Objawy związane z zapaleniem stawów  występują u 10% pacjentów z wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego. Rodzaj zapalenia stawów jest związany z genotypem ludzkiego antygenu leukocytów (HLA). Artropatia związana z wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego nie powinna być mylona z innymi bólami mięśniowo-szkieletowymi związanymi z wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego i jego leczeniem, które obejmują bóle stawów związane z odstawieniem steroidów, bóle stawów wywołane przez azatioprynę i miopatię wywołaną steroidami.

Wielu chorych po 4 miesiącach we wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego notuje trwałą remisję po zastosowaniu protokołu DLS → czytaj więcej

Choroba stawowa obejmuje mniej niż pięć stawów; charakterystyczne jest to, że dotyka jednego dużego stawu, na przykład kolana, i najczęściej występuje u kobiet. Ataki zwykle zbiegają się z nawrotem zapalenia okrężnicy, czasami występuje równoczesny rumień guzowaty lub zapalenie tęczówki. Patogeneza może obejmować odkładanie się kompleksów immunologicznych pochodzących z jelit w dotkniętym stawie u osób predysponowanych genetycznie. Chociaż ataki zapalenia stawów mogą nadejść i przejść przez wiele lat, choroba nie jest ani postępowa, ani deformująca.

U większości osób objawy ze strony stawów ustępują w przypadku leczenia aktywnego zapalenia okrężnicy. Sulfasalazyna może być bardziej skuteczna w przypadku stawów niż inne aminosalicylany. Kwas acetylosalicylowy (ASA, kwas acetylosalicylowy) i inne niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) mogą nasilać wrzodziejące zapalenie jelita grubego i dlatego należy ich unikać, jeśli to możliwe. Do alternatyw można zaliczyć paracetamol (acetaminofen) i aspirację z wkraplaniem steroidów.

Stawowa artropatia związana z wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego dotyczy więcej niż pięciu stawów, szczególnie małych stawów, takich jak śródręczno-paliczkowe, i często może być symetryczna. Objawy występują częściej u kobiet, są chroniczne i nie są wyraźnie związane z aktywnością związaną z choroba główną. Czasami może być błędnie zdiagnozowana jako reumatoidalne zapalenie stawów.

Zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa. Podczas gdy około 95% pacjentów bez wrzodziejącego zapalenia jelita grubego ma gen HLA-B27 pozytywny, stan ten dotyczy tylko 50-80% osób z obiema chorobami. Zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa dotyczy około 5% pacjentów z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego i chorobą Leśniowskiego-Crohna i, podobnie jak enteropatyczne zapalenie stawów, prawdopodobnie jest to powiązanie immunologicze. Pacjent wykazuje objawy takie jak bóle pleców, sztywność, a w późniejszych stadiach choroby kifozę. Rozpoznanie potwierdza suę radiograficznie. Przebieg zesztywniającego zapalenia stawów kręgosłupa jest niezależny od aktywności wrzodziejącego zapalenia jelita grubego i może występować na wiele lat przed wystąpieniem choroby jelit.

Leczenie polega na energicznej fizjoterapii, podawaniu sulfasalazyny i jeśli są tolerowane podawaniu NLPZ. Zapalenie tkanki łącznej może być wczesnym objawem zesztywniającego zapalenia stawów kręgosłupa lub może występować osobno. Charakteryzuje się niewielkim bólem pleców i sztywnością poranną, chociaż może być również bezobjawowe. W przeciwieństwie do mechanicznego bólu pleców, jest podstępne w początkach, występujący u młodszych ludzi.

Najnowsze badania dowodzą, iż L-formy bakterii są przyczyną choroby