ilość witaminy A z normalnej diety.

Jeśli bierze się sterydy, to przydatne może być jednoczesne zażywanie suplementów wapnia i witaminy D, aby zapobiec utracie masy kostnej. Niedobór żelaza jest dość powszechny w IBD i zażywanie dodatkowego żelaza również może być potrzebne, aby sprostać rosnącym wymaganiom ciąży. Lekarz będzie w stanie zalecić odpowiednią dawkę.

Picie alkoholu – podczas ciąży może poważnie zaszkodzić rozwojowi dziecka. Ministerstwo Zdrowia zaleca, aby unikać jakiegokolwiek alkoholu, jeśli kobieta stara się o dziecko lub jest w ciąży. NICE (Narodowy Instytut Zdrowia i Opieki) doradza również rezygnację z alkoholu przez co najmniej pierwsze trzy miesiące ciąży, ponieważ może to zwiększyć ryzyko poronienia. Palenie w czasie ciąży również szkodzi dziecku. Wykazano związek palenia z różnymi wadami wrodzonymi, palenie może także zwiększać ryzyko poronienia.

Palenie – może mieć wpływ na zdrowie matki, a dla kobiet z chorobą Leśniowskiego-Crohna, palenie może być szczególnie ryzykowne. Badania wykazały, że palenie może pogarszać objawy choroby Crohna i zwiększyć szanse na nawrót choroby. Istnieją dowody na to, że ludzie z UC, którzy palą, mają zwykle łagodniejsze objawy. Jednakże, nie oznacza to, że palenie poprawia UC, ponieważ może spowodować bezpośrednie uszkodzenie dziecka w ciąży. Niezależnie od typu IBD ważne jest, aby nie palić. W celu uzyskania więcej informacji, zobacz nasz arkusz informacyjny: Palenie a IBD.

Regularne umiarkowane ćwiczenia – mogą pomóc zachować zdrowie i odgrywają ważną rolę w ciąży. Łagodne ćwiczenia, takie jak spacery, joga czy pływanie, mogą być szczególnie cenne. Ważne jest również, aby nie przesadzić z ćwiczeniami, zwłaszcza u osób, które już cierpią z powodu zmęczenia związanego z IBD. Jeśli nie jesteś pewien, czy dany rodzaj ćwiczeń byłby wskazany lub jeśli zaczynasz czuć się coraz bardziej zmęczony i wyczerpany, porozmawiaj z lekarzem.

 

Czy ciąża może pogorszyć wrzodziejące zapalenie okrężnicy lub chorobę Crohna?


U większości kobiet, urodzenie dziecka nie prowadzi do pogorszenia IBD. Niektóre badania sugerują nawet, że może to mieć pozytywny wpływ na przebieg choroby w dłuższej perspektywie. Na przykład kilka badań wykazało, że kobiety z IBD miały mniej nawrotów rocznie po ciąży, niż zanim w nią zaszły. Aktywność IBD przynajmniej częściowo zależy od tego, jak aktywna była choroba w momencie rozpoczęcia ciąży. Jeśli była w stanie remisji (nieaktywna), istnieją duże szanse pozostania w remisji. Badania wykazały, że około jedna trzecia kobiet z WZJG, która zajdzie w ciąże gdy choroba będzie nieaktywna, doświadczy nawrotu choroby w czasie ciąży.

Rokowania dla kobiet z chorobą Leśniowskiego-Crohna są bardzo podobne. Jeśli choroba jest aktywna może się okazać, że objawy pozostaną uciążliwe w czasie ciąży. Jednak inni uważają, że ich objawy poprawiają się wraz z postępem ciąży. Niektóre kobiety mogą doświadczyć nawrotów wkrótce po urodzeniu dziecka, a ostatnie badania sugerują, że jest to nieco bardziej prawdopodobne, jeśli ma się UC. Ważne jest, aby nie zaniedbywać własnego zdrowia koncentrując się jedynie na zdrowiu dziecka. Należy powiedzieć lekarzowi o wszelkich nowych lub silniejszych objawach.

 

Jakie rodzaje porodu są najlepsze?


Większość kobiet z IBD jest w stanie mieć normalny poród pochwowy. Ma to tę zaletę, że unika się konieczności interwencji chirurgicznej. Cięcie cesarskie może być zalecane przez zespół medyczny, jeśli choroba Crohna jest aktywna. Cięcie cesarskie jest także zalecane, jeśli ma się torebkę ileoanalną. Dzieje się tak dlatego, że istnieją pewne dowody na to, że poród naturalny, gdy ma się woreczek, może prowadzić do zwiększonego ryzyka wystąpienia nietrzymania stolca. Inne badania nie potwierdziły tego ustalenia. Jeśli występują blizny wokół odbytu, lekarz może zalecić nacięcie krocza. Lekarzom doradza się, aby omówili opcje z każdą kobietą indywidualnie. Położna będzie mogła udzielić cennych rad i wsparcia.

 

Co ze stomią?


Wiele kobiet z stomią ma normalną ciążę i poród. Pielęgniarka z chęcią opowie, jakich zmian można się spodziewać. Na przykład, stomia może zmienić kształt i powiększyć się w miarę rośnięcia brzucha. Zazwyczaj wraca to do normy po porodzie. Niekiedy macica powiększając się może czasowo blokować stomię. Zmiana diety również może pomóc. Duże zmiany następują w trzecim trymestrze ciąży. To też powinno ustąpić po porodzie. Większość kobiet ze stomią powinna mieć normalny poród, czasami jednak cięcie cesarskie może być konieczne.

 

Chcę karmić piersią. Czy moje leki mogą wyrządzić szkodę dziecku?


Karmienie piersią jest bardzo ważne dla prawidłowego rozwoju układu odpornościowego dziecka i jest zalecane. Karmienie piersią podczas stosowania leków na IBD zależy od rodzaju leku, jaki pacjent przyjmuje i od tego, czy przechodzi on do mleka matki, a zwłaszcza czy wpływa na noworodka. Większość leków stosowanych w leczeniu IBD nie okazała się szkodliwa dla niemowlęcia karmionego piersią. Często jednak nie dopuszcza się do karmienia.

Może to być spowodowane niewiedzą na temat skutków długoterminowych. Niektóre firmy farmaceutyczne zalecają przeprowadzanie prób przez matki karmiące piersią i odradzają jakiekolwiek wykorzystywanie leków w tej sytuacji. Jeśli chcesz karmić piersią, należy skonsultować się z lekarzem. Na podstawie ostatnich badań opinii i wytycznych, wywnioskowano:

Leki 5-ASA, takie jak mesalazyna i sulfasalazyna niosą prawdopodobnie niskie ryzyko podczas karmienia piersią. Badania wykazały, że leki te są przenoszone do mleka matki, ale w bardzo niskich stężeniach.

Steroidy, takie jak prednizolon pojawiają się również w niskich stężeniach w mleku. Karmienie piersią jest ogólnie uważane za bezpieczne, choć jeśli pacjent przyjmuje duże dawki steroidów ( ponad 40mg dziennie) karmienie piersią może nie być zalecane. Można zmniejszyć skutki sterydów czekając 4 godziny po przyjęciu dawki przed rozpoczęciem karmienia piersią.

Niewielka ilość azatiopryny lub merkaptopuryny nie wpływa na mleko. Ostatnie badania nie wykazały żadnych dowodów na szkodliwe działania u dzieci. W rezultacie te leki mogą być teraz uznawane za bezpieczne podczas karmienia.

• Większość badań infliksymabu sugeruje, że nie przechodzi on do mleka, choć znaleziono śladowe ilości w jednym badaniu. Wykryto również niewielkie ilości adalimumabu. Badanie kontynuuje się w celu wykrycia ewentualnych skutków biologicznych u dziecka, zwłaszcza w dłuższej perspektywie. Wielu lekarzy zaleca, aby kobiety korzystające infliksymabu lub adalimumabu nie zniechęcały się do karmienia piersią.

• Karmienie piersią nie jest zalecane, jeśli pacjent przyjmuje cyklosporynę lub metotreksat mofetylu. Jest też lepiej nie karmić piersią, gdy bierze się antybiotyki takie jak cyprofloksacyna lub metronidazol. W naszych ulotkach znajduje się więcej informacji na temat wszystkich tych leków.

 

Jakie są szanse, że moje dziecko będzie mieć IBD?


Rozwinięcie się choroby u dziecka jest bardziej prawdopodobne, jeśli rodzice mają IBD. Szacunki są różne, ale badania sugerują, że jeśli jedno z rodziców ma UC, ryzyko rozwoju choroby u dziecka wynosi około 2%. Oznacza to, że u 2 na 100 dzieci urodzonych przez pary chore na UC można oczekiwać rozwoju IBD w pewnym momencie w ich życiu.

Dla choroby Crohna ryzyko wynosi 5%. 5 na 100 dzieci rozwija chorobę Crohna, jeśli jeden rodzic rozwija IBD. Jeśli oboje rodzice mają IBD, ryzyko może wzrosnąć do ponad 30%. Jednak wciąż nie można dokładnie przewidzieć, jak IBD jest przekazywane. Nawet z predyspozycją genetyczną potrzebne są inne dodatkowe czynniki do uruchomienia IBD.

 

Znaczenie wsparcia


Radzenie sobie z wymaganiami ciąży czasami może być nie lada wyzwaniem, zwłaszcza jeśli choruje się na choroby takie jak IBD. Lekarze są zazwyczaj dobrym źródłem informacji i wsparcia, szczególnie w kwestiach związanych ze zdrowiem. Powinni pomóc. Rodzina i przyjaciele mogą być również doskonałym źródłem pomocy i bardzo ważne jest, by mieć na kim polegać w sprawach opieki nad dzieckiem. Można również nawiązać przydatne kontakty z innymi kobietami w ciąży i matkami w szkołach rodzenia lub na grupach społecznościowych. W Wielkiej Brytanii mamy linię informacyjną oraz infolinię zapewniającą wsparcie emocjonalne, a także forum na Facebooku. Więcej informacji na ten temat znajdziesz niżej.

Mikroskopowe zapalenie jelita grubego

Mikroskopowe zapalenie jelita – jest chorobą zapalną jelita grubego, która wpływa na okrężnicę i odbytnicę. Została po raz pierwszy rozpoznana przez lekarzy 40 lat temu. Mikroskopowe zapalenie jelita grubego ma różne objawy, od tych bardziej znanych przy chorobach zapalnych jelit – wrzodziejące zapalenie jelita grubego (UC) i choroba Leśniowskiego-Crohna.

mikroskopowe-zapelenie-jelit

Wielu chorych po 4 miesiącach we wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego notuje trwałą remisję po zastosowaniu protokołu DLS → czytaj więcej

W UC i chorobie Crohna, podczas kolonoskopii, na błonie śluzowej jelita jest często widoczne zapalenie i owrzodzenie. W mikroskopowym zapaleniu jelita grubego zmienia się wyściółka jelita grubego. Biopsja (próbki tkanki) zaczerpnięta z wyściółki jelita jest badana pod mikroskopem, ponieważ tylko pod mikroskopem zmiany błony śluzowej mogą być zauważone- stąd nazwa mikroskopowe zapalenie jelita grubego. Inną różnicą jest to, że częstym objawem UC, a czasami choroby Crohna, jest krwawa biegunka.

W mikroskopowym zapaleniu jelita grubego biegunka jest wodnista, ale zwykle nie zawiera krwi. Perspektywy dla osób cierpiących na mikroskopowe zapalenie jelita grubego są dobre, a z ostatnich badań wynika, że więcej niż trzy na cztery osoby osiągają długotrwałą remisję. Ten artykuł zawiera krótki przegląd mikroskopowego zapalenia jelita grubego, w tym diagnostyki choroby, możliwych przyczyny i leczenia.

Jak wygląda limfocytowe I kolagenowe zapalenie jelita grubego?
Mikroskopowe zapalenie jelita grubego obejmuje limfocytarne zapalenie okrężnicy i kolagenowe zapalenie okrężnicy. Warunki te są bardzo podobne, a często powodują takie same objawy. Jednak istnieją pewne różnice. W limfocytarnym zapaleniu jelita grubego jest zwiększona liczba limfocytów (białych krwinek, które są częścią systemu obronnego organizmu w zwalczaniu zakażeń) w obrębie błony śluzowej jelita grubego. W kolagenowym zapaleniu jelita grubego powstają grubsze niż normalne warstwy białka zwanego kolagenem, może nie być zwiększonej liczby limfocytów. W obu przypadkach wzrost limfocytów jest objawem zapalenia.

Najnowsze badania dowodzą, iż L-formy bakterii są przyczyną choroby

Jak mikroskopowe zapalenie jelita grubego wpływa na układ pokarmowy?


Mikroskopowe zapalenie jelita grubego wpływa na jelito grube (ostatnia część układu pokarmowego), które obejmuje też odbytnicę. Zdrowe jelito grube pochłania około 90% wody. Gdy występuje zapalenie okrężnicy spowodowane mikroskopowym zapaleniem jelita grubego, pochłanianie wody staje się mniej skuteczne. Ta nierównowaga chemiczna w układzie pokarmowym może powodować problemy okrężnicy. Prowadzi to do dużej ilości wodnistych stolców i biegunki.

Układ pokarmowy
1 Przełyk
2 Brzuch
3 Wątroba
4 Pęcherzyk żółciowy
5 Trzustka
6 Jelito cienkie
7 Jelito kręte
8 Jelito grube (okrężnica)
9 Odbytnica
10 Odbyt

Jakie są objawy mikroskopowego zapalenia jelita grubego?


Głównym objawem jest przewlekła wodnista biegunka, która może rozpocząć się bardzo nagle. Niektóre osoby mogą mieć wybuchową biegunkę. Jeśli biegunka jest ciężka, może wystąpić odwodnienie. W przeciwieństwie do UC i choroby Crohna, krwawienie z jelit jest mało prawdopodobne, ponieważ nabłonek jelit nie jest owrzodzony. Inne objawy to:
• ból brzucha (skurcze)
• utrata masy ciała
• zmęczenie (które może być spowodowane przez biegunki nocne)
• nietrzymanie stolca
• bóle stawów i mięśni
• wzdęcia i wiatry.

Najnowsze badania dowodzą, iż L-formy bakterii są przyczyną choroby

Kto choruje na mikroskopowe zapalenie jelita grubego?


Badania wskazują, że każdego roku z 100.000 osób, 1-11 z nich będzie rozwijać kolagenowe zapalenie okrężnicy, a od 2 do 19 z nich zachoruje na limfocytarne zapalenie jelita grubego. Uważa się, że liczba osób z mikroskopowym zapaleniem jelita grubego rośnie, ale może to być spowodowane rosnącą świadomością stanu i wykonywaniem bardziej intensywnych badań u starszych osób z przewlekłą biegunką.

Mikroskopowe zapalenie jelita grubego jest najczęściej diagnozowane u osób w wieku około 60 lat, choć stan może rozpocząć się w każdym wieku. Około jedna czwarta osób ma rozpoznanie przed osiągnięciem wieku 45 lat i choć rzadko to występuje, mikroskopowe zapalenie jelita grubego stwierdzono także u dzieci. Limfocytarne zapalenie okrężnicy i kolagenowe zapalenie jelita grubego wpływa częściej na kobiety niż na mężczyzn, choć różnice między płciami są większe dla kolagenowego zapalenia jelita grubego.

Badania sugerują, że pewne geny predysponują ludzi do rozwoju choroby. Najnowsze badania sugerują, że mikroskopowe zapalenie jelita grubego jest bardziej powszechne wśród osób pochodzenia żydowskiego i że dotyka więcej ludzi mieszkających w krajach północnych.

Wielu chorych po 4 miesiącach we wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego notuje trwałą remisję po zastosowaniu protokołu DLS → czytaj więcej

Co powoduje mikroskopowe zapalenie jelita grubego?


Przyczyna mikroskopowego zapalenia jelita grubego jest nieznana, ale badania sugerują, że ma to związek ze stanami zapalnymi. Niektórzy wierzą, że mikroskopowe zapalenie jelita grubego może być reakcją autoimmunologiczną lub kombinacją kilku przyczyn, w których układ odpornościowy organizmu atakuje zdrowe komórki bez znanej przyczyny.

Dzieje się tak częściej u osób z mikroskopowym zapaleniem okrężnicy i jednocześnie większą liczbą innych chorób autoimmunologicznych, niż w populacji ogólnej. Istnieją doniesienia, że do 4 na 10 osób z mikroskopowym zapaleniem okrężnicy ma także inne choroby autoimmunologiczne, takie jak celiakia, reumatoidalne zapalenie stawów oraz chorób tarczycy, cukrzyca typu 1 i inne nieprawidłowe odpowiedzi immunologiczne.

Rola bakterii w rozwoju mikroskopowego zapalenia jelita grubego nie jest jasna. Niektóre badania sugerują, że ludzie zarażeni przez bakterie Clostridium i Yersinia enterocolitica są bardziej narażeni na rozwój mikroskopowego zapalenia jelita grubego. Pewne leki mogą wywołać mikroskopowe zapalenie jelita grubego. Leki najczęściej związane z mikroskopowym zapaleniem jelita grubego to:

• niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ, w tym ibuprofen i diklofenak)

• niektóre inhibitory pompy protonowej (IPP oraz omeprazol i lanzoprazol) stosowane w celu zmniejszenia wydzielania kwasu w żołądku

• inhibitory serotoniny (stosowane w leczeniu depresji)

• aspiryna

• akarboza cukrzycy

• ranitydyny na niestrawność i zgagę

• tiklopidyna

• statyny (do kontroli cholesterolu).

Jednak nie wszystkie badania wykazały związek między mikroskopowym zapaleniem jelita grubego a lekami. Sytuacja jest jeszcze bardziej skomplikowana, ponieważ wiele z tych leków powoduje biegunkę jako efekt uboczny. Z tego powodu zespół badaczy IBD bada wszystkie leki, które zostały podjęte przed rozpoczęciem leczenia mikroskopowego zapalenia jelita grubego. Jeśli pacjent przyjmuje którykolwiek z tych leków, ważne jest, aby nie przerywać przyjmowania ich, dopóki nie porozmawia z lekarzem.

Ostatnie badania wykazały powiązania pomiędzy paleniem papierosów i mikroskopowym zapaleniem jelita grubego, a jedno badanie wykazało trzykrotnie zwiększone ryzyko u palaczy. Średnio palacz rozwija mikroskopowe zapalenie jelita grubego 10 – 14 lat wcześniej niż osoba niepaląca.

 

Jak rozpoznaje się mikroskopowe zapalenie jelita grubego?


Mikroskopowe zapalenie jelita grubego jest diagnozowane za pomocą mikroskopu i badania biopsji (próbki tkanki), pobranej z błony śluzowej jelita grubego podczas kolonoskopii. W kolonoskopii, długa i elastyczna rura (o grubości małego palca) z jasnym światłem i kamerą na wierzchołku jest wprowadzana przez odbyt, pozwalając specjaliście zbadać błonę śluzową jelita grubego. W trakcie dochodzenia, specjalista będzie bezboleśnie usuwać małe kawałki tkanki z błony śluzowej jelita grubego, w celu zbadania ich w laboratorium pod mikroskopem.

Specjalista może też zrobić badania krwi, aby wykluczyć celiakię (alergia na gluten). Badania pokazują, że osoby z mikroskopowym zapaleniem jelita grubego są 50 razy bardziej narażeni na celiakię niż populacja ogólna. W celu uzyskania dalszych informacji na temat tych testów, zobacz nasz arkusz informacyjny.

 

Czy mikroskopowe zapalenie jelita grubego może rozwinąć się podczas choroby Crohna lub wrzodziejącego zapalenia jelita grubego?


Ryzyko rozwoju mikroskopowego zapalenia jelita grubego podczas choroby Crohna lub UC wydaje się być bardzo małe. Odnotowano jedynie kilka przypadków. UC lub choroba Crohna czasami są błędnie uważane za mikroskopowe zapalenie jelita grubego. Istnieją podobieństwa cech każdego stanu, więc niezbędne są gruntowne testy do osiągnięcia prawidłowej diagnozy. Nie ma dowodów na to, że mikroskopowe zapalenie jelita grubego zwiększa ryzyko zachorowania na raka jelita grubego. Niektóre badania sugerują, że ludzie z mikroskopowym zapaleniem jelita grubego mają niższe ryzyko zachorowania na raka jelita grubego niż ludzie, którzy nie mają tej choroby.

 

Jak się leczy mikroskopowe zapalenie jelita grubego?


Nie ma wskazówek, w jaki sposób leczyć mikroskopowe zapalenie jelita grubego. Ponad jedna trzecia osób z mikroskopowym zapaleniem jelita grubego twierdzi, że ich objawy ustają bez konieczności leczenia. Ważnym pierwszym krokiem jest wyeliminowanie czynników, które mogą przyczyniać się do biegunki.

Jeśli pacjent przyjmuje którykolwiek z leków wymienionych wcześniej, może zostać poproszony o zmianę leku lub zmniejszenie dawki. Warto również zbadać, czy wszelkie czynniki stylu życia, takie jak palenie tytoniu, alkohol, kofeina i produkty mleczne, nie pogarszają biegunki. Lekarz może również zalecić badania, aby wykluczyć inne choroby z podobnymi objawami, takie jak celiakia lub zespół złego wchłaniania kwasów żółciowych, a także problemy z tarczycą (gruczoł w szyi, który produkuje hormony).

 

Mogę nie podejmować żadnych leków?


Jeżeli żaden z wyżej wymienionych kroków nie poprawił objawów, trzeba brać leki dla mikroskopowego zapalenia jelita grubego. Głównym celem leczenia jest uzyskanie remisji klinicznej (wolność od objawów) i poprawa jakości życia. Chociaż dalsze badania leków dotyczyły kolagenowego zapalenia jelita grubego a nie limfocytarnego zapalenia jelita grubego, powszechnie nie ma potrzeby traktować tych chorób oddzielnie. Dla osób z łagodnym mikroskopowym zapaleniem jelita grubego, leki przeciwbiegunkowe, takie jak loperamid (Imodium®) lub difenoksylat Lomotil® mogą być wystarczające.

Dla osób z cięższą formą mikroskopowego zapalenia jelita grubego, steroidowe leki budezonid (Entocort® lub Budenofalk®) obecnie wydają się być najbardziej skuteczne. Chociaż budezonid jest skuteczny w osiąganiu remisji klinicznej, u 2 z 3 osób wystąpił nawrót choroby po przerwaniu leczenia. Niektóre wytyczne sugerują, że należy przerwać leczenie po dwóch miesiącach w celu identyfikacji pacjentów, którzy nie wymagają dłuższego leczenia.

Najnowsze badania leczenia budezonidem wskazują, że niskie dawki są najbardziej skuteczne. Korzystanie z niskiej dawki jest ważne, ponieważ pomimo tego, że budezonid ma mniej skutków ubocznych niż inne sterydy (ze względu na swój lokalny efekt), może być przyczyną problemów. Jednym z nich jest na przykład utrata masy kostnej. W porównaniu z budezonidem, inne steroidy, takie jak prednizolon, mają bardziej ograniczoną rolę w mikroskopowym zapaleniu okrężnicy. Niektórzy eksperci uważają, że budezonid nie jest odpowiedni. W jednym z badań, prednizolon okazał się mniej skuteczny do leczenia mikroskopowego zapalenia okrężnicy i wykazał więcej efektów ubocznych.

 

Czy istnieją inne leki, które mogą być stosowane w mikroskopowym zapaleniu jelita grubego?


Około jedna na osiem osób z ciężkim mikroskopowym zapaleniem jelita grubego nie reaguje na budezonid, co prowadzi do konieczności stosowania alternatywnych metod leczenia. Ogólnie rzecz biorąc, mniej badań zostało przeprowadzonych na te inne leki, które obejmują:

• Colestryramine (Questran), lek wiążący kwasy żółciowe, może pomóc poprzez usuwanie kwasów żółciowych, które przyczyniają się do zapalenia. Może to być szczególnie przydatne dla osób, które mają dodatkowe problemy z absorpcją kwasów żółciowych.

• Azathioprine zmniejsza zapotrzebowanie na steroidy. Inne badania sugerują, że długoterminowe stosowanie leku w mikroskopowym zapaleniu jelita grubego u pacjentów może prowadzić do nietolerancji na ten lek, należy wówczas przerwać leczenie

• leki TNF, które są nakierowane na białka w organizmie związane z zapaleniem, mogą pomóc w mikroskopowym zapaleniu jelita grubego. Chociaż nie było żadnych oficjalnych badań leków biologicznych, raporty u poszczególnych pacjentów sugerują, że infliksymab (Remicade, Inflectra®, Remsima ®) oraz Adalimumab (Humira ®) przyczyniają się do zmniejszenia objawów.

• Octreocide i inne leki badane w mikroskopowym zapaleniu jelita grubego obejmują oktreotyd i werapamil, ale żaden z nich nie wykazał spójnych korzyści. Niektóre wytyczne sugerują, że oktreotyd może pomóc osobom z ciężką, wodnistą biegunką, jeśli zawiodły inne metody leczenia.

 

Będę potrzebował operacji?


Podczas gdy starsze publikacje donoszą, że metody chirurgiczne mogą z powodzeniem leczyć ciężkie mikroskopowe zapalenie jelita grubego, opracowanie obecnie bardziej skutecznych leków oznacza, że operacja jest obecnie rzadko wymagana. Szczegółowe informacje na temat działań, które mogą być zalecane, widnieją w arkuszu informacyjnym: Chirurgia a wrzodziejące zapalenie jelita grubego.

 

Czy zmiana diety pomoże?


Istnieją tylko ograniczone dowody dotyczące żywności, która może mieć wpływ na ludzi z mikroskopowym zapaleniem jelita grubego. Ogólnie rzecz biorąc, najlepszym rozwiązaniem jest pożywna i zbilansowana dieta, aby utrzymać wagę i siłę, a także podjęcie wystarczającej ilości płynów, aby utrzymać odpowiedni poziom nawodnienia.

Pomocne może być również zmniejszenie spożycia kofeiny i sztucznych cukrów, ponieważ mogą nasilać biegunkę. Można również rozważyć unikanie produktów mlecznych, gdyż nietolerancja laktozy w mleku może być przyczyną pogorszenia biegunki. Przed dokonaniem jakichkolwiek zmian w diecie, ważne jest, aby skontaktować się z lekarzem lub dietetykiem. Aby uzyskać więcej informacji na temat zdrowego odżywiania zobacz naszą broszurę: jedzenie a IBD.

 

Co z metodami alternatywnymi i komplementarnymi?


Chociaż niektórzy ludzie próbowali metod alternatywnych lub zabiegów uzupełniających w celu poprawy objawów, badania zostały przeprowadzone w celu sprawdzenia, czy te metody są skuteczne. Ważne jest, aby omówić wszelkie alternatywne lub uzupełniające podejścia z lekarzem przed rozpoczęciem leczenia.

Rokowania dla osób z mikroskopowym zapaleniem jelita grubego są na ogół dobre. U 4 na 5 osób można oczekiwać pełnego ustąpienia choroby w ciągu trzech lat, a niektóre osoby mogą nawet odzyskać zdrowie bez leczenia. Jednak u tych, którzy doświadczają trwałej lub nawracającej biegunki, może być konieczne długoterminowe stosowanie budezonidu.

U niektórych ludzi wciąż mogą wystąpić objawy, takie jak ból brzucha, zmęczenie i bóle stawów, nawet wtedy, gdy choroba jest w remisji. Lekarz będzie w stanie doradzić jak zminimalizować te objawy, ponieważ mikroskopowe zapalenie jelita grubego może nadal wpływać na jakość życia oraz rzadko prowadzić do poważnych powikłań lub operacji.

 

Nietrzymanie moczu i kału we wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego

Ryzyko nietrzymania moczu i kału – może być częścią IBD (choroba zapalna jelit – główne postacie to choroba Crohna i wrzodziejące zapalenie jelita grubego). Nietrzymanie takie oznacza niezamierzone oddawanie stolców (kału). Niniejsza broszura ma na celu wprowadzenie do tego tematu i przygotowanie chorego fizycznie, praktycznie i emocjonalnie.

nietrzymanie-moczu

Wielu chorych po 4 miesiącach we wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego notuje trwałą remisję po zastosowaniu protokołu DLS → czytaj więcej

Co to jest inkontynencja jelit?


Jak wspomniano powyżej, nietrzymanie oznacza niezamierzone oddawanie stolcu lub moczu. Istnieją dwa główne rodzaje nietrzymania moczu Są to:

• Nietrzymanie moczu – tak się dzieje, gdy istnieje bardzo silne parcie na stolec, ale osoba nie korzysta z toalety
• Pasywne nietrzymanie – następuje „po cichu” – czyli bez świadomości, że stolce zostały przekazane

Najnowsze badania dowodzą, iż L-formy bakterii są przyczyną choroby

Ile ludzi jest dotkniętych nietrzymaniem moczu?


Prawdopodobnie aż trzy na cztery osoby z IBD mają pewne doświadczenie w nietrzymaniu moczu. Często jest to związane z zaostrzeniem choroby, ale około jedna osoba na dziesięć wykazuje nietrzymanie moczu bez względu czy choroba jest aktywna czy nie. Ludzie, którzy doznali takiego problemu mogą bardzo niechętnie opuszczać swój dom, co może poważnie wpłynąć na możliwości pracy i działalności społecznej. Dla innych, którzy być może nie doświadczyli tego problemu, strach przed tym może powodować podobne ograniczenia.

Co powoduje nietrzymanie moczu?


Sposób, w jaki organizm kontroluje fizjologie jest bardzo skomplikowany. Problemy mogą powstać w związku z samym IBD lub w wyniku innych czynników, które mogą powodować problemy jelita grubego. Najczęstsze przyczyny nietrzymania moczu u osób z IBD to:

• „Nadaktywność” jelit lub luźne stolce, podczas gdy IBD jest aktywne (a czasem, gdy nie jest) prowadzi do biegunki. Niektórzy ludzie mają wnętrzności dużo bardziej aktywne niż inni lub są one wrażliwe.

• Zwiększona czułość części ciała, która jest związana ze stanem zapalnym. Zapalenie odbytnicy może zwiększyć poczucie pilności. W rezultacie, odbytnica staje się bardziej aktywna, spychając stolce jak tylko do niej dotrą. Jeśli stolce są luźne, a jelita są aktywne, będzie trudno kontrolować wypróżnianie.

• Uszkodzenie kontroli mięśni ma kluczowe znaczenie przy kontroli jelit. Mięśnie odbytu mogą zostać uszkodzone podczas porodu lub przez przetoki odbytu (nieprawidłowe kanały łączące tylne przejście jelita z powierzchnią skóry w pobliżu odbytu). Mięśnie mogą również zostać uszkodzone przez chirurgię przetoki lub podczas tworzenia woreczka.

• Uszkodzenie nerwów wpływa zarówno na uczucia jelit jak i utrzymanie mięśni zewnętrznych odbytu zamkniętych. Uszkodzenie nerwów może nastąpić podczas narodzin lub w późniejszym życiu.

• Operacja chirurgiczna IBD (operacja tworzenia woreczka wewnętrznego po usunięciu jelita grubego). Usuwanie części jelita lub zabieg chirurgiczny na przetoki odbytu lub ropnie, mogą zwiększyć prawdopodobieństwo nietrzymania moczu w przypadku niektórych osób.

• Ciężkie zaparcia. Niektórzy ludzie z IBD doświadczają częściej zaparć niż biegunki. Jeśli występują twarde stolce, drażnią one błony śluzowe jelit, które następnie produkują śluz. Jeżeli odbytnica jest pełna, mięśnie odbytu odpoczywają, co oznacza, że ciekły śluz może ominąć twardy stolec i wyciekać. Mogą to być mylone z biegunką. Picie wystarczającej ilości płynów może pomóc złagodzić zaparcia. Zobacz nasz arkusz informacyjny: Biegunka i zaparcia

• Podłączenia kanału odbytu z powierzchnią skóry w pobliżu odbytu. Czasem może nastąpić wyciek krwi lub śluzu, ale może dojść do wycieku fekaliów, które mogą prowadzić do nietrzymania moczu. Zobacz naszą ulotkę: Życie z przetoką, aby uzyskać więcej informacji.

Wielu chorych po 4 miesiącach we wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego notuje trwałą remisję po zastosowaniu protokołu DLS → czytaj więcej

Zarządzanie inkontynencją


Nie ma prostych rozwiązań problemu przeciekającego jelita, ale są rzeczy, które można wypróbować, aby kontrolować ten problem. Różne rzeczy działają na różnych ludzi. Niektóre z tych porad mogą nie być odpowiednie dla Ciebie. Ale może się zdarzyć, że będą bardzo pomocne. Wiele osób z IBD nie chce mówić o ich moczu. Ważne jest, aby wspomnieć o tym swojemu lekarzowi, aby mógł sprawdzić wszelkie powody tego stanu, a także mógł pomóc kontrolować i zarządzać objawami.

• Osoby, które muszą biec do toalety bardzo często. Musi się rozwijać zaufanie do zwieracza odbytu i mięśni, aby pomóc w rozwiązaniu tego problemu. Zobacz poniżej ćwiczenia mięśni dna miednicy

• Terapię biofeedback stosuje się jako sposób ponownego nauczenia mięśni jelit, w celu poprawy ich kontroli i zmniejszania takich objawów jak nietrzymanie moczu. Taka obróbka nie jest łatwo dostępna. Warto powiedzieć o tym lekarzowi, aby sprawdzić, czy jest on w stanie zaoferować to rozwiązanie lub może skierować pacjenta do innego szpitala lub placówki, gdzie jest ono dostępne.

• Upewnij się, że jelito jest puste. Czasem, gdy odbytnica ma stan zapalny, można nie mieć pewności, czy jelita są puste. Może to być problemem zwłaszcza dla osób z ileoanalnymi, wewnętrznymi torbami. Czasami może pomóc siedzenie na toalecie z nogami na podnóżku i popychanie mięśni brzucha (zamiast wstrzymywania oddechu i pchania)

• Mięśnie dna miednicy znajdują się między nogami i biegną od kości łonowej z przodu do podstawy kręgosłupa z tyłu. Pomóc mogą świadome ćwiczenia mięśni dna miednicy, niektóre kobiety z nich korzystają, aby wzmocnić osłabione mięśnie po porodzie. Zarówno mężczyźni jak i kobiety mogą korzystać z tych ćwiczeń, aby wzmocnić mięśnie słabnące wraz z wiekiem i kontrolować nietrzymanie moczu.

Ćwiczenia mięśni dna miednicy mogą również pomóc wzmocnić mięśnie wokół odbytu. Ważne jest, aby nauczyć się, jak wykonać ćwiczenia prawidłowo i sprawdzać od czasu do czasu, czy wciąż wykonuje się je poprawnie. Dobrym pomysłem jest poświęcanie im trochę czasu, aby wykonywać je jak najlepiej. Po praktyce powinny być one łatwe do zrobienia, gdziekolwiek jesteś. Aby wzmocnić mięśnie, należy robić coraz więcej powtórzeń. Zwiększanie ilości ćwiczeń powinno nastąpić stopniowo. Niektórzy ludzie uważają również, że łagodne ćwiczenia takie jak pływanie i pilates mogą przyczynić się do wzmocnienia mięśni dna miednicy.

• Ludzie doświadczający biegunki lub luźnego stolcu często stwierdzają, że najlepszym rozwiązaniem jest branie leków przeciwbiegunkowych. Odradza się jednak branie tych leków przy IBD, szczególnie jeśli występuje nagłe pogorszenie UC. Dzieje się tak, ponieważ istnieje ryzyko efektów ubocznych, w tym rozszerzenie okrężnicy (w przypadku toksycznych gazów trawiennych, które utykają w okrężnicy i pęcznieją) związane z przyjmowaniem tych leków. Tak więc w zależności od stanu, nie należy przyjmować żadnych leków bez uprzedniej konsultacji z lekarzem. Zobacz nasz arkusz informacyjny: Mdłości i zaparcia

• Jedzenie i picie. Niektórzy ludzie uważają, że zmiana diety pomaga zmniejszyć ryzyko wystąpienia biegunki i nietrzymania moczu. Aby uzyskać więcej informacji na ten temat, zobacz naszą ulotkę: Mdłości i zaparcia.

Wyrażenie „kolka żołądkowa” odnosi się do fali (zwanej „perystaltyką”), która porusza się w dół przez cały brzuch, kiedy tylko przełkniemy jedzenie lub picie. Jedzenie porusza się wzdłuż przez jelita. Dla niektórych osób z IBD, odpowiedź ta może być bardzo silna i może doprowadzić do niemal natychmiastowej konieczności korzystania z toalety. W rezultacie, wiele osób z IBD unika jedzenia, zwłaszcza jeśli ma zamiar opuścić dom.

Wydaje się to sensowne, ponieważ zmniejsza się prawdopodobieństwo dostępu do WC z dala od domu. Ale oznacza to również, że wiele z nich przeżywa dzień bez wystarczającej ilości energii i składników odżywczych, aby zachować zdrowie. Nasza broszura zawiera więcej informacji i wskazówek na temat zdrowego odżywiania podczas IBD. Niektórzy ludzie mogą kontrolować swoje jelita poświęcając wystarczająco dużo czasu na jedzenie, a następnie korzystając z toalety kilka razy, aby upewnić się, że jelito grube jest całkowicie puste przed wyjściem z domu. Aby uniknąć kolki należy upewnić się, że jelita są puste.

Kontrolowanie gazów


Kontrolowanie gazów jest często najtrudniejszym aspektem kontroli jelit. Większość sugestii przedstawionych powyżej odnosi się do kontroli stolcu. Te same ćwiczenia i procedury mogą być również przydatne w kontrolowaniu gazów. Wiele osób uważa, że dieta ma duży wpływ na to, ile gazu produkują jelita i jak one pachną. Wpływ produktów spożywczych różni się między ludźmi, więc warto eksperymentować samemu, aby w ogóle wyeliminować gazy. Jeśli jest obecny stan zapalny jelit, może być trudno odróżnić stolec od gazów. Może wystąpić wiele „fałszywych alarmów”, co wymaga częstych wizyt w toalecie, ponieważ kiedy wydaje Ci się, że to tylko gaz i podejrzewasz, że możesz bezpieczny wypuścić gazy, okazuje się, że również przeszedł jakiś luźny stolec. Jesteś o wiele bardziej świadom funkcji swojego organizmu, niż ludzie wokół ciebie. Większość ludzi puszcza gazy 10-20 razy dziennie. W rzeczywistości większość ludzi nawet nie zauważa puszczania gazów. Zobacz naszą ulotkę: wzdęcia i wiatry, aby uzyskać więcej informacji na temat kontroli gazów.

 

Pozbycie się zapachu


Jeśli jesteś zaniepokojony zapachem, możesz użyć sprayu neutralizującego, ponieważ pomaga on wyeliminować nieprzyjemne zapachy, a nie tylko je maskować. Dostępne są m.in. Neutradol Spray oraz Smell Stop, jednak tylko na receptę. Istnieją dezodoranty, które przeznaczone są dla osób ze stomią, mogą być one również odpowiednie.

Produkty i porady, które mogą pomóc

Nie ma aż tak wiele produktów przeznaczonych specjalnie do nietrzymania moczu, ale poniżej znajdzie się kilka wskazówek na temat dostępnych produktów, które mogą pomóc.

• Pieluchy i spodnie – Wiele spodni przeznaczonych jest do nietrzymania moczu, więc ludzie często uważają je za zbyt grube i nieporęczne. Jednak istnieją pewne pieluchy dostępne online, które mogą być odpowiednie. Pieluchy te mogą pomóc ograniczyć zabrudzenia i chronić skórę przed bólem. Dla cięższych przypadków lub regularnego nietrzymania moczu można uzyskać większe pieluchy lub specjalnie zaprojektowane wyściełane spodnie, które zapobiegają wyciekom. Mogą one być dostępne bezpłatnie na NHS – skontaktuj się z lekarzem rodzinnym, aby uzyskać więcej informacji na ten temat. Możesz dostać jakieś darmowe próbki ze strony internetowej producenta. Jeśli nie jesteś w stanie uzyskać bezpłatnej dostawy, istnieje wiele firm z usługi wysyłkowej.

• Korek analny – jest włożony do tylnego fragmentu ciała, gdzie rozpręża się i zapobiega wyciekom. Może być utrzymywany przez okres do 12 godzin, choć wiele osób uważa, że jest to niewygodne i irytujące. Musi być założony przed wypróżnieniem, więc nie nadaje się, jeśli często się poruszasz. Porozmawiaj ze swoim lekarzem, jeśli myślisz o użyciu takiego korka, ponieważ nie jest on odpowiedni dla każdego.

• Kliniki wstrzemięźliwości – Jeśli chcesz osobistą pomoc i poradę, warto rozważyć wizytę w klinice wstrzemięźliwości. [[]] Firmy produkujące akcesoria do pielęgnacji stomii często służą przydatnymi informacjami.

 

Wychodzisz?


Doświadczanie ‚wpadek’ może być bardzo kłopotliwe. Planowanie z wyprzedzeniem powinno pomóc i dać poczucie pewności z dala od domu. Następujące wskazówki mogą okazać się przydatne:

• Zestaw awaryjny. – Zapas pieluch, spodnie, bezalkoholowe, mokre chusteczki, worki na odpady (do przewozu zabrudzonych spodni), małe lusterko (przydatne, aby sprawdzić czystość), kilka klamerek, aerozol neutralizujący zapach i krem, jeśli jest się podatnym na ból skóry. Można na wszelki wypadek również mieć ubranie na zmianę w bagażniku samochodu

• Odzież – należy nosić spodnie lub spódnice, które są łatwe do ściągnięcia, np. z gumką w talii lub na rzepy zamiast przycisków. Kobiety mogą uznać za wygodniejsze noszenie spódnicy, a także zapasowej pary rajstop.

• Karta „nie można czekać”. – Jeśli jesteś członkiem klubu chorych na chorobę Crohna w Wielkiej Brytanii, możesz nosić kartę, która wyjaśnia innym, że ze względu na chorobę trzeba skorzystać z toalety w trybie pilnym. Może być to pomocne, jeśli jest długa kolejka do toalety.

• Podróżowanie samochodem – wiele osób, które doświadczają nietrzymania moczu, planują swoje podróże uwzględniając WC. Pomaga to łagodzić niepokój, chociaż nietrzymanie moczu może nadal występować. Istnieje wiele aplikacji z mapami WC dostępnych w Internecie, które mogą pomóc w planowaniu podróży.

• Podróżowanie komunikacją miejską – Korzystanie z transportu publicznego może być prawdziwym wyzwaniem dla tych, którzy potrzebują łatwego dostępu do toalety. W przypadku podróży na długich dystansach, większość autobusów ma teraz toalety na pokładzie, można sprawdzić które na: www.nationalrail.co.uk.

• Klucze radarowe – mogą okazać się pomocne w celu uzyskania dostępu do toalety publicznej dla osób niepełnosprawnych z Disability Rights. Są również podręczniki lokalizacji do około 9000 toalet na terenie Wielkiej Brytanii. Można również zakupić klucz radarowy w lokalnej radzie

„Mam kilka małych strategii, takich jak noszenie małej torby ze wszystkimi moimi przedmiotami awaryjnymi, aby być przygotowanym na wszelkie nieprzewidywalności. ”

Wyjeżdżasz?


Jeśli wybierasz się na pobyt z dala od domu, powinieneś też pomyśleć o pościeli i pralni.

• Ochrona łóżka – ręcznik lub lekki materac należy umieścić pod tobą w łóżku. Istnieje również kilka firm internetowych, które oferują jednorazowe prześcieradła ochronne na łóżko.

• Pralnia – Sprawdź obecność pralni przed podróżą. Przydatne mogą być detergenty i składane wieszaki, ponieważ by może trzeba będzie zrobić ręczne pranie

• Podróż samolotem. – Jeśli to możliwe, poproś o miejsce przy przejściu w pobliżu toalety. Weź mały zapas wszystkiego, czego potrzebujesz w bagażu podręcznym. Trzeba sprawdzić u przewoźnika, czy spray neutralizujący jest dopuszczalny. Jeśli pacjent ma stomię, upewnij się, czy masz nożyczki. Mogą one nie być akceptowane.

 

Czysta skóra


Jeśli ktoś nie trzyma moczu lub doświadcza częstego wypróżnienia, może doświadczyć odparzeń od czasu do czasu, które mogą być zarówno nieprzyjemne i stresujące. Aby uzyskać więcej informacji na temat sposobów leczenia odparzeń, zobacz naszą ulotkę: Mdłości i zaparcia.

 

Radzenie sobie ze stresem


Niektórzy ludzie z IBD czują, że stres odgrywa dużą rolę w ich objawach. Badania wskazują również na to, że stres może powodować nawroty choroby lub pogorszenie objawów. Prawie każdy, niezależnie od tego, czy ma IBD czy nie, może doświadczyć „motylków” w żołądku i czuć niepewność, jeśli jest w sytuacji nerwowej. Jeśli jesteś niespokojny o objawy w pracy, możesz porozmawiać ze swoim pracodawcą o swoim stanie. Mamy dwa arkusze informacyjne, które przedstawiają więcej szczegółów na ten temat i mówią jak radzić sobie z IBD w pracy: Warto prowadzić pamiętnik, aby zobaczyć, kiedy objawy są gorsze i czy jest to związane ze stresującymi wydarzeniami. Może się okazać, że zmniejszenie stresu rozwiąże wiele problemów.

Możesz samodzielnie wypracować własne techniki relaksacyjne i łagodzące stres, takie jak uczenie się, kiedy należy powiedzieć „Nie” osobom oferującym dodatkową pracę i podczas nacisków związanych z rodziną. Rozmowa o tym, jak się czujesz może również pomóc. Możesz porozmawiać z doradcą zawodowym. Możesz także porozmawiać z kimś, kto rozumie, co to znaczy mieć IBD. Oferujemy poufną usługę słuchania, która jest prowadzona przez wolontariuszy z doświadczeniem z IBD i którzy są przeszkoleni w udzielaniu wsparcia emocjonalnego. Możesz rozmawiać z innymi ludźmi z IBD i dzielić się doświadczeniami na forum.

 

Ćwiczenia mięśni na miednicy


• Usiądź wygodnie z kolanami lekko rozstawionymi.

• Teraz wyobraź sobie, że próbujesz powstrzymać wiatry przechodzące przez jelita. Aby to zrobić, trzeba ścisnąć mięśni wokół odbytu.

• Spróbuj ściskać i rozluźniać mięśnie tak mocno, jak to możliwe. Powinieneś być w stanie poczuć ruchy mięśni. Twoje pośladki, brzuch i nogi nie powinny się poruszać.

• Należy zdawać sobie sprawę, że skóra wokół odbytu jest unoszona do góry, a następnie opada w stronę fotela. To ćwiczenia na mięśnie zwieracza odbytu. Nie ma potrzeby wstrzymywania oddechu, gdy zaciskasz mięśnie.

• Po mocnym zaciśnięciu mięśni prawdopodobnie nie będziesz w stanie utrzymać tego stanu bardzo długo. Można więc ściskać je łagodniej (spróbuj ściskać je w połowie drogi do maksimum).

Porównaj długość z jaką można trzymać je teraz z długością przy sile maksymalnej.

Należy robić ćwiczenia polegające na szybkich skurczach i relaksie tak szybko, jak to tylko możliwe. Przydatne wtedy, kiedy trzeba bardzo szybko uaktywnić mięśnie

Jak ćwiczyć mięśnie dna miednicy:


• W pozycji siedzącej, stojącej lub leżącej z kolanami lekko rozstawionymi. Powoli zaciskać mięśnie odbytu tak mocno, jak to tylko możliwe. Trzymaj przez co najmniej 5 sekund, a następnie odpocznij przez co najmniej 10 sekund.

• Powtarzaj co najmniej 5 razy. Następnie, aby pracować nad wytrzymałością mięśni, spróbuj:

• Zaciskać mięśnie do około połowy maksymalnej siły. Zobacz, jak długo możesz trzymać je w tym stanie. Następnie odpocznij przez co najmniej 10 sekund.

• Powtórz przynajmniej 5 razy

 

Jak kontynuować ćwiczenia miednicy:


• Zaciskanie mięśni tak szybko i mocno, jak to tylko możliwe, a potem relaks. Zobacz, ile razy można to zrobić zanim Ci się znudzi.

• Wykonuj te ćwiczenia tak mocno, jak to tylko możliwe i tak długo, jak to tylko możliwe co najmniej trzy razy dziennie. Ponieważ mięśnie z czasem stają się silniejsze, niedługo okaże się, że możesz wykonywać te ćwiczenia dłużej niż 5 sekund i że możesz robić więcej powtórzeń.

 

 

Życie z przetokami we wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego

U niektórych osób z zapaleniem jelit mogą rozwinąć się przetoki. Przetoki są nieprawidłowymi kanałami lub korytarzami łączącymi jeden narząd wewnętrzny z drugim lub zewnętrzną powierzchnią ciała. Wiele przetok obejmuje jelita cienkie. Tak więc, przetoki łączą dwie części jelita ze sobą lub jelito z pochwą, pęcherzem lub skórą.

przetoka

Wielu chorych po 4 miesiącach we wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego notuje trwałą remisję po zastosowaniu protokołu DLS → czytaj więcej

Około jedna trzecia osób z chorobą Crohna prawdopodobnie rozwinie przetoki. Przetoki są znacznie mniej powszechne u osób z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego. Ten arkusz informacyjny zawiera ogólne informacje na temat przetok i prawdopodobnych zabiegów. Zawiera on również porady i wskazówki, które mogą ci pomóc, jeśli żyjesz z przetoką. Są one oparte na opinii specjalistów w zakresie zdrowia i doświadczeniu osób z chorobą Crohna.

Czy istnieją różne rodzaje przetok?


Istnieje kilka różnych rodzajów przetok. Najpowszechniej związane z chorobą Crohna, są opisane poniżej.

Najnowsze badania dowodzą, iż L-formy bakterii są przyczyną choroby

• Przetoki okołoodbytnicze. Łączą kanał odbytu ze skórą w pobliżu odbytu. Są to najbardziej powszechną formą przetok i są często związane z ropniem wokół odbytu.

• Przetoki łączące jelito z pęcherzem.

• Przetoki łączące jelita z pochwą.

• Przetoki łączące jelita ze skórą w miejscach innych niż w pobliże odbytu. Są one znane jako przetoki jelitowo-skórne. Często występują one po operacji, wzdłuż linii nacięcia.

• Przetoki łączące różne części jelita cienkiego.

Odbytnicze przetoki mogą być opisane jako wysokie lub niskie – w zależności od tego, czy i gdzie przechodzą one przez mięsień zwieracz odbytu. (Są to mięśnie, które otaczają odbyt i sprawują kontrolę podczas przejścia stolca z organizmu). Wysoki przetok to taki, który biegnie przez mięśnie zwieracza od ponad połowy do góry. Niski przetok to taki, który przychodzi do skóry poniżej mięśni zwieracza lub za ich pośrednictwem.

Odbytnicze przetoki są często opisywane jako proste lub złożone. Prosty przetok jest zbudowany z tylko jednego przewodu i często jest niski. Wysokie przetoki są zazwyczaj klasyfikowane jako skomplikowane przetoki. Mogą one być trudniejsze do leczenia.

Co powoduje przetoki?


Przetoki mają tendencję do występowania z chorobą Crohna, ponieważ zapalenie typowe dla Crohna może rozprzestrzeniać się przez całą grubość ściany jelita. Gdy tak się dzieje, w dolnych częściach jelit może powodować niewielkie nieszczelności i ropnie (zbiory ropy). Ropień może wgłębić ‚komorę lub otwór’. To z kolei staje się przejściem lub kanałem łączącym jelito z inną pętlą jelita, innym narządem lub zewnętrzną skórą. Gdy ropień wybucha, ropa będzie odpływać, ale przejście lub kanał może pozostać jako przetok. Im dłużej dana osoba ma chorobę Crohna, tym bardziej prawdopodobne jest, że powstaną przetoki. Przetoki są znacznie rzadsze przy wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego, ponieważ wrzodziejące zapalenie jelita grubego nie ma tendencji do rozprzestrzeniania się przez całą grubość jelita.

Najnowsze badania dowodzą, iż L-formy bakterii są przyczyną choroby

Jakie są objawy przetok?


Objawy będą zależeć od tego, gdzie znajduje się przetoka. Jeśli masz wewnętrzną przetokę łączącą jedną część jelita z drugą, żywność może ominąć odcinek jelita, przez co może wystąpić biegunka. Czasami jednak, wewnętrzny przetok może nie powodować żadnych objawów, a będzie go można znaleźć tylko przy użyciu urządzeń rentgenowskich lub skanowania MRI.

Objawy przetoki odbytu często obejmują:

• podrażnienia skóry wokół odbytu

• ból pulsujący, który może być jeszcze gorszy podczas wypróżniania, kaszlu lub spania w pewnych pozycjach

• wyciek kału.
Jeśli nadal masz ropień, możesz mieć gorączkę i poczuć się ogólnie źle.

 

Przetoki pochwy


Głównym objawem przetok odbytniczo-pochwowych bywa upływ wiatru z pochwy. Czasami przetoki odbytniczo-pochwowe mogą prowadzić do infekcji pęcherza lub zapalenia pęcherza moczowego.

Objawy takich przetok mogą obejmować:

• wyciek moczu

• częste parcie na pęcherz

• przepuszczanie powietrza podczas oddawania moczu

• częste infekcje dróg moczowych, które mogą powodować podrażnienie podczas oddawania moczu, a czasem gorączkę

 

Jakie są diagnozy dla przetok?


Lekarz zapyta o objawy i wykona badanie fizykalne powierzchni skóry. Niektóre przetoki są widoczne w postaci maleńkich otworów lub podniesionych, czerwonych plam, przez które mogą przeciekać różne substancje. Lekarz może delikatnie nacisnąć skórę wokół przetoki, aby sprawdzić, czy nie ma nieszczelności. Niektórzy ludzie mogą potrzebować badania w znieczuleniu (EUA) oraz specjalnie zaprojektowanej sondy, która może być wykorzystana do śledzenia przetoki.

Podczas operacji, ropień powinien być osuszony. Inne testy, takie jak promienie X za pomocą szczególnego barwnika, CT, obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego i endoskopia ultradźwiękowa (POL) mogą również być stosowane do diagnozowania. (Aby uzyskać więcej informacji na temat tych testów, zobacz nasz artykuł na temat badań dotyczących zapalenia jelit).

 

Jakie zabiegi są dostępne dla przetok?


Przetoki mogą być leczone lekiem lub chirurgicznie, a także przez połączenie obu metod leczenia. Dokładne leczenie będzie się zmieniać w zależności od rodzaju przetoki. Zespół medyczny i chirurgiczny powinien omówić te opcje z tobą. Możesz poprosić o dodatkowe informacje, jeśli coś jest niejasne. Kontynuacja brania leków na zwykłe często może pogorszyć przetoki. Jednak może się okazać, że lekarz zaleci unikanie sterydów, jeśli zdiagnozowano przetoki odbytu, ponieważ sterydy mogą zwiększać ryzyko zakażenia lub ropnia.

 

Przetoka odbytnicza


• Antybiotyki, takie jak metronidazol i cyprofloksacyna mogą pomóc zredukować wyładowania i sprawiają, że przetoka jest mniej nieprzyjemna. Leczenie może być także rozpoczęte lekiem immunosupresyjnym, takim jak azatiopryna i merkaptopuryna, które spróbują zamknąć przetokę. Jeśli to działa, można dalej kontynuować leczenie przez jakiś czas, może rok lub dłużej, aby utrzymać przetoki zamknięte.

Jeśli leki te nie wydają się pomagać, a pacjent ma ciężką aktywną chorobę Crohna lub złożone przetoki, może być przepisywany jeden z biologicznych (lub anty-TNF) leków – infliksymab i adalimumab. Pacjent ponownie może być na tej terapii przez co najmniej rok. (Zobacz nasze pojedyncze arkusze informacyjne na temat tych leków).

Inne leki, które mogą być wymagane do leczenia ciężkich przetok odbytu, które nie reagują na inne leczenie, obejmują: takrolimus i cyklosporynę. Niezależnie od tego, jakie leki są stosowane, lekarz powinien dokładnie monitorować leczenie i jego wpływ na przetoki. Musi również zwrócić uwagę na ewentualne skutki uboczne. Należy dać znać, jeśli występuje zakażenie, ropień lub jakiekolwiek inne objawy, zwłaszcza podczas stosowania leków immunosupresyjnych lub anty-TNF.

• Leczenie przetok odbytu może być również zalecane często w połączeniu z farmakoterapią. Typ działania zależy od umiejscowienia i ciężkości przetoki. Przy skomplikowanych przetokach, operacja może zostać przeprowadzona w kilku etapach, rozłożonych na okres kilku tygodni lub miesięcy. Wszelkie ropnie, które są obecne, także muszą być osuszone. Przy niskich przetokach odbytu jednym z najczęstszych działań jest fistulotomia.

Długość trwania leczenia różni się od osoby do osoby. Może potrwać kilka tygodni, ale może potrwać znacznie dłużej. Przy złożonych lub wysokich przetokach, które dotyczą mięśnia zwieracza odbytu, mogą wystąpić problemy z oddawaniem moczu. Lekarz może wtedy umieścić seton – miękkie nici tworzywa sztucznego, które są przekazywane przez przetokę na zewnątrz przez odbyt. Jest to związane z utworzeniem pętli z wystających końców. Poniższy schemat pokazuje ścieg tych nici.

Najczęstszy typ jest luźny. Działa jako „knot” odciągając pozostałą ropę. Seton może być następnie usunięty, a przetoki mogą zamknąć się bez niego. Innym rozwiązaniem może być „Seton cięty”. Tutaj Seton stopniowo dokręca się w czasie, zwykle okresie paru miesięcy. To sprawia, że ruch następuje powoli przez mięsień, leczy rany, a następnie zamyka przetokę.

Czasami przetoki mogą być wycięte (operacja znana jako fistulectomia) i wewnętrzny otwór przetoki może być zamknięty za pomocą odcinka błony śluzowej odbytnicy. Jednak można to zrobić tylko u ludzi, którzy nie mają żadnego zapalenia lub owrzodzenia w odbycie. Inną opcją jest procedura LIFT. Lekarz będzie w stanie podać więcej szczegółów na temat tych różnych rodzajów operacji. Inne możliwości leczenia przetok odbytu mogą obejmować próby zamknięcia przetoki za pomocą kleju fibrynowego lub zastawek biologicznych. Jednak metody te nie zawsze są skuteczne.

Przetoka, która obejmuje pęcherz lub pochwę, wymaga rozmowy ze specjalistą z działów urologii i ginekologii. Leczenie na przykład infliksymabem lub adalimumabem, czasami z powodzeniem leczy przetoki odbytnicze. Często zaleca się zabiegi chirurgiczne. Seton można umieścić w celu spuszczenia przetoki. Następnie do naprawy część ściany pęcherza moczowego i pochwy stosuje się płat tkanki, a odcinek jelita, gdzie zaczyna się przetoka, jest chirurgicznie usunięty. Czasami kolostomia lub ileostomia mogą być również przydatne do leczenia tego rodzaju przetok.

Niektórzy ludzie mogą potrzebować wsparcia odżywczego, jeśli nie są oni zdolni do absorbowania wystarczającej ilości składników odżywczych z pożywienia. Może to być w formie płynnej żywności (żywienie dojelitowe) lub dożylnie. Innym rozwiązaniem może być operacja w celu usunięcia części jelita z przetoką.

 

Co zrobić, jeśli te zabiegi nie działają?


Niestety, żaden z tych sposobów zamknięcia przetoki nie gwarantuje sukcesu, może być potrzebne wielokrotne powtarzanie operacji. Pełne zamknięcie może być czasem trudne do osiągnięcia u osób z aktywną chorobą Leśniowskiego-Crohna. Niektórzy ludzie nadal mają problemy z przetokami, nawet gdy choroba jest w remisji. Czasami ludzie z przetokami doświadczają przeciekania kału do kanału, które nie jest bolesne, ale wymaga ciągłej opieki. Bardzo niewielkiej liczbie osób, u których żadna terapia medyczna ani operacja przetoki nie zadziałała, zalecana może być operacja usunięcia odbytnicy i okrężnicy.

 

Jak kontrolować przetoki?


Jeśli przetoki są wyleczone po operacji, personel szpitala pokaże, w jaki sposób opatrunki powinny być wykonywane w domu. Gdy jesteś w domu, pielęgniarka może odwiedzić Cię i zrobić opatrunek dla Ciebie. Zwykle musisz odbywać regularne wizyty w celu specjalistycznych badań kontrolnych w szpitalu, aby upewnić się, że przetoki prawidłowo wyglądają. Pielęgniarki powinny również być w stanie pomóc praktycznymi poradami i sugestiami.

Twój lekarz lub pielęgniarka może być również dobrym źródłem informacji na temat codziennej pielęgnacji przetoki. Należy skonsultować się z pielęgniarką lub lekarzem w sprawie różnych rodzajów opatrunków, które są dostępne, z których wiele będzie można dostać na receptę. Upewnij się, że są najlepsze do tego, aby zachować przetoki czyste i uniknąć zakażenia, należy stosować kremy ochronne. Niektóre pomocne wskazówki:

• Podczas mycia skóry wokół przetoki odbytu, należy używać tylko wody i miękkiej waty lub jednorazowej ściereczki, a nie flanelki lub gąbki. Następnie należy wysuszyć starannie powierzchnię – nie pocierając zbyt energicznie. Korzystanie z suszarki do włosów na niskim poziomie może być dobrym sposobem na osiągnięcie tego efektu.

• Należy unikać używania czegokolwiek o silnym zapachu, np. pachnącego mydła, bo może drażnić powierzchnię. Talk może również podrażniać skórę. Niektórzy ludzie odkryli, że nawet jeśli przetoka jest wyleczona, to lepiej, aby nadal używać mydła opracowanego specjalnie dla wrażliwej skóry wokół obszaru blizny.

• Lekarz prawdopodobnie zaleci odpowiedni krem ochronny, aby chronić okolicę. Pomocne może okazać się użycie czegoś prostego, jak Sudocrem lub niewielka ilość kremu Metanium. Unikaj korzystania z innych rodzajów kremów lub płynów, o ile nie zostały zalecone przez lekarza lub pielęgniarkę.

• Ułóż zestaw, który pomoże Ci łatwiej kontrolować przetoki, na przykład:

• Małe lustro

• Chusteczki jednorazowe

• Krem ochronny

• Opatrunki

• Nożyczki

• Małe kawałki pieluch

• Małe plastikowe torby do łatwego usuwania zużytych opatrunków

• Czysta bielizna

• Spray do dezynfekcji dłoni lub antybakteryjny spray do rąk

• Neutralizujące zapach

• Niektórzy ludzie używają opatrunków wykonanych z miękkiego i chłonnego materiału, są one bardziej komfortowe niż te wykonane z gazy. Mogą one być dostępne na receptę.

• Jeśli masz jakiś wyciek z przetoki, należy nosić wkładki higieniczne. Zalecane mogą być również podpaski.

• Użyteczne są również poduszki. Istnieje kilka rodzajów poduszek specjalnie zaprojektowanych w celu odciążenia podczas siedzenia. Często można je kupić w trybie online lub w aptekach. Niektórzy ludzie używają małych poduszek, ponieważ są skuteczne i przenośne.

• Jeśli masz przetoki odbytu, które sprawiają, że siedzenie staje się szczególnie bolesne, spróbuj leżeć na kanapie lub łóżku. Regularne ciepłe kąpiele mogą złagodzić ból i dyskomfort.

• Pomóc może noszenie luźniejszej, dopasowanej odzieży i bielizny bawełnianej.

• Jeśli wróciłeś do pracy i czujesz, że potrzebujesz lepszego dostępu do toalet, możesz przeczytać nasze arkusze informacyjne. Obejmują one szeroki zakres zagadnień związanych z toaletami zakładowymi.

 

Jaką inną pomoc mogę uzyskać?


Objawy przetoki mogą być szokiem nawet dla ludzi, którzy są przyzwyczajeni do życia z zapaleniem jelit. Możesz czuć się bardzo zmartwiony tym, co się dzieje i niechętnie o tym rozmawiać. Może być również trudne do zrozumienia, że niektóre przetoki mogą trwać miesiące, a nawet lata, a leczenie często wymaga kilku kursów – w niektórych przypadkach nadal pozostają resztkowe problemy. Frustracja i depresja, a także zażenowanie nie jest niczym niezwykłym dla ludzi z takimi objawami. Należy pamiętać, że posiadanie przetoki nie jest rzadkością.

Choć objawy mogą być szokiem, lekarz rodzinny zawsze posłuży pomocą. Specjalistyczne pielęgniarki są zwykle bardzo świadome tego, jak denerwujące mogą być przetoki. Mają one pomocne wskazówki dotyczące radzenia sobie z nawet najbardziej kłopotliwymi sytuacjami. Jeśli chcesz porozmawiać z doradcą zawodowym, należy sprawdzić, czy lekarz rodzinny ma poradnię. Chorzy na chorobę Crohna mogą liczyć na poufną usługę odsłuchu, która jest wykonywana przez przeszkolonych wolontariuszy z doświadczeniem w zapaleniu jelit. Wyszkolony personel odpowie na pytania dotyczące dowolnego aspektu zapalenia jelit. Można również stwierdzić, że życie z przetoką staje się łatwiejsze, kiedy chory pogodzi się ze swoją chorobą i zrozumie, że leczenie wymaga czasu.

Płodność i wrzodziejące zapalenie jelita grubego

Wrzodziejące zapalenie jelita grubego występuje często u osób w wieku 20 i 30 lat. Jest to także wiek, w którym wiele par myśli o posiadaniu dzieci. Jeśli Ty lub Twój partner macie chorobę zapalną jelit i myślicie o założeniu rodziny, możecie być zaniepokojeni tym, jak wrzodziejące zapalenie jelita grubego może wpływać na płodność. Ten artykuł poinformuje o tym, jak wrzodziejące zapalenie jelita grubego lub choroba Crohna mogą mieć wpływ na płodność.

pladnosc

Wielu chorych po 4 miesiącach we wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego notuje trwałą remisję po zastosowaniu protokołu DLS → czytaj więcej

Jak wrzodziejące zapalenie jelita grubego może wpłynąć na płodność?


Jeśli jesteś kobietą

Badania wskazują, że większość kobiet, które mają nieaktywną chorobę zapalną jelit albo chorobę Crohna lub wrzodziejące zapalenie jelita grubego – nie powinna mieć większych trudności z zajściem w ciążę niż kobiety bez choroby zapalną jelit. Niektóre kobiety z aktywnym chorobą zapalną jelit, zwłaszcza z chorobą Crohna, mogą mieć te problemy, zwłaszcza, gdy mają one niedowagę. Ciężkie zapalenie jelita cienkiego spowodowane chorobą Crohna, może czasami mieć wpływ na funkcjonowanie jajników. Niewielka liczba badań naukowych wykazała, że kobiety z aktywną chorobą Crohna mogą mieć niższy poziom hormonu związanego z „rezerwą jajnikową” (komórki jajowe zdolne do zapłodnienia), zwłaszcza jeśli są one po 30 roku życia.

Najnowsze badania dowodzą, iż L-formy bakterii są przyczyną choroby

Zapalenie w chorobie zapalnej jelit może również powodować zrosty (pasma blizny), które wpływają na jajowody. Występują też powiązane powikłania, takie jak ropnie i przetoki w okolicy odbytu, które mogą sprawić, że wystąpi mniejsze zainteresowanie seksem. Ciężkie zmęczenie, bóle brzucha, biegunka czy inne zmartwienia mogą mieć podobny efekt. Wytyczne w tym zakresie zazwyczaj wymagają konsultacji z lekarzem na wczesnym etapie – a także, jeśli to możliwe, utrzymanie objawów pod kontrolą, zanim spróbujesz zajść w ciążę. Najlepiej być w stanie remisji, aby ciąża była mniej skomplikowana.

Jeśli jesteś mężczyzną …

Chorobę zapalną jelit nie wpływa na męską płodność. Niektóre badania sugerują, że jakość spermy może być dotknięta chorobą Crohna, ale nie jest jasne, czy bardzo pogarsza jej jakość. Leczenie choroby powinno przywrócić płodność do normalnego poziomu. Jednakże, w przypadku mężczyzn, jak i kobiet, problemy takie jak zmęczenie mogą wpływać na relacje seksualne i uczynić poczęcia dziecka trudniejszym. Ropnie i przetoki w miednicy i odbycie mogą również powodować pewne trudności ze wzwodem i wytryskiem.

Czy chirurgia może wpłynąć na płodność?


Chirurgia u kobiet wykazała, że operacja woreczka w jelicie krętym często prowadzone przy wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego, może zmniejszyć płodność u kobiet. Dzieje się tak prawdopodobnie dlatego, że operacja powoduje zrosty i bliznowacenie jajowodów. Może to być mniej prawdopodobne w kolektomii i ileostomii.. Istnieją również dowody, że laparoskopia może powodować mniej zrostów. Jednak każda operacja w obrębie miednicy, w tym niektóre operacje na chorobę Leśniowskiego-Crohna, może prowadzić do problemów z płodnością, jeżeli wpływa na jajowody. Tak więc należy omówić tę możliwość ze swoim lekarzem. Można również stwierdzić, że warto porozmawiać ze specjalistą od spraw płodności.

Chirurgia mężczyzn – mogą oni mieć zaburzenia seksualne (problemy z erekcją i wytryskiem). Ten rodzaj problemu jest często czasowy lub może być skutecznie leczony za pomocą leków. Można omówić tę możliwość z lekarzem przed i po operacji.

Najnowsze badania dowodzą, iż L-formy bakterii są przyczyną choroby

Jak terapia lekowa chorób zapalnych jelit wpływa na płodność?


Większość leków przeciwko chorobom zapalnym jelit nie wydaje się wpływać na płodność i są uważane za bezpieczne w ciąży. Jednakże, istnieją pewne wyjątki, jak pokazano poniżej.

Jeśli próbujesz założyć rodzinę lub jeśli jesteś już w ciąży, należy omówić branie leków z lekarzem. Lepiej, aby uniknąć zaostrzenia choroby. Większość lekarzy zaleci kontynuowanie brania leków, chyba że istnieją wyraźne powody, aby przerwać ich stosowanie. Jeśli leki nie są uważane za całkowicie bezpieczne, należy przestać je brać. Aby uzyskać więcej informacji na temat leków , zobacz nasze indywidualne ulotki na temat przyjmowania lekarstw.

Szczególne sposoby leczenia mogące wpłynąć na płodność lub poczęcie

sulfasalazyna (Salazopyrin), leki 5-ASA powszechnie używane w walce z chorobami zapalnymi jelit, powodują zmniejszenie płodności u mężczyzn. Efekt ten jest zazwyczaj tymczasowy i płodność powinna powrócić do normalnego poziomu w ciągu dwóch do trzech miesięcy od zatrzymania kuacji. Alternatywy lek dla sulfasalazyny, to mesalazyna, balsalazyd i olsalazyna. Mają one takie samo działanie na jelita, ale nie mają wpływu na płodność. Sulfasalazyna nie wykazała wpływu na płodność u kobiet.

metotreksat – jest lekiem immunosupresyjnym często przepisywanym podczas IBD, może zwiększyć ryzyko wad wrodzonych lub poronienia, jeśli jest przyjmowany przez kobiety w ciąży lub w trakcie zapłodnienia. Może również wpływać na powstawanie plemników. Ślady metotreksatu mogą pozostać w tkankach przez jakiś czas, więc pary zwykle unikają zachodzenia w ciążę przez co najmniej 3-6 miesięcy po zatrzymaniu kuracji tym lekiem.

mykofenolan mofetylu – inny lek immunosupresyjny, może powodować wady wrodzone jeśli jest stosowany w czasie ciąży. Kobietom leczonym tym lekiem zaleca się przerywać branie go co najmniej 6 tygodni przed zapłodnieniem.

leki immunosupresyjne, jak azatiopryna i merkaptopuryna (6MP) wykazały wpływ na płodność. Niewielka liczba badań sugeruje, że poczęcie dziecka z mężczyzną przyjmującym te leki może nieść zwiększone ryzyko wad wrodzonych lub poronienia, a niektórzy lekarze informują ludzi planujących poczęcie dziecka, aby przełączyć się na inne leki. Jednak nowsze badania nie potwierdzają tego ustalenia. Większość lekarzy zaleca kontynuowanie leczenia azatiopryną lub merkaptopuryną. Podobna rada jest zwykle udzielana kobietom biorącym azatioprynę lub merkaptopurynę.

infliksymabem (Remicade) oraz Adalimumab (Humira) są często określane jako biologiczne leki i są coraz częściej wykorzystywane przy leczeniu umiarkowanego lub ciężkiego IBD. Trwają badania nad potencjalnymi skutkami tych leków na płodność i ciążę. Patrząc na wyniki urodzeń po wielu badaniach stwierdzono, że było jeszcze zbyt wcześnie, aby powiedzieć, czy leki te są całkowicie bezpieczne w czasie ciąży. Jednakże, istnieje coraz więcej dowodów, że niosą one niskie ryzyko i są kompatybilne do użytku podczas poczęcia.

Kilka badań wykazało, że infliksymab wpływa na ruchliwość plemników, ale nie jest jasne, czy to faktycznie obniża płodność mężczyzn. Obecnie, ze względu na brak jasnych dowodów, producenci infliksymabu i adalimumabu zalecają ostrożność i stosowanie antykoncepcji w celu uniknięcia ciąży. Jednakże wielu lekarzy uważa, że w przypadku leczenia IBD tymi lekami najlepiej dalej je stosować podczas ciąży, co najmniej do pierwszych sześciu miesięcy.

Wytyczne wskazują, że lekarze powinni rozmawiać o możliwych zagrożeniach i korzyściach związanych z podjęciem infliksymabu lub adalimumabu z każdym pacjentem indywidualnie. Tak więc, jeśli przyjmujesz te leki i jesteś w ciąży lub planujesz zajście w ciążę, musisz skonsultować się ze specjalistą od chorób zapalnych jelit. Jeśli zdecydujesz się przerwać przyjmowanie tych leków przed poczęciem, trzeba będzie poczekać co najmniej 6 miesięcy po ostatnim zabiegu, aby mieć pewność, że lek opuścił organizm.

 

Czy mogę zwiększyć swoją płodność?


Kobietom pomaga, jeśli utrzymują chorobę zapalną jelit pod kontrolą przez co najmniej 3 miesiące. Płodność może być zagrożona przez czynniki inne niż chorobę zapalną jelit, można także znaleźć przydatne do naśladowania sugestie i wskazówki zwykle kierowane do par pragnących poczęcia dziecka. Na przykład:

Nie palić. Badania wykazały, że nawet bierne palenie może redukować libido u kobiet, a kobiety, które palą w czasie ciąży są bardziej narażone na poronienie. Palenie jest również związane z gorszą jakością spermy.

• Należy unikać lub przynajmniej zmniejszyć picie alkoholu. Alkohol może poważnie wpływać na rozwój dziecka, szczególnie we wczesnych stadiach ciąży. Ministerstwo Zdrowia zaleca obecnie unikanie wszelkiego alkoholu jeśli próbuje się zajść w ciążę lub jest się w ciąży. NICE (Narodowy Instytut Zdrowia i Opieki Excellence) doradza również rezygnację z alkoholu przez co najmniej pierwsze trzy miesiące ciąży, ze względu na zwiększone ryzyko poronienia. Picie nadmiernych ilości alkoholu może wpływać na jakość spermy.

Staraj się jeść zdrowej. Jeśli jest to trudne z powodu IBD, można zwrócić się do lekarza o zalecenie przyjmowania suplementów, aby uzyskać wszystkie potrzebne składniki odżywcze. Cynk i witamina B6 są szczególnie ważne dla płodności zarówno u mężczyzn jak i kobiet.

• Jeśli jesteś kobietą, poproś lekarza o suplementy kwasu foliowego. Witamina B9 może pomóc zmniejszyć ryzyko wad wrodzonych, takich jak rozszczep kręgosłupa. Zwykle zaleca się wszystkim kobietom, aby rozpoczęły przyjmowanie co najmniej 400 mikrogramów kwasu foliowego dziennie, jak tylko zaczną próby zajścia w ciążę, a następnie kontynuowały przyjmowanie go w pierwszych 12 tygodniach ciąży. Stany zapalne w jelicie cienkim mogą mieć wpływ na absorbowanie kwasu foliowego. Jeśli bierzesz sulfasalazyny, a chorujesz na chorobę Crohna lub miałeś usuniętą część jelita cienkiego, potrzebujesz o wiele wyższy poziom kwasu foliowego, na przykład do 5 mg dziennie. Skonsultuj się z lekarzem, jaki poziom kwasu foliowego będzie Ci odpowiadać.

Niedobór witaminy B12 może również wpływać na płodność i zwiększać ryzyko wad wrodzonych. Szczególnie ważne jest, aby mieć wystarczającą ilość witaminy B12, jeśli pacjent przyjmuje dodatkowy kwas foliowy. Należy więc zwrócić się do lekarza, aby sprawdzić poziom witaminy B12.

Ćwiczenia. Regularne, umiarkowane ćwiczenia około 30 minut dziennie mogą pomóc poprawić kondycję i utrzymać wagę w ryzach.

• Mężczyźni mogą również utrzymywać swoje jądra w dobrej kondycji. Ciasna bielizna, gorące kąpiele i gorące prysznice mogą podnieść temperaturę jąder i spowolnić produkcję spermy.

 

Seks


Najbardziej prawdopodobne jest, że kobieta zajdzie w ciążę, jeśli uprawia seks w ciągu pierwszego dnia owulacji (gdy komórka jajowa zostaje uwolniona z jajnika). Dzieje się to zazwyczaj około 14 dni po ostatnim dniu jej okresu. Obecnie istnieją wykresy temperatury oraz zestawy testów owulacji, które mogą pomóc powiedzieć, kiedy to się dzieje. Jednak eksperci płodności sugerują, że najlepszym sposobem, aby zajść w ciążę, to aktywne życie seksualne przez cały miesiąc, a nie tylko w czasie owulacji. Martwienie się o właściwy czas na seks może być bardzo stresujące. Może prowadzić nawet do konieczności zmniejszenia seksu ogólnie, a w związku z tym zmniejszenie szansy udanej ciąży.

 

Co zrobić, jeśli nadal nie mogę zajść w ciążę?


Jeśli starasz się mieć dziecko bez powodzenia przez jakiś czas (przez okres dłuższy niż 18 miesięcy, jeżeli nie masz ukończonych 35 lat) możesz poprosić o skierowanie do kliniki płodności. Wiele par bez choroby zapalnej jelit mają problemy z płodnością. Niektóre szacunki wskazują, że problemy z zajściem w ciąże ma około jednej siódmej wszystkich par starających się o dziecko. Tak więc, jeśli chcesz mieć dziecko ale nie możesz, należy niekoniecznie zakładać, że choroba zapalną jelit jest przyczyną.

Czasami kobiety z chorobę zapalną jelit mogą być mniej chętnie przyjęte do badań i leczenia bezpłodności, ale może to być pomocne, jeśli gastroenterolog współdziała z ginekologiem. Jeśli czujesz, że obaj specjaliści nie są w pełni świadomi wzajemnych poglądów, to może warto zapisać się na wizytę w celu omówienia tych kwestii z pielęgniarką lub innym lekarzem, przy którym poczujesz się bardziej komfortowo.