Leczenie wrzodziejącego zapalenia jelita grubego

Leczenie wrzodziejącego zapalenia jelita grubego – obejmuje najpierw leczenie ostrych objawów choroby, a następnie utrzymywanie remisji. Wrzodziejące zapalenie jelita grubego jest formą zapalną okrężnicy w szczególności jelita grubego która powoduje charakterystyczną chorobę wrzodową lub otwarte rany, w jelicie grubym. Głównym objawem aktywnej choroby jest zwykle biegunka zmieszana z krwią często prowadząca do niedokrwistości. Wrzodziejące zapalenie okrężnicy jest choroba ogólnoustrojową która dotyka wiele części ciała poza jelitem.

wzjgleki

Leki


Leki stosowane we wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego zależą od stopnia zaangażowania choroby. Celem jest wywołanie remisji za pomocą leków, a następnie podawanie leków zapobiegających nawrotowi choroby. Pod pojęciem remisji rozumie się utrzymanie stanu bez objawów co jest bardzo ważne dla chorego. Leki stosowane do indukowania i utrzymywania remisji nieco zachodzą na siebie, ale są podawane mogą być w różny sposób i w różnych dawkach.

Niedokrwistość spowodowana zarówno przewlekłą utratą krwi z przewodu pokarmowego i zmniejszeniem absorpcji żelaza ze względu na zaburzenie poziomu hepcydyny powinny być leczone od razu i często wymaga podawania żelaza pozajelitowego.

Poniższe sekcje są sortowane najpierw według rodzaju leków, a po drugie, ze względu na rodzaj wrzodziejącego zapalenia jelita grubego.

 

Aminosalicylany


Aminosalicylany są głównymi lekami przeciwzapalnymi stosowanymi w leczeniu wrzodziejącego zapalenia jelita grubego. Czasami można osiągnąć remisję wyłącznie przy użyciu tylko leków z tej grupy.

Działanie przeciwzapalne w przypadku wszystkich tych leków uzyskuje się dzięki kwasowi 5-aminosalicylowemu (5-ASA), składnika aktywnego w mesalazynie. Do aminosalicylanów stosowanych w leczeniu wrzodziejącego zapalenia jelita grubego zalicza się:

Kwas 5-aminosalicylowy (5-ASA) jest słabo wchłaniany przez jelita, ale zapewnia miejscową ulgę w jelicie. Jest zatem nieukładowym lekiem. 5-ASA jest często stosowany z układowymi niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ), takimi jak aspiryna i ibuprofen.

 

Kortykosteroidy


Kortykosteroidy – w połączeniu z lakami 5-ASA powodują remisji wrzodziejącego zapalenia okrężnicy. Następnie mogą być używane do utrzymania remisji wyłącznie za pomocą leków 5-ASA choć wielu pacjentów wymaga innych, silniejszych leków immunosupresyjnych w celu utrzymania remisji. Kortykosteroidy nie powinny być stosowane w długotrwałej terapii wrzodziejącego zapalenia jelita grubego, zwłaszcza bez jednoczesnego stosowania immunomodulatorów lub leków anty-TNF.

Kortykosteroidy ograniczają stany zapalne przez zablokowanie części leukocytów które powodują stany zapalenie.

Skutki uboczne kortykosteroidów obejmują zespół Cushinga, który najczęściej objawia się jako tymczasowe opuchnięcie twarzy, zwany również „twarzą księżycową”. Zespół Cushinga może jednak obejmować psychozy w tym maniakalne zachowania. Leki te były znane z powodowania zaburzeń afektywnych dwubiegunowych.

Kortykosteroidy nie powinny być mylone ze sterydami anabolicznymi, nazwy te są używane zamiennie – chorzy często mówią sterydy choć mają na myśli steroidy.

Następujące kortykosteroidy stosuje się jako środki zmniejszające reaktyność układu odpornościowego w leczeniu wrzodziejącego zapalenia jelita grubego:

 

Leki immunosupresyjne 


Leki immunosupresyjne hamują układ immunologiczny. Należą do leków cytostatycznych, które hamują podział komórkowy, włączając w to klonowanie krwinek białych, które są znaczącą częścią odpowiedzi immunologicznej. Do leków immunosupresyjnych stosowanych we wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego należą:

Merkaptopuryna jest lekiem cytostatycznym, który jest antymetabolitem. Naśladuje cząsteczkę która jest niezbędna do syntezy DNA w wyniku tego komórki nie są w stanie dokonać podziału DNA i podział komórki jest zahamowany.

Przy podawaniu merkaptopuryny, konieczne jest monitorowanie stężenia metabolitów merkaptopuryny we krwi aby ustalić właściwą dawkę dla danego pacjenta. Początkowe problemem mogą wiązać się z uszkodzeniem wątroby .

Merkaptopuryna hamuje wytwarzanie białych krwinek w ogóle. To sprawia, że ciało chorego jest bardziej podatne na infekcje. Dlatego szczepienia są niezwykle ważne, zwłaszcza coroczne szczepienia przeciw grypie i okresowe szczepienia przeciw zapaleniu płuc. Dlatego szczepionkę najlepiej podać przed rozpoczęciem podawania leków immunosupresyjnych, a chorzy powinni zachować ostrożność podczas otrzymywania szczepionek zawierających żywe wirusy.

Lek może być toksyczny dla szpiku kostnego, w którym są produkowane liczne składniki krwi. Jeśli wystąpi wyjątkowo duży spadek liczby białych krwinek lub dowolnych innych krwinek, podawanie leku powinno być wstrzymane przynajmniej tymczasowo.

Metotreksat jest kolejnym lekiem immunosupresyjnym. Działa poprzez hamowanie syntezy kwasu foliowego, który jest niezbędny do replikacji DNA, a tym samym podziału komórek.

 

Inhibitory TNF


TNF (czynnik martwicy nowotworów) jest białkiem, które jest uwalniane przez aktywowane białe ciałka krwi powodując stany zapalne i mocniejsza odpowiedź układu odpornościowego a co za tym idzie większe uszkodzenie błony śluzowej jelita, ze względu na aktywację układu odpornościowego.

Niektóre leki hamują aktywność TNF, zmniejszając stan zapalny i zaangażowania układu immunologicznego. Infliksymab jest lekiem który został zatwierdzony przez FDA w leczenia wrzodziejącego zapalenia jelita grubego w marcu 2005. Jest zwykle podawany jako wlew dożylny wlewach w tygodniach 2 i 6 tygodniu, a następnie co osiem tygodni. Jest on bardzo przydatny do indukowania i utrzymywania remisji we wrzodziejącym zapalenia jelita grubego. Infliksymab działa lepiej, gdy używany w połączeniu z immunomodulatorami takimi jak 6-merkaptopuryna lub azatiopryna, ale odpowiedniego wzmaga działania niepożądane co oznacza, że decyzja o zastosowaniu jednego leku lub dwóch musi być oparte na zindywidualizowanej dyskusji między pacjentem a lekarzem.

 

Leczenie powikłań 


Zapalenie odbytnicy

Zapalenie odbytnicy – jest zapaleniem odbytu i wyściółki odbytnicy, zwykle obejmujące nie odległego miejsca odbytu, 10-15 cm w okrężnicy, w tym odbytnicy. Około 30% pacjentów z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego początkowo prezentuje tą formę zapalenia w początkowym stadium choroby.

Standardowe leczenie aktywnej choroby obejmuje mesalazynę w czopkach i kortyzon w pianie (Cortifoam).

Leczenie podtrzymujące to mesalazyna w dawce 1g. Osoby z zapaleniem odbytu mają podrażnione okolice zwieracza odbytu. Dlatego może pojawić się dyskomfort podczas podawania czopków, dlatego można przejść się na leki do doustne, takir jak sulfasalazyna, mesalazyna, lub Colazol, chociaż nie są one już tak skuteczne, jak czopki podawane do odbytnicy. Leczenie podtrzymujące nie jest zalecane u osób z pierwszym epizodem choroby, które odpowiedziały dobrze na leczenie mesalazyną.

Steroidy układowe, takie jak prednizon nie jest używane w leczeniu zapalenia odbytnicy ponieważ ten rodzaj choroby nie reaguje na powyższe leki.

Proctosigmoiditis i lewostronne zapalenie jelita grubego

Proctosigmoiditis i lewostronne zapalenie okrężnicy obejmuje dolną część okrężnicy z góry z lewej strony pacjenta i odbytnicę

Pacjenci często reagują na czynniki miejscowe sam, jak mesalazyna lub lewatywy z hydrokortyzonu. Ponownie, mesalazyna jest korzystna w leczeniu podtrzymującym.

Początkowo 4 g mesalazyny w lewatywie (Rowasa) podaje się przed spaniem. Jeśli odpowiedź na leczenie jest pozytywna, lewatywy mogą być podawane co trzecią noc. Jeśli nie ma poprawnej odpowiedzi choroby na mesalazyna w lewatywie hydrokortyzonu (Cortenema) może być także włączony do leczenia.

Jeśli nadal nie ma odpowiedzi na leczenie, doustne leki przeciwzapalne, z lub bez lewatywy, mogą być podane choremu, takie jak sulfasalazyna, mesalazyna (Asacol, Pentasa) olsalazyna (Dipentum) lub balsalazyd (Colazal).

Jeśli nadal nie ma odpowiedzi na leczenie, dawka powinna zostać zwiększona do maksimum: sulfasalazyna maxes co 4-6 g / dzień, mesalazyna maxes na 4,8 g / dzień, olsalazyna na 3 g / dobę.

Po wystąpieniu remisję można stosować poziomy minimalne: sulfasalazyna 2 g / dzień, mesalamina 1.2-2.4 g / dzień, lub olsalazyna 1 g / dzień. Pacjenci przyjmujący duże dawki sulfalazyny wymagają stosowania suplementów kwasu foliowego ponieważ lek ten hamuje wchłanianie kwasu foliowego.

Rozległe wrzodziejące zapalenie jelita grubego lub pancolitis

Rozległe wrzodziejące zapalenie jelita grubego lub pancolitis. Pacjenci z tym rodzajem choroby zazwyczaj wymagają kombinacji mesalazyny lub sulfasalazyny podanej doustnie wraz z miejscową mesalazyną lub lewatywą zawierającą steroidow. Prednizon (40-60 mg / dzień) należy podawać tylko w ciężkich przypadkach lub jeśli mesalazyna podawana doustnie nie działa zawiedzie. Gdy remisja jest indukowana, leczenie podtrzymujące jest wykonywane za pomocą standardowych dawek doustnych mesalazyny. Suplementy zawierające żelazo (siarczan żelaza lub glukonian żelazawy) powinno się podawać z powodu przewlekłej utraty krwi. Loperamid może być podawany w leczeniu objawowym przewlekłej biegunki, ale nie powinien być podawany w przypadku podejrzenia toksycznego rozdęcia okrężnicy.

Ciężkie lub piorunujące zapalenie okrężnicy

Ciężkie lub piorunujące zapalenie okrężnicy – pacjenci muszą być natychmiast hospitalizowani. Typowe opcje leczenia wymagają stosowania hydrokortyzonu w dawce 100 mg co 8 godzin IV, prednizolonu w dawce 30 mg co 12 h lub metyloprednizolonu w dawce 16-20 mg dożylnie co 8 godzin.

Te dwa ostatnie leki są korzystne ze względu na zmniejszenie retencji sodu i utraty potasu. Stosowanie antybiotyków u pacjentów z ciężkim zapaleniem jelita grubego jest dyskutowane. U pacjentów z gorączką można podawać cyprofloksacyny i metronidazol. Jednakże, u pacjentów z piorunującym zapaleniem okrężnicy lub rozszerzeniem okrężnicy, z wysoką gorączką, leukocytoza z wysoką bandemią i objawami otrzewnowymi, antybiotyki o szerokim spektrum działania powinny być zastosowane (tj ceftazydym, cefepim, imipeneum, meropenem). Badanie rentgenowskie brzucha powinno być również wykonane.

 

Chirurgia


W przeciwieństwie do choroby Crohna, które nie może być wyeliminowane przez zabieg chirurgiczny polegający na usunięciu zmienionych chorobowo części jelita i ponownym złączeniu, wrzodziejące zapalenie jelita grubego może być leczone poprzez zabieg chirurgiczny usunięcia jelita grubego. Chirurgiczne usunięcie jelita grubego nie spowoduje ustąpienia objawów pozajelitowych. Taka procedura jest niezbędna w przypadku krwotoku, perforacji lub udokumentowanego podejrzenia raka  Operacja jest również wskazana u pacjentów z ciężkim zapaleniem okrężnicy lub toksycznym rozdęciem okrężnicy. U pacjentów z objawami, którzy nie reagują na leki może rozważyć, czy operacja poprawi jakości życia.

Wrzodziejące zapalenie jelita grubego jest chorobą, która dotyka wiele części ciała poza układem pokarmowym. W rzadkich przypadkach objawów pozajelitowych choroby wymagane może być usunięcie jelita grubego.